کتابخانه اقتصاد و اقتصاد سیاسی

چارلز فریمن سفیر بازنشسته امریکا در عربستان و از متخصصان مسایل چین و خاورمیانه است که چند کتاب هم در نقد سیاست خارجی امریکا نوشته است. اخیرا چند مصاحبه طولانی با آقای فریمن صورت گرفته که در آن به مسایل مهم جاری مثل جنگ اوکراین و تنش با چین و ایران و مساله اسرائیل پرداخته است. فریمن که تجربه دیپلماتیک طولانی دارد در کتاب‌ها و مصاحبه‌هایش نشان داد تحلیل‌گر بسیار مسلطی است. او که مترجم نیکسون در دیدار با مائو بود، به جز ماندرین به زبان‌های فرانسه و اسپانیایی و عربی صحبت می‌کند، با تاریخ دنیا آشناست، و در اقتصاد و حقوق بین‌الملل هم سررشته دارد. دیدن آدم‌هایی مثل او در دستگاه سیاست خارجه هر کشوری امیدبخش است. البته اگر نسل او را ملخ نخورده باشد. این بخش کوتاهی از یک مصاحبه یک ساعته است که به مساله اسرائیل و فلسطین می‌پردازد. چند نکته اصلی او در این مصاحبه: * دیپلماسی هنر متقاعد کردن طرف مقابل به عمل کردن مطابق میل شماست. در واقع شما آنها را قانع می‌کنید نفعشان در آن است که به حرف شما گوش کنند. دیپلماسی در سیاست خارجه امریکا به محاق رفته است و ما فقط از ابزار زور استفاده می‌کنیم. امروز ما فقط با بمباران سعی در قانع کردن مخالفان‌مان داریم؛ * اسراییل از رابطه با امریکا نفع بسیار می‌برد. جنگ نشل‌کشی اسراییل بدون حمایت امریکا ادامه نخواهد یافت. بدون اسلحه‌های ما و حمایت ما در سازمان ملل اسرائیل نمی‌تواند به کشتار ادامه بدهد. * حمایت امریکا از اسرائیل هیچ توضیح سیاست خارجی ندارد. این رابطه توجیه استراتژیک ندارد، بلکه دلایل داخلی دارد. برای فهم آن باید به قدرت لابی اسرائیل در امریکا توجه کرد. * ما برای دفاع از اسرائیل متحمل هزینه‌های گزاف شده‌ایم، اما فواید آن برای ما چندان روشن نیست. اگر هم فایده‌ای داشته باشد، قابل چشم پوشی است. * اگر گفته شود که تحقیقات نظامی اسرائیل برای پنتاگون مفید است می‌شود پاسخ داد که ما قادریم همین تحقیقات را در خاک امریکا انجام دهیم. * گفته می‌شود اسرائیل متحد استراتژیک امریکا است. اما من ندیده‌ام کسی توضیح بدهد این اتحاد چه فایده‌ای برای ما داشته است. * این که گفته می‌شود ما با اسرائیل ارزش‌های مشترک داریم درست نیست. رفتار اسرائیل رفتار کوکلوس‌کلان‌هاست که سیاهان را مثله می‌کردند. آنها هم فلسطینیان را مثله می‌کنند. رفتار آنها غیرقانونی، غیرانسانی، و وحشیانه است. من با چنین گروهی ارزش مشترکی ندارم. * سوال اصلی این نیست که آیا اسرائیل حق ادامه حیات دارد. بلکه این است که آیا اسرائیل لیاقت ادامه حیات دارد. سوال این است که آیا کشورهای دنیا می‌توانند به رابطه با کشوری ادامه بدهند که به قوانین بین‌الملل کمترین اعتنایی ندارد. * اسرائیل یک نظام استعماری است و خودش مخلوق استعمار انگلیس است. بنیان ایجاد این نظام بسیار متزلزل است. * حمایت ما از اسرائیل به تخریب نظم بین‌المللی که ما بعد از جنگ دوم ساختیم منتهی خواهد شد و همراه با آن نفوذ و سروری ما هم از میان خواهد رفت. اعتبار نهادهای بین‌الملل مثل سازمان ملل متحد لطمه دیده است. الان کشورهای دیگر دارند نهادهای موازی خودشان را خلق می‌کنند. ما با دست خودمان مشغول تخریب این نظام هستیم.

The constitution sets out a clear process for succession. A new election must be held within 50 days, with the vice-president, Muhammad Mokhber, assuming the presidency until then. He is known as an apparatchik rather than a power player. The Guardian Council, a group of clerics and lawyers, decides who is allowed on the ballot. Before the last presidential election, in 2021, they disqualified hundreds of would-be candidates; of the seven allowed to run, only Mr Raisi had a plausible shot at winning. While the regime is unpopular with many Iranians it is likely that it can suppress any public protests that break out around an election, as it has in the past. Mr Raisi had been an ideal consensus candidate for a factious regime. No one could question his hard-line credentials, but he lacked a power base of his own. Religious conservatives had hoped to use him to advance their interests; so had the military men of the Islamic Revolutionary Guard Corps (irgc). It is not clear who else could fill that role. The irgc appears to be in the political ascendant: its belligerent influence explains Iran’s recent and unprecedented attack on Israel. However that does not necessarily mean it will want to be seen to be appointing the president, partly because the holder of that position gets blamed by the public for Iran’s miserable economic position. The more important succession, though, lies a bit further in the future. Mr Khamenei turned 85 last month. In recent years Iranians have thought there were just two leading candidates to take his job after his death. One was Mr Khamenei’s second son, Mojtaba, who has been souping his religious credentials in recent years and is committed to the longevity of the regime. The other was Mr Raisi. Though other clerics are mentioned as dark-horse candidates, it is hard to imagine them winning enough support. Still, neither of the front-runners had an obvious lead: Mr Raisi was unpopular, and Mojtaba would represent a hereditary transfer of power in a regime that came to power by overthrowing a