رنگ واژه

رنج و محنت تو را چه کسی درک خواهد کرد ؟ ای نجات‌یافته از طوفان‌ها با طوفان ای پاکیزه‌‌سرشت ، در منجلاب تناقض‌ها.... #محمود_درویش @mtsra

مقابل آینه، ۱۸۹۰/ #برت_موریسو @mtsra

​​‌ برت موریسو (به فرانسوی: Berthe Morisot) (زاده ۱۴ ژانویه ۱۸۴۱ - درگذشته ۲ مارس ۱۸۹۵) نقاش امپرسیونیست فرانسوی بود. او در فرانسه و در خانوادهٔ بورژوای موفقی که همیشه او و خواهرش «ادنا» را در جستجوی هنریشان تشویق می‌کردند به دنیا آمد. او خود را به عنوان یکی از بانوان جنبش هنری آوانگارد در اواخر قرن نوزدهم معرفی کرد. در سن بیست سالگی با کامی کَرو (Camille Corot) که او را با دیگر هنرمندان معاصرش آشنا کرد همکار شد و در سال ۱۸۶۴ برای اولین بار دو نقاشی دورنمایی خود را در سالن دو پاریس به نمایش گذاشت. او نمایش آثارش را در این مکان به طور مستمر تا سال ۱۸۷۴ (اولین سال نمایش کارهای امپرسیونیستی)ادامه داد. او و پیسارو تنها کسانی هستند که آثارشان را در تمام نمایشگاه‌های امپرسیونیستی اصلی به نمایش گذاشتند. موریسو به عنوان یک نقاش امپرسیونیست صحنه‌هایی را که یک خانم خرده بورژوا در زندگی خود با آن مواجه است به تصویر می‌کشد، که بیشتر شامل تصاویر خانوادگی، بچه‌ها، بانوان، گردش‌های آخر هفته است. انتخاب نگهدارنده‌ی شاهکار موریسو حدود یک قرن دعوابه دنبال داشت. جنگ اصلی بین گالری ملی لندن و شهردوبلین در جریان بود. هیو لین، کلکسیون‌دار ایرلندی، تلاش زیادی برای گرفتن نقاشی موریسو کرد، اما موفق نبود. در سال ۱۹۱۵ هیو به قتل رسید و تمام کلکسیونش به لندن فرستاده شد. کمی بعد، ادعا شد که هیو تعدادی از آثارش را به شهر دوبلین بخشیده، اما گالری ملی لندن به این ادعا‌ها توجهی نکرد. علی رغم تلاش‌‌های بسیار هنرجو‌ها و هنرمندان ایرلندی،این اثر همچنان در گالری ملی لندن نگهداری می‌شود.  @mtsra

پیشنهاد ما برای مطالعه👇

🔵هر کس که شرفی دارد ممکن نیست که بتواند نسبت به آن‌چه در وطنش می‌گذرد بی‌اعتنا باشد و هر کس که نسبت به مسائل جاری وطنش حساس است و هوشیار، اهل سیاست است و مردِ میدان بنابراین انسان یا شریف است یا بی‌طرف.... 🖤 @mtsra @mtsra

کفش‌های دایموند داست — ۱۹۸۰ #اندی_وارهول @mtsra

کفش‌های دهقان — ۱۸۸۶ #ونسان_ونگوگ @mtsra

فردریک جیمسون (انگلیسی: Fredric Jameson؛ زادهٔ ۱۴ آوریل ۱۹۳۴) , منتقد و نظریه‌پرداز مارکسیست آمریکایی است و بیشتر به خاطر تحلیل جریانهای فرهنگی معروف است. فردریک جیمسون برای به تصویر کشیدن تمایز بین دوران مدرن و پست مدرن از دو تصویر نقاشی که یکی بازنمایی عصر مدرن بنام کفش‌های دهقان اثر ونسان ون‌گوگ و دیگری تابلوی کفش‌های دایموند داست اثر اندی وارهول است؛ استفاده میکند. جیمسون معتقد است نقاشی ون‌گوگ به مثابه‌ی یک اثر مدرن بازنمودن عصر اضطراب است؛ بازنمایی یک موقعیت اجتماعی واقعی که واجد حقایق اجتماعی قطعی است و این از طریق ارجاعی است که به زندگی دهقان انجام می‌شود. ارجاع دادن مخاطب به تجربه واقعی زندگی دهقانی، و فراتر از آن تصویر کردن یک دنیای دهقانی رو به نابودی که خارج از مدرنیته سرمایه‌سالار است، آفریننده ژرفا و عمقی است که ویژگی اساسی هنر مدرن است. از نظر جیمسون تصاویر پسامدرن از هرگونه نسبت با مرجعی مشخص تهی‌اند و فقدان عمق و ژرفای آن‌ها از همین امر نشئت می‌گیرد. نقاشی اندی وارهول از هیچ واقعیت پنهانی که باید تفسیر شود با ما سخن نمی‌گوید. این نقاشی یکسره از سطوح صاف و صیقلی تشکیل شده و به نظر می‌رسد هرگونه رابطه‌ای را با تجربه روزمره و حرکت تاریخی انکار می‌کند. در واقع ویژگی اصلی این نقاشی مسطح بودن آن و فقدان عمق است که ترجمان هیچ پیامی یا معنای مشخصی نیست؛ شاید تنها این احساس را القا کند که این نقاشی هیچ روایت پنهانی در خود ندارد.

پیشنهاد ما برای مطالعه آزاد👇

می گویی کسی جرمی مرتکب نشده؟ آیا درو کردن تکامل مزرعه جرم نیست؟ آیا فداکاری دانه در خاک کم بود؟ آن کسی که تمام خوبی ها را به لجنزار انداخت نمی دانست حقیقتی صورتی روی آب چتر باز می کند... برشی از شعر قرارداد صوری #عادله_رفایی #نارنجی_تند #نشر_چشمه @mtsra

‌ #برنار_بوفه (۱۰ ژوئیهٔ ۱۹۲۸ – ۴ اکتبر ۱۹۹۹) نقاش و طراح اکسپرسیونیست اهل فرانسه و عضو گروه ضدآبسترهٔ "مرد شاهد" (L'homme Témoin) بود.استفاده از فرم‌های زاویه‌دار، خطوط تیز، دورگیری‌های واضح و تیره، و رنگ‌های خاکستری و سرد، در بازنمایی مناظر و شکل‌ها، ویژگی‌ آثار اوست. موضوعاتش بیشتر اندوهناک و اسفبارند؛ بیان اضطراب‌آور آثارش را با جنبش فلسفی اگزیستانسیالیسم مرتبط دانسته‌اند. او که اواخر عمرش از پارکینسون رنج می‌برد و ازکارافتاده شده بود، سال ۱۹۹۹ با کیسه پلاستیکی خود را خفه کرد. #Bernard_Buffet  @mtsra

پیشنهاد ما برای مطالعه آزاد👇

چه خشنونتی دنبالم افتاده و هرچه بیش تر می دوم زنجیرش را تندتر در هوا می چرخاند عزیزم ببین کبود کبودم! تو میدانی این لکه های بنفش کی زرد می شوند؟ کی دردهایم می ریزند؟.... برشی از شعر #شباهنگ #عادله_رفایی مجموعه #نارنجی_تند نشر #چشمه @mtsra

تهی ز همهمه پر از سقوط مرا به ریختن دیوانه ریختن دعوت کن... #یدالله_رویایی🖤 @mtsra

یک نفر انتقام پروانه ها را خواهد گرفت پروانه ها لکه های رنگی بال دار بودند که در تله ی زیبا شناسی افتادند و من دیدم چگونه شاخک های شان روی خطوط حامل صدا را نوشتند چه رنجی در هوا بال می زد و نبودی حالا می فهمم چرا هیچ سازی در دستانت حقیقتی را نمی نوازد.... برشی از شعر مرلوپونتی کوچک کتاب #نارنجی_تند #عادله رفایی طراحی کاور: #عادله_رفایی #مت_پینتینگ @mtsra