سروده هايِ امیر اسکندری(دلدار)

هر دم زِ سوزِ هجرِ او ، آهی زِ جان خیزد تو را دردِ فراقِ عشق او ، تا استخوان سوزد تو را در خلوتِ ظلمانی ات با خویش نجوا میکنی؟ این سینه ی طوفانی ات هر شب در آمیزد تو را کاخِ وجودت سست شد کاجِ سرایَت خشک تر پس لرزه هایِ رفتنش آخر فرو ریزد تو را وقتِ وداعِ آخرین ، گل را فکندش بر زمین حتّی گلی پرپر شده از او برانگیزد تو را ؟ دیدی مگر پروانه را کز شمع رو گردان شود ؟ خاموش شد شمعِ دلت دیگر نیفروزد تو را دانم که نامِ یار را بر لوحِ دل حک کرده ای او بی وفا بر دل که نه بر در نیاویزد تو را معمار بودی بر دلش ، ویرانه اش آباد شد بودش به ذهنِ سرکشش ، تا چُون براندازد تو را " دلدار " شهدِ وصل را آسان به طالب کی دهند ؟ برخیز و از نو چاره کن ، جز او که می‌سازد تو را ؟ #اميراسكندري ✍ #راضیه_رحمانی 🎙