آوای گلها

برنامه : نیما یوشیج دکلمه : مهتاب به کوشش : رشید کاکاوند @nasimvesalyazd

برنامه :‌ میراث ماندگار در باره : نیما یوشیج @nasimvesalyazd

سعید پیردوست، بازیگر سینما و تلویزیون در ۸۵ سالگی به‌دلیل ابتلا به سرطان درگذشت.🥺

📹 آواز کتولی مازندرانی با صدای پرویز نزاکتی

مروری کوتاه بر زندگی زنده‌یاد استاد پرویز نزاکتی، برگرفته از وب‌سایت ایشان پرویز نزاکتی در سال ۱۳۱۶ در آمل متولد شد. از ده‌سالگی آموزش آواز را نزد پدرش، نورالله نزاکتی، که از صدای دلنشینی برخوردار بود، آغاز کرد. در طول تحصیلات دبیرستانی با همکاری آقای خُلدبرین، دبیر موسیقی مدارس، و دوست هنرمندش، شادروان خسرو فرزانه، و سایر هنرمندان شهر آمل کنسرت‌هایی در سطح استان مازندران اجرا کرد. هم‌زمان برای اجرای برنامهٔ ویژه‌ای در حضور آقای دکتر مهران، وزیر فرهنگ وقت، به ساری دعوت شد. در سال ۱۳۳۸ ضمن تحصیل در دانشکدهٔ حقوق دانشگاه تهران در امتحان شورای عالی موسیقی رادیو ایران قبول شد و در همان سال، اولین ترانه‌اش را که یک آهنگ محلی مازندرانی به‌نام صنم (یا ساروی کیجا) بود با تنظیم استاد مشیر همایون شهردار، رئیس شورای عالی موسیقی، در برنامهٔ «شما و رادیو» اجرا کرد. او هم‌زمان آموزش ردیف موسیقی اصیل ایرانی را در هنرستان موسیقی ملی ایران آغاز نمود و در سال ۱۳۴۱ در رشتهٔ آواز فارغ‌التحصیل شد. استادان وی در هنرستان، آقایان عبدالله دوامی و محمود کریمی بودند، مضافاً اینکه در سال‌های بعد از محضر اساتید بزرگ دیگری ازجمله بنان، نورعلی برومند و حسین عمومی بهره‌مند شد. پرویز نزاکتی در مجموع سه ترانهٔ مازندرانی به‌نام‌های ساروی کیجا، ایشالاره و ته‌محلهٔ سنگ‌تراشون در برنامهٔ «شما و رادیو» و دو ترانه و آواز محلی به‌نام‌های لیلی‌جان و خجیره کیجا در برنامهٔ «گل‌های صحرایی و یک شاخه‌گل» (به شمارهٔ ۷۸) اجرا کرد. همچنین در سال ۱۳۴۰ با همکاری ارکستر دانشجویان دانشگاه به‌سرپرستی و آهنگ‌سازی آقای دانش داودزاده برنامه‌هایی در زمینهٔ موسیقی اصیل ایرانی در بخش «شعله‌های جوان» در تلویزیون ملی ایران اجرا کرد که مورد استقبال فراوان قرار گرفت و در نتیجه آقای روحانی، رئیس شورای عالی موسیقی وزارت فرهنگ و هنر، از ایشان دعوت کرد که به‌عنوان خواننده به استخدام وزارت فرهنگ و هنر در آید. مضافاً اینکه پس از فارغ‌التحصیلی در هنرستان موسیقی ملی، استاد مشیر همایون شهردار، رئیس شورای عالی موسیقی رادیو ایران، نیز از وی دعوت به کار خوانندگی در رادیو ایران نمود که مخالفت خانواده با ادامهٔ فعالیت‌های هنری از یک‌سو و عدم امکان احراز مشاغل قضایی و سیاسی برای یک خواننده در وزارت دادگستری و وزارت کشور که هدف نهایی ایشان بعد از پایان تحصیلات دانشگاهی بود، موجب شد که از پذیرش پیشنهاد بزرگانی چون استاد مشیر همایون شهردار و جناب روحانی برای شروع کار حرفه‌ای خوانندگی پوزش بطلبد. برای آگاهی از علل تصمیمات فوق که یقیناً در شرایط امروز معقول جلوه نمی‌کند و احتمالاً برای خیلی‌ها باورش مشکل است، بد نیست داستان را از زبان خودش بشنویم. در سال ۱۳۳۸، پس از اجرای اولین ترانه‌ام در برنامهٔ «شما و رادیو» یکی از بزرگان فامیل که همواره مورد احترام همهٔ فامیل بودند و بعد از فوت پدرم به سِمَت قیّم خانواده تعیین شده بودند، به دیدارم آمدند. از دیدنشان خوشحال شدم، تصور کردم برای تبریک این پیروزی از سوی همشهریان و فامیل حامل پیامی هستند. آن بزرگوار رو به من کرد و گفت تو آمدی تهران درس بخوانی و قاضی بشوی نه مطرب، آنگاه روزنامهٔ کیهانی را که در دست داشت باز کرد و گفت، مگر تو نمی‌خواهی بعد از پایان تحصیلات قاضی دادگستری شوی؟ پس این مقاله را بخوان. روی جلد روزنامهٔ کیهان نوشته شده بود: آقای … قاضی دادگستری آبادان به‌خاطر ازدواج با خانم الهه خوانندهٔ رادیو ایران از شغل قضایی برکنار شد! و در صفحهٔ دوم روزنامه در مقاله‌ای انتقادی تحت عنوان «یک بام و دو هوا» نوشته شده بود دولت به دو کارمندش در دو وزارت‌خانه حقوق می‌پردازد و در همان حال وزارت‌خانه‌ای کارمندش را به‌خاطر ازدواج با کارمند ادارهٔ دیگری از شغل قضایی برکنار می‌کند. اگر کار این خواننده شریف نیست و شرافت شغلی کارمند دیگری را به خطر می‌اندازد، پس چرا استخدامش کردید و چرا هر لحظه صدایش را از طریق رادیو که یک رسانهٔ ملی است پخش می‌‌کنید؟

شوربختانه استاد پرویز نزاکتی خواننده گلها چند ماه پیش در کانادا و در سکوت خبری درگذشت