hereditary monarchy. With Mr Raisi’s death, Mojtaba would seem to have a clear path to the top job. He would rely on the irgc to weather any backlash—and that, in turn, could strengthen the irgc’s role within the regime. Iran might evolve from being a hybrid military and clerical regime to being more of a military one. That could mean less religious conservatism at home but even more antagonism abroad. For years, hardliners had tried to ensure a smooth succession: they installed Mr Raisi as president and a crop of conservatives in parliament. Now they will have to find a new president at short notice, and some politicians will wonder if other politicians orchestrated the helicopter crash to advance their interests. There will be nervous days ahead for the regime.■

Update (May 20th): This article was updated after Iranian state media confirmed Mr Raisi’s death. THREE YEARS ago, when Ebrahim Raisi won the presidency in a rigged election, some Iranians thought it was a stepping stone to a bigger position. Ali Khamenei, the ageing, ailing supreme leader, did not have long to live; when he died, Mr Raisi would surely aim to replace him. But history has a sense of irony. Instead of catapulting him to the top job, winning the presidency cost Mr Raisi his life. On May 19th he was returning from a visit to neighbouring Azerbaijan, where he inaugurated a dam on the border. Authorities lost contact with his helicopter in a mountainous region about 86km (54 miles) north-east of Tabriz (see map). At first they insisted there was no cause for alarm: the president’s helicopter had made a “hard landing”, although, confusingly, several Iranian news agencies reported that he travelled onwards to Tabriz by car. Within hours, though, those reports had been deleted, and state television began to broadcast prayers for the president. On the morning of May 20th, state media confirmed that Mr Raisi was dead, along with the foreign minister, Hossein Amirabdollahian, who was travelling in the same helicopter. map: the economist In many ways, Mr Raisi has been a figurehead: the president is subordinate to the supreme leader. But his death will nonetheless shake Iranian politics. It will force the regime to find a new president in short order at a difficult time: it is engaged in a regional war that encompasses direct military action by Iran and by its network of regional proxies. Iran’s adversaries, including America, Israel and Saudi Arabia, are considering deepening their security links in order to counter Iran. The economy is sinking and could be hit further by tightening American sanctions. And Mr Raisi’s death could also throw Iran’s looming struggle into chaos, by removing one of the two leading candidates for Mr Khamenei’s job. Much is still unclear, starting with why Mr Raisi’s helicopter crashed. The official story so far is bad weather. It was rainy and foggy during the flight, with visibility said to be of just a few metres. Conditions were bad enough that rescue workers could not fly in to look for the president, and even drones could not find the crash site; the Red Crescent resorted to sending search teams on foot. Mother Nature could well be the culprit. Nothing is ever as it seems in Iranian politics, though, and many Iranians have begun to speculate about more nefarious explanations. Mr Raisi has a long list of internal enemies, from the relative moderates he has marginalised to the fellow conservatives who think he has been an inept president. It is not unreasonable to wonder if domestic foes conspired to kill him. Unsurprisingly, some Iranians have also wondered if Israel had a role in the crash. The two longtime foes came to blows last month, after Israel assassinated an Iranian general in Damascus and Iran retaliated with a volley of more than 300 missiles and drones aimed at Israel. The Mossad, Israel’s spy service, has a long history of assassinating its enemies, including in Iran, where it has killed prominent nuclear scientists. But there are strong reasons to doubt Israel’s involvement. It has never gone so far as to assassinate a head of state, an unequivocal act of war that would invite a fierce Iranian response. It would be foolish to risk such consequences to kill Mr Raisi, a deeply unpopular politician who does not actually have the final say in many of Iran’s most important policy decisions. Few Iranians will mourn him. They will remember him as the “hanging judge”, a prosecutor in Tehran who helped send thousands of political prisoners to the gallows in 1988. And they will remember his clueless handling of the economy—the president who stocked his cabinet with military men and clerics who watched as the rial lost 55% of its value in less than three years.

فقدان رییس جمهور در ایران جنگ قدرت در میان روحانیون و نظامی ها در آن کشور وسط یک جنگ منطقه ای ====== تحلیلی از اکونومیست ====== ====== اکونومیست در مقاله ای تحت عنوان زیر به بررسی شرایط جدید ایران به دلیل خالی شدن پست ریاست جمهوری می پردازد : The death of Iran’s president will spark a high-stakes power struggle Amid a regional war, a fight at home between the clerics and military looms ====== سه سال پیش هنگامی که رییسی در پست ریاست جمهوری نشست - ایرانیان فکر می کردند رهبر بعدی اوست ... ولی روزگار سودای دیگر در سر داشت . حال در کوتاه زمان ... وسط یک جنگ ... در حالی که ایران و نیرو های نیابتی آن همه در گیر این جنگ منطقه ای هستند ... و در حالی که آمریکا و اسراییل و عربستان برای مقابله با این کشور هرچه بیشتربه تعمیق روابط امنیتی میان خود می پردازند ... و اقتصاد این کشور به دلیل تحریم ها در حال غرق شدن است ... یک نفر باید بر مسند ریاست جمهوری این کشور بنشیند ... ====== حادثه در شرایط نامساعد جوی برای هلیکوپتر رخ داد ... .... رییسی رقبای داخلی زیادی هم داشت ... هیچ بعید نیست که حادثه ای که برای او رخ داده زیر سر رقبای او یاشد ..... ====== شماری از ایرانیان نیز بر این باورند که کار کار اسراییل بوده است ...دو کشور اخیرا بطور مستقیم به هم چنگ و دندان نشان دادند ... در کارنامه موساد فهرست بلند بالایی از قتل ها - ( از جمله قتل دانشمندان هسته ای در ایران ) ... وجود دارد ... اما این سازمان تا بحال هیچ رییس جمهوری را نکشته است ... و دخالت آن در این اتفاق بعید است ... ====== رییسی به عنوان یک تندرو انتخاب ایده الی برای جمهوری اسلامی بود ... معلوم نیست چه کسی بتواند جای خالی او را پر نماید ... یکی از دغدغه های ذهنی ایرانیان - تعیین جانشین برای رهبر آن کشور است ... تاکنون دو کاندیدا برای این پست مطرح بودند ... ابراهیم رییسی و مجتبی خامنه ای ( فرزند دوم رهبر) ... بنظر می رسد با این اتفاق راه برای تصدی پست رهبری برای وی هموار شده است . ====== منبع : https://www.economist.com/middle-east-and-africa/2024/05/19/the-death-of-irans-president-will-spark-a-high-stakes-power-struggle?utm_content=contentAutom-section-Homepage-article-1&utm_campaign=a.io_q1_offer_registered_global_core_monthly_1mft_v7_na&utm_medium=email.owned.np&utm_source=salesforce-marketing-cloud&utm_term=5/20/2024&utm_id=1880515&sfmc_id=0033z00003GCaDgAAL&mi_u=0033z00003GCaDgAAL&mi_ecmp=1880515 ====== ====== اصل مطلب : HREE YEARS ago, when Ebrahim Raisi won the presidency in a rigged election, some Iranians thought it was a stepping stone to a bigger position. Ali Khamenei, the ageing, ailing supreme leader, did not have long to live; when he died, Mr Raisi would surely aim to replace him. But history has a sense of irony. Instead of catapulting him to the top job, winning the presidency cost Mr Raisi his life. On May 19th he was returning from a visit to neighbouring Azerbaijan, where he inaugurated a dam on the border. Authorities lost contact with his helicopter in a mountainous region about 86km (54 miles) north-east of Tabriz (see map). At first they insisted there was no cause for alarm: the president’s helicopter had made a “hard landing”, although, confusingly, several Iranian news agencies reported that he travelled onwards to Tabriz by car. Within hours, though, those reports had been deleted, and state television began to broadcast prayers for the president. On the morning of May 20th, state media confirmed that Mr Raisi was dead, along with the foreign minister, Hossein Amirabdollahian, who was travelling in the same helicopter. In many ways, Mr Raisi has been a figurehead: the president is subordinate to the supreme leader. But his death will nonetheless shake Iranian politics. It will force the regime to find a new president in short order at a difficult time: it is engaged in a regional war that encompasses direct military action by Iran and by its network of regional proxies. Iran’s adversaries, including America, Israel and Saudi Arabia, are considering deepening their security links in order to counter Iran. The economy is sinking and could be hit further by tightening American sanctions. And Mr Raisi’s death could also throw Iran’s looming struggle into chaos, by removing one of the two leading candidates for Mr Khamenei’s job.

محمد گوهری کارشناس ارشد امنیتی و دفاعی موضوع؛ گزارش و تحلیل و پردازش اتفاق اخیر ۳۰ اردیبهشت ماه ۱۴۰۳

سلام علیکم تحلیل امنیتی ارائه به شورای ام و نیروهای امنیتی و سیاسی و نظامی و متخصصین سوانح هوایی نظر به اینکه در روز گذشته مورخ یکشنبه ۱۴۰۳/۲/۳۰ سه فروند بالگرد که یکی از آن بالگردها حامل شهیدان آیت الله رییسی و امیر عبداللهیان و بقیه بود؛ بعداز افتتاح سد دوستی با کشور آذربایجان ازنقطه مرزی کشور آذربایجان به سمت تبریز در حال پرواز بودند که ناگهان فقط این بالگرد از صفحه راداری حذف میشود این درحالیست که در اغلب موارد بالگردهایی که چنین ماموریت هایی دارند به فاصله کمی از یکدیگر پرواز میکنند و هر سه بالگرد به فاصله معین همدیگر را دنبال میکنند یعنی اگر یکی از آنها لحظه ای از دو تای دیگر جدا یا ناپدید شود ؛ آن دو فروند دیگر در چندثانیه از این موضوع مطلع می‌گردند . دراین اتفاق ناگوار و دلخراش چند نکته حایز اهمیت هست : اول : تمام خلبانان قبل از پرواز از طریق اداره هواشناسی ؛ وضعیت هوای مسیر پروازی خود را دریافت میکنند و اگر هوای مسیر پروازی نامساعد باشد مبادرت به پرواز نمی نمایند باید معلوم شود واز خلبانان دو فروند دیگر تحقیق بعمل آید که اداره هواشناسی چه گزارشی به آنها داده است که این سه فروند بالگرد مبادرت به پرواز نموده اند و در مسیر پروازی دچار بدی هوا و مه آلود بودن قرار گرفته اند . حتی یک‌گزارش نادرست عمدی یا غیر عمدی در وضعیت آب و هوایی میتواند منجر به سوانح هوایی این چنینی گردد. نیروهای امنیتی باید در این خصوص دقت لازم را داشته باشند و سریع السیر قبل از دیر شدن ؛ در خصوص مسببین گزارش نادرست احتمالی اقدامات لازم را انجام دهند . دوم : طبق دستورالعمل های امنیتی و حفاظتی ؛ خلبانان و یا اشخاص حفاظتی در داخل دیگر وسایل پرنده همراه (نظیر این دو بالگرد همراه ) ؛ می‌بایستی لحظه ای از بالگرد حامل شخصیت‌ها غافل نباشند و رعایت فاصله را بنمایند یعنی چنان باید چشم به بالگرد حامل شخصیت داشته باشند و یا ارتباط دایم داشته باشند که اگر اتفاقی برای آن بالگرد بیفتد اقدامات امنیتی و امدادی و اطلاع رسانی را به نحو مطلوب انجام دهند . وامید است که نیروهای امنیتی در این خصوص تحقیقات اساسی را بعمل آورند. که شبهاتی که در این خصوص متصور هست روشن گردد که آیا در این خصوص قصوری داشته اند یا خیر ؟ وباید مشخص شود که اشخاص مذکور در این دو بالگرد همراه وظایفشان را بخوبی انجام داده اند یا خیر ؟ که اگر سریع السیر محل وقوع ناپدید شدن بالگرد دقیقا معلوم میگردید . دوهزار نفر از نیروهای امدادی صرفا به همان سمت عازم‌می شدند .و از پراکندگی جغرافیایی جلوگیری بعمل می آمد .وشاید با رسیدن بموقع بر سر حادثه ؛ آنها را نجات میدادند . سوم : واز همه مهمتر این که چون مسیر این سه فروند بالگرد ازنقطه مرزی کشور آذربایجان به سمت تبریز بوده به احتمال خیلی زیاد توسط عوامل موساد که در کشور آذربایجان سیطره کامل دارند ؛بابرنامه ریزی ازقبل تعیین شده درداخل ایران در مسیر پرواز آنها ؛ وبا دستگاههای پیشرفته در خصوص انحراف و اختلال در امواج الکترونیکی ؛ وسایل کمک ناوبری بالگرد حامل رییس جمهور ؛ نظیر VOR و NDB را منحرف کرده باشند که بالگرد را به سمت دیگری برای وقوع حادثه ؛ هدایت نموده باشند ؛ این در حالیست که خلبان فکر میکند مسیری که میرود صحیح هست . و ناخواسته به سوی هدف مورد نظر دشمن هدایت میشود . 🔴و یا اینکه وقوع حادثه بخاطر این بوده باشد که عوامل موساد در مسیر پرواز بالگرد ؛ توسط سلاحهای مخصوص مورد اصابت قرار گرفته باشد. 🔴 لازم به ذکر هست شبکه ۱۲ رژیم اسراییل غاصب در همان اوایل این واقعه صراحتا و قاطعانه اعلام کرد که همه اشخاص داخل بالگرد کشته شده اند و این یک پیروزی برای اسراییل هست . 🔴 این رژیم پلید از کجا میدانست که صراحتا مبادرت به چنین اظهار نظری کرده است ؛ مگر اینکه از عملکرد خودشان درسقوط بالگرد مطمئن بوده اند . چهارم : چطور شده فقط از سه فروند بالگرد فقط بالگرد حامل رییس جمهور وهمراهانش از صفحه رادار ناپدید شد. نتیجه گیری : بنظر می‌رسد نیروهای امنیتی و حفاظتی ومتخصصین سوانح هوایی باید همه موارد اخیر الذکر را بخصوص بندسوم این اظهار نظر را مد نظر خود قرار دهند . لذا این ضایعه جبران ناپذیر و دلخراش از اساس مشکوک بنظر می‌رسد و نباید از آن به سادگی گذشت .و آنرا یک‌سانحه هوایی عادی تلقی کرد. 🔴 و به نظر اینجانب این سانحه اتفاقی نبوده .و احتمال؛ دادن اطلاعات غلط گزارش هواشناسی و کسب اطلاعات بیشتر از خلبانان دو فروند بالگرد دیگر و اشخاص داخل آن و از همه مهمتر دخالت موساد به شرحی که گذشت باید در اسرع وقت توسط نهادهای ذیربط بطور اساسی و با دقت رسیدگی و اقدام شود ؛ تا بتوان یک نتیجه گیری دقیق و جامع در اسرع وقت از این واقعه گرفت .

💠ایران، جامعه بی دفاع! ✍ امیرحسین خالقی رعیت ایرانی مجبور است برای خرید مایحتاج روزمره خود 10 درصد اضافه تر مالیات ارزش افزوده بپردازد؛ قبل از پرداخت حقوقش هم که پول زور دولت (همان مالیات و تامین اجتماعی!) را کسر کرده اند؛ اگر هم برای فرار از تورم بخواهد باقیمانده درآمدش را  به چیزی باارزش تبدیل کند باز مالیات چی به سراغش می آید تا جلوی سفته بازی! او را بگیرد. خودرو و ماشین و ملک هم در امان نیست. اینها را بگذاریم کنار عوارض مختلف که اگر از خدمات مشخصی استفاده کرد باید بپردازد. مالیات های بیشتر هم در راهند که حسب مورد دولتی ها رعایا را تیغ بزنند. معمولا پروپاگاندا خالی کردن جیب مردم با گیر دادن به پزشک و طلا فروش و ... شروع می شود و دولت فخیمه نقش منجی فقرا را بازی می کند! در مورد مالیات توجیهات زیاد تراشیده اند ولی گفته می شود عمده کاربرد آن تامین هزینه های عمومی است، اما سوال اصلی بی پاسخ می ماند، حد معقول این هزینه ها چقدر است؟ علی الاصول وقتی مردم پولی می دهند باید بتواند بر هزینه کرد آن نظارت کنند، چیزی که با این اوضاع صلح مسلح میان مردم و دولت شوخی است! طبیعی است که آدم عاقل بگوید پولم در جیب خودم باشد بهتر است تا آن را در جیب های گشاد دولتی ها بریزم تا برای خوشایند بالادستی هایشان آن را حرام کنند. چرا باید خرج دولتی را بدهیم که هر سال حداقل 40 50 درصد از جیب رعایا با تورم بر می دارد و البته عایدات نفت را هم به فنا می دهد؟ امیدی هم که به آینده نیست و فقط دنبال پول زور است. سرقت سرقت است و فرقی نمی کند سارقان مردان نقاب پوش باشند یا کت و شلوارپوش های یقه بسته دولت، حاصل کاری یکی است! سوال اینجاست مگر دولت  باید بتواند از همه چیز با هر نرخی مالیات بگیرد؟ شاید بشود برای مالیات حداقلی برای انجام وظایف «ذاتی» دولت نظیر امنیت و قضا توجیهی داشت ولی مثلا چرا باید مردم را برای حفظ ارزش مالشان تنبیه کرد؟ وقتی دولتی با سیاست خارجی فشل و مداخله گری حداکثری فضای نااطمینانی را دامن زده چرا باید بتواند مردم را برای این ناکارآمدی تنبیه کند؟ متاسفانه جامعه ایرانی در مقابل موج غارت دولت بی دفاع مانده است؛ دوست گرامی آقای الیاسی در نوشته زیر پیشنهاد کرده اند که جامعه باید بتواند به غارتگری دولت واکنش نشان دهد و از تجربه تی پارتی در امریکا یاد کرده اند؛ نگارنده هر چند به اصلاح امور امیدی ندارد ولی اطلاع از تجارب جهانی می تواند به ارتقای معلومات ایرانی جماعت کمک کند. اگر بناست اصلاحی در قانون اساسی رخ دهد شاید مهمترینش این باشد که دولت نتواند از همه چیز و به هرشکلی مالیات بگیرد؛ الله اعلم. 🌐کانال اکونومیست فارسی

✍️ از تولید لامبورگینی در انباری تا تولید چراغ اتومبیل در خانه (از حجت عبدالملکی تا یاسرجبرائیلی و سرنوشت اقتصاد نحیف ایران) 🔵‌ یاسر جبرائیلی آمده در تلویزیون نشسته و گفته: « مردم در خانه هایشان چراغ ماشین را می توانند تولید کنند».🔻 بعد که مجری از او می‌پرسد آیا این چراغ اتومبیلی که «در خانه» تولید شود را می‌توان صادر کرد؟ آیا «کیفیتش» را می شود تضمین کرد؟ با استحکام جواب می دهد که چرا نشود؟ (ویدئو را ملاحظه کنید) 🔵 طرف از خودش نمی پرسد که چرا این حرفی را که می زنم تا قبل از من به مغزِ مردمان دیگر کشورها نرسیده بوده؟ چرا مردمان سایر سرزمین های این عالم برای تولید چراغ اتومبیل (با کیفیت) «خط تولید کارخانه ای» راه می اندازند؟ و چرا مردمان مابقی کشورهای دنیا چراغ خودرو را در اتاق خواب، پذیرایی و آشپزخانه های خانه ها تولید نمی کنند؟ 🔵این حرفهای یاسر جبرائیلی چقدر مشابه آن حرفهای حجت عبدالملکی است که می خواست «کارخانه تولید لامبورگینی‌ در ارومیه» راه بیندازد. و چنان با اعتماد به نفس سینه جلو داده بود که انگار نه انگار که اگر تولید لامبورگینی این قدر «ساده» باشد که تو می گویی پس چرا در تمام کشورهای دیگر دنیا در هر ارومیه ای «یک کارخانه لامبورگینی‌» وجود ندارد؟! چرا استرالیا نتوانست صنعت خودروی خودش را حفظ کند و چرا نیسان بارها تا مرز ورشکستگی رفت؟ مگر به عقل آنها نمی رسید که تولید در سطح لامبورگینی اینقدر «ساده» است که تو می گویی... 🔵 امتحان پس نداده ها اینکه سرنوشت اقتصاد ایران چرا به این روز و روزگار افتاده که یک نفر انتظار تولید چراغ ماشین در اتاق پذیرایی خانه دارد و دیگری کل فرایند تولید لامبورگینی را در سه دقیقه خلاصه سازی/ساده سازی می کند، به ما نهیب می زند که چه شده است؟ آیا فضا اینقدر تهی شده است که سطح کسانی که در حوزه اقتصاد کلان و صنعت نظر می دهند به چنین وضع اسفناکی رسیده؟ یا اینکه مشکل از رسانه است که فقط با اینها سخن می گوید و به اینها میدان می دهد؟ آیا برنامه جهان آرا نمی تواند با انبوه جوانان ایرانی که در حوزه اقتصاد در برترین مراکز صنعتی و تحقیقاتی دنیا منشاء اثر هستند گفتگو کند؟ آیا فقط باید برود و یاسرجبرائیلی را بیاورد که چنین حرفهایی را «با اعتمادبه نفس» بر زبان بیاورد؟ 🔵 زمانی بود که محمود احمدی نژاد در سخنرانی عمومی و در مقابل دوربین گفت: «به رئیس سازمان انرژی هسته ای گفتم یک دختر خانمی ۱۶ ساله دبیرستانی در خانه انرژی هسته ای را تولید کرده» (لینک+)🔻 . و بعد با اعتماد به نفس گفت: «این خودباوری است». و او نگفت که چرا در سایر کشورهای دنیا دختر دبیرستانی انرژی هسته ای در خانه تولید نمی کند؟ 🔵 مساله اینجاست: آسیبی که کشور از ناحیه امثال یاسر جبرائیلی ها و رائفی پورها خواهد خورد خیلی بیشتر از آسیبی است که از محمود احمدی نژاد خورد. اینکه کسی در سه دقیقه (با لحن مدعی) برای کارخانه تولید لامبورگینی‌ در‌ ارومیه تعیین تکلیف می کند، فرقی با تولید انرژی هسته ای در خانه یا «خط تولید چراغ ماشین در اتاق خواب» منازل ندارد. اما خطر از آنجاست که لااقل محمود احمدی نژاد خود را در برابر برخی جریانات عقل مدار می دید و به ناچار قدری ملاحظه می کرد، ولی این «جوانان امتحان پس نداده» عرصه ی مقابل خود را کاملا خالی می بینند. این لحن تحکمی جبرائیلی را در این گفتگو با مجری جهان آرا ببینید! 🔵 نقطه دریغ اینجاست: یک زمانی بود که ژاپنی ها می‌خواستند که تویوتا بتواند در «بازارهای جهانی» وارد شود. لذا سوئیچیرو تویودا بعد از صدها ساعت جلسه با مهندسین ژاپنی، ده ها بازدید از بنز، فورد و جنرال موتورز انجام داد تا عاقبت به «تصمیم» هوشمندانه برای تولیدات جدید تویوتا رسید. امروز ما با نسلی از جوانان مواجهیم که «تجربه اداره یک بقالی» را نداشته اند و بدون توجه به «تجربه سایر کشورها» برای اقتصاد کشور نسخه می پیچند. بدون تجربه تولید یک دمپایی پلاستیکی درباره زنجیره تولید در پیچیده ترین صنایع نظر می دهند. 🔵این طیف جوانانِ خود استاد خوانده یک چیز را خوب بلد هستند و یک درس را خوب خوانده اند و آن «رسانه» است. آنها ظهور، حضور هیجانی و درشت گویی در مقابل رسانه را به نیکی آموخته اند. 🔵 آن جوانی که در عرصه صنعت تجربه پس نداده (و هیچ وقت منشاء تولید/اثری نبوده) را در هیچ کشور دنیا در مصدر تصمیم گیری/نظارت قرار نمی دهند. 🔵 استفاده از ظرفیتهای جوانی ضرورت است ولی تجربه جهانی چیست؟ تجربه دیگر کشورها می گوید که اگر جوانی مستعد و دانشمند است ظرفیتهای ذهنی خودش را در بستر استارت آپ توسعه بدهد. او باید بتواند در یک زیست واقعی (نه زیست گلخانه ای) در قالب «یک شرکت ثبت شده» منشا تولید یک محصول/محتوا/فناوری بشود، نه اینکه مقابل دوربین بنشیند، و برای اقتصاد یک کشور هشتاد میلیونی درشت گویی کند.

چرا اختلاسگران فراری،  بازداشت نمی شوند  ؟؟ ✍️ - غفور مددی  - استاد دانشگاه ✒️ -  *داشتم یک مقاله* *حقوقی را می خواندم و برام* *سئوال بود* که چرا در دنیا هیچ قانونی وجود ندارد که بتواند این اختلاسگران و پول ملت ایران را به همراه مجرم ، از کشور میزبان دستگیر کند و به ایران بازگرداند ؟ و کشور  میزبان را هم بخاطر عدم استرداد مجرمین مجازات و جریمه کند ؟ چرا چنین قوانین بین المللی وجود ندارد ؟ یعنی دنیا اینقدر بی حساب و کتاب است ؟ و هیچ راه حلی  وجود ندارد ؟! بعد در کمال تعجب  دیدم که چنین قوانینی وجود دارند و تمام کشورهای دنیا از این قوانین بین المللی استفاده میکنند و اگر مجرم و یا اختلاسگری از کشورشان فرار کند سریعا به مجامع بین المللی شکایت میکنند و انها سریعا آن مجرمین را بازداشت و تحویل کشور شاکی میدهد تا مجازاتش کنند.... ولی متاسفانه در دنیا فقط دو کشور وجود دارند که این قوانین شامل حالشون نمیشود ( ایران و کره شمالی)..... آنهم به دلیل اینکه اساسا می بایست بین آن کشور و مجامع بین المللی توافقات و معاهداتی امضا و پذیرفته شود تا مجامع بین المللی هم مطابق آن وظایف خود را انجام بدهند . بنیان  همکاری هر کشوری با این مجامع بین المللی ، با امضای "پالرمو" و  "اف ای تی اف"   ( FATF) شروع میشود و چون ایران هیچکدام از این  معاهده های  بین المللی و حتی مقدماتی آن را نپذیرفته است به همین علت تحت پوشش حمایتی قوانین استرداد مجرمین در مجامع  بین المللی نمی تواند باشد . و آنها نمی توانند به ایران کمک کنند و مجرمین را مسترد کنند . ! زیرا ایران هیچ معاهده ای در این خصوص با مجامع بین المللی منعقد نکرده است و حتی زیر بار امضای مقدمات آن هم نرفته است ! مسلم است که چرا عده ای در مقابل پیوستن ایران به معاهده های بین المللی سنگ اندازی میکردند و نهایتا هم موفق شدند که ایران این معاهده ها را امضا نکند. اکنون به لطف همین موضوع ، همان اشخاص میتوانند  با خیال راحت ایران را غارت کنند و هیچ مرجع بین المللی هم نمی تواند این مجرمان را به ایران بازگرداند. دقیقا باند فساد و اختلاسگران از ابتدا میدانستند که اگر ایران این معاهده های بین المللی را امضا کند ، در آینده  امنیت انها بعد از خروج ثروت و سرمایه از کشور ممکن است به خطر بیفتد و به همین علت  با فریب افکار عمومی تلاش کردند تا هیچکدام از این معاهده های بین المللی در ایران امضا نشوند و در دنیا فقط دو کشور  *ایران و کره شمالی بعلت عدم پیوستن به این معاهده ها و قوانین بین المللی*  بعنوان کشورهای یاغی و کشورهایی که زیر بار هیچکدام از قوانین و معاهده های بین المللی نمیروند ، معرفی شده اند ، و همین برای اختلاسگران بهترین امتیاز است . زیرا این کشور به اصطلاح یاغی چگونه انتظار دارد که مجامع بین المللی و قوانین پالرمو که ( که ایران زیر بارش نرفته) به استناد آنها مفسدین و اختلاسگران را از کشور میزبان به زور بیرون بکشد و تحویل ایران بدهد؟ گویا اصلا ایران حتی اجازه درخواست از  مجامع را هم ندارد ! به همین علت است که اموال و ثروت ملی ایران بدون هیچ پشتوانه و یا پیگیری به راحتی از ایران خارج می شوند . جالب است که ایران خودش اسم خاوری را از  لیست پلیس اینترپل پاک کرده و در واقع تقاضایی برای بازگشت ایشان ندارد.. واقعا هر چه جلوتر می رویم متوجه میشیم که اختلاسگران چقدر در کشور نفوذ و قدرت دارند که وقتی مجلس شورای اسلامی(طبق مصوبه قانونی که بعدا" توسط مجمع تشخیص مصلحت ملغی شد) هم تایید میکند که ایران همانند سایر کشورهای جهان به صف مجامع بین المللی بپیوندد ، انها حتی بالاتر و قوی تر از مجلس توانستند انرا باطل کنند ! چه کسی میتواند چنین کاری کند

⁨✅حالا که حضرت آیت الله ⁧ سبحانی⁩ درباره ⁧ #تعطیلی_شنبه⁩ اظهارنظر فرموده‌اند، خوب است به جهت تسلط ایشان بر امور و قوام نظرات ایشان و آینده‌نگری ایشان، فتوایی که سال ۱۳۹۱ درباره ⁧ #رایتل⁩ و ⁧ #تماس_تصویری⁩ دادند را مرور کنیم 🔻قرار گرفتن چنین گوشی های موبایل در دست جوانان مفاسد زیادی دارد و نباید دولت چنین امکاناتی در اختیار مردم قرار دهد./۳۰ ذی الحجه ۱۴۳۳ @Sahamenwsorg⁩

💢 طبق بخشنامه معاون اول قوه قضاییه: ممنوعیت انسداد کد ملی متهمان و محکومان صادر شد ✴️ معاون اول قوه قضاییه در پی دستورات رییس قوه قضاییه، در رابطه با مشکلات ناشی از انسداد کد ملی افراد، با صدور بخشنامه‌ای، همه مراجع قضایی را از مسدود کردن کد ملی متهمان و محکومان منع کرد. ✅ رئیس قوه قضائیه در نشست فصلی شورای عالی قوه قضائیه (۳۰ فروردین ۱۴۰۳)، ضمن انتقاد از برخی احکام قضائی گفت: با صدور احکام ناظر بر محرومیت‌های اجتماعی افرادِ مجرم و خاطی نباید به گونه‌ای عمل شود که زندگی فرد و یا خانواده او فلج شود؛ برای نمونه، توقیف و مسدود کردن «کد ملی» فرد، از آن دست اقداماتی است که مگر در موارد استثنایی و خاص، واقعاً ضرورتی ندارد. 🔷 در پی سخنان رئیس قوه قضائیه در رابطه با مشکلات ناشی از مسدودسازی کد ملی افراد و مأموریت رئیس عدلیه به معاون اول قوه قضائیه در این زمینه، حجت‌الاسلام والمسلمین حمزه خلیلی، معاون اول قوه قضائیه با صدور بخشنامه‌ای، کلیه مراجع قضائی را از انسداد کد ملی متهم و محکوم‌، منع کرد. 🔶 معاون اول قوه قضائیه، در بخشنامه‌ای که در تاریخ ۲۳ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۳ خطاب به رؤسای کل دادگستری استان‌ها صادر کرد، به آن‌ها متذکر شده است: «محروم کردن اشخاص از حقوق شهروندی با استفاده از مسدودسازی کد ملی، فاقد وجاهت قانونی بوده و لازم است مراجع قضائی از این اقدامات اجتناب ورزند.» 🔻 متن بخشنامه ممنوعیت انسداد کد ملی متهم یا محکوم‌علیه به شرح زیر است: باسمه‌تعالی رؤسای کل محترم دادگستری استان‌ها سلام علیکم نظر به اینکه حسب گزارش‌های واصله یکی از روش‌های معمول در برخی مراجع قضائی در اجرای احکام، توقیف یا انسداد کد ملی افراد با هدف الزام آن‌ها به پرداخت محکوم‌به، نیم عشر و یا جزای نقدی و یا ممنوع کردن ارائه خدمات مربوط به کد ملی آنان است و از آنجا که این قبیل محدودیت‌ها موجب محرومیت اشخاص از حقوق مدنی و شهروندی از جمله ممانعت از تبادل اطلاعات مرتبط بیماران جهت تهیه دارو، ملزومات و خدمات پزشکی و محدودیت برای خانواده‌ها در ثبت ازدواج و طلاق، اخذ شناسنامه برای فرزندان که نقشی در فرایند ارتکاب جرم نداشته و به طور کلی ناقض حقوق اساسی اشخاص است و با توجه به اینکه در قوانین فعلی نصّی در خصوص جواز محرومیت از دریافت خدمات هویتی و سجلی به‌منظور دسترسی به متهم یا محکوم‌علیه وجود ندارد، احضار یا جلب برای اجرای احکام قطعی کیفری به همان نحو است که در قانون آئین دادرسی کیفری مصوب ۹۲ مواد ۴۸۴ به بعد به ویژه ماده ۵۰۰ قانون موصوف پیش‌بینی شده است. وظیفه اجرای احکام صرفاً اجرای محکومیت‌های مالی مندرج در دادنامه می‌باشد و تحمیل مجازات دیگر به محکوم‌علیه فاقد مجوز قانونی است؛ لذا محروم نمودن اشخاص از حقوق شهروندی با استفاده از مسدودسازی کد ملی، فاقد وجاهت قانونی بوده و لازم است مراجع قضائی از این اقدامات اجتناب ورزند. رؤسای کل دادگستری‌ها موظف به نظارت بر حسن اجرای این بخشنامه است.

*بشار اسد هم امضا کرد*‼️ ✍️ ولی‌الله وحدانی‌نیا: نگه‌داشتن بشاراسد در قدرت، کار میدان بود نگه‌داشتن بشاراسد از امضاء نکردن بیانیه‌ کار دیپلماسی است! این تعرض بشاراسد به تمامیت ارضی ایران از ضعف دیپلماسی است، البته بشاراسد غلط کرد که به تمامیت ارضی ایران تعرض کرد. پی نوشت : اتحادیه عرب در بیانیه پایانی نشست خود که به تایید همه اعضا از جمله بشار اسد که شخصا در اجلاس شرکت کرده رسیده است از ادعاهای امارات در خصوص جزایر ایرانی خلیج فارس حمایت کرد. ▪️⬛️

چطور ارتش چین از اقتصاد کنار زده شد؟ چطور ارتش پرجمعیت‌ترین کشور جهان که به دستور حزب حاکم وارد اقتصاد شد و چندین هزار کسب‌وکار با میلیاردها دلار درآمد ایجاد کرد، یکباره با دستور سال ۱۹۹۸ رهبر همان حزب تقریباً تمام این فعالیت‌ها را کنار گذاشت؟ دانگمین لی، متخصص کره‌ای علوم سیاسی و روابط بین‌الملل، می‌خواهد با تمرکز بر فرایند خلع ید اقتصادی از ارتش، هم ماهیت روابط میان حزب و ارتش را بکاود و هم ماهیت این خلع ید را نشان دهد. ● جیانگ زمین، رهبر وقت جمهوری خلق چین، در سال ۱۹۹۸ با ابلاغ «قانون خلع ید» به ارتش آزادی‌بخش دستور داد از فعالیت‌های اقتصادی کناره‌گیری کند. هدف این قانون تأمین رفاه شهروندان چینی اعلام شده بود. ارتش سوای پاره‌ای بحث‌ها، مقاومتی جدی در برابر خلع ید نکرد و هزاران کسب‌وکاری را که در کشور به راه انداخته بود و حدود ۷۰۰ هزار نفر در آن شاغل بودند، به دولت واگذار یا تعطیل کرد. ● ابلاغ و اجرای چنین دستوری در میان کشورهایی که نیروهای نظامی‌شان وارد فعالیت‌های اقتصادی چشمگیری شده‌اند، بی‌نظیر بوده است؛ خصوصاً اگر در نظر به ابعاد این فعالیت‌ها، ملاحظه کنیم که فعالیت اقتصادی ارتش چین پس از یک فرمان حکومتی در سال ۱۹۷۹ آغاز شد که می‌خواست ارتش با توان و دسترسی‌های فوق‌العاده‌اش پیشروی تحول اقتصاد چین به سوی بازار آزاد باشد.  ● از نظر دانگمین همه‌ی این تحولات تابع انگیزه‌ی حزب کمونیست چین برای گذار از اقتصاد سوسیالیستی به اقتصاد بازار آزاد بود. وقتی اقتصاد بازاری‌تر در چین رشد کرد، دیگر نیازی به ارتش نبود. ارتش هم، سوای مختصر مشاجراتی که بر سر این تصمیم‌ها و قانون خلع ید در صف افسرانش رخ داد، از آنها تبعیت کرد. ● تغییر رویکرد به نقش ارتش به تغییر ماهیت حکومت در چین برمی‌گردد. ارتش به طور سنتی در چین کمونیست ابزار دست حزب بوده است. کنترل نهادی بر محو تمایزات میان امور سیاسی و نظامی تأکید دارد. از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۷، سیاست‌های اقتصادی معطوف به بازار آزاد ارتش را موظف به تأمین مایحتاج خود می‌کرد. اما با مرگ دنگ در ۱۹۹۷، آخرین رهبر از نسل انقلابیون قدیمی چین از میان رفت و تکنوکرات‌هایی مانند جیانگ زمین به قدرت رسیدند که هیچ تجربه‌ی نظامی نداشتند. ● در روند خلع ید، هویت ایدئولوژیک ارتش آزادی‌بخش در دوره‌ی دنگ تغییر کرد و ارتش از «ابزار انقلاب» تبدیل به «حافظ منافع ملی» شد. ● دانگمین می‌گوید یکی از عوامل توفیق برنامه خلع ید ارتش آن بود که دستگاه حکومت از پیش تدارک مکانیسم‌های نهادی‌ای را دیده بود که برای محدودکردن ارتش طراحی شده بودند. برای فهم این موضوع باید به خاطر داشت که ارتش چین نیروی مسلح حزب کمونیست چین است. بنابراین، «ارتشِ حزبی» است. طبق «قانون دفاع» که در سال ۱۹۹۷ ابلاغ شد، نیروهای مسلح جمهوری خلق چین باید نظارت عالیه‌ی حزب کمونیست چین را بپذیرند. ● تکنوکرات‌هایی که به همراه جیانگ و پس از دنگ موقعیت‌های حزبی را در سال ۱۹۹۷ اشغال کردند، یک سال مانده تا ابلاغ، قانون خلع ید را به تمهید نهادهای لازم در جهت محدود کردن ارتش صرف کردند. قبل از آن جیانگ در سال ۱۹۸۹ به عنوان رییس «کمیسیون مرکزی نظامی» با بسیاری از وجوه ارتش آشنا شد، به تصفیه‌ی ارتشی‌های ناهمراه با سرکوب قیام پرداخت، و شبکه‌های ناراضیان را در سال‌های بعد کشف و منهدم کرد. جیانگ تقریباً همه‌ی بزرگانِ ارتش را جابه‌جا کرد و گروه‌های جدیدی را جایگزینشان کرد که به نسل جیانگ مشهور شدند. ● اتفاقی که در چین افتاد را می‌توان «کنترل راهبردی آگاهانه» نامید، سازوکاری که دو وجه متمایز دارد که دانگمین لی به این شکل صورت‌بندی‌شان می‌کند: ◀◀ ۱) رابطه‌ی غیرنظامیان و نظامیان در چین رابطه‌ای منحصر به فرد است؛ به این معنی که رهبران غیرنظامی با دردست‌داشتن ابزارهای آگاهانه‌ی کنترل شهروندی، مشوق و پیش‌برنده‌ی حرفه‌ای‌گری نظامی بوده‌اند. ◀◀ ۲) نوع سازوکار آگاهانه‌ای که در چین کار می‌کند از کنترل فرهمندانه (کاریزماتیک) به کنترل آگاهانه‌ی نهادی متحول شده است. هم توسعه‌ی اولیه‌ی فعالیت‌های تجاری ارتش آزادی‌بخش چین و هم خلع ید اقتصادی از آن کاملاً منطبق بر طرح‌های کلی‌تر اصلاح اقتصاد ملی بوده‌اند. به این‌ترتیب دست ارتش چین از امپراطوری اقتصادی‌اش کوتاه شد، اما باز هم در خدمت منافع ملّی ماند.

تئوری نعش با پشتوانه چرخه تئوری برگشت براساس اسناد بازگو شده توسط دکتر فرشاد مومنی در کلیپی که در بالا امده است بین انگلیس و روسیه در انقلاب مشروطه این توافق صورت گرفت که ایران بصورت نعش که نه زنده است ( یعنی انقلاب صنعتی شدن را طی کند) و نه مرده است که دفنش کنند که به تئوری نعش معروف است . تا کنون هفت برنامه توسعه در زمان پهلوی انجام شده و هفت برنامه توسعه در زمان جمهوری اسلامی . و هنوز کشور صنعتی نشده و در مرحله صنعتی شدن قرار دارد . اما پارلمان اروپا با تصویب تروریست بودن سپاه ،تئوری نعش که غرب و شرق برای ایران پیگیری می کنند و عامل صنعتی نشدن ایران و گذار تاریخی را تکمیل نمی کند و در برزخ نه زنده و نه مرده که به خاک سپرده شود با تئوری بازگشت خاندان رفته درجهت برگشت حرمت و جایگاه روحانیت( توجه کنید که تبلیغ منفی بخصوص این روزها از طرف قدرت در بردن جواهرات سلطنتی به خارج و تکذیب آن توسط فرح پهلوی که ادرس خزانه بانک مرکزی را میدهد نشان از تبلیغ این خاندان ویکی از گزینه های پشت پرده مذاکرات در تحولات آینده می تواند باشد . برای نمونه به برگشت خاندان سلطنت در فرانسه پس از انقلاب فرانسه رجوع نمایید )  ، خود قدرت ارام به واگذاری و حفظ آبروی و کارکرد دین و مذهب تن در خواهد داد تا با زیر زمینی شدن یک سپاه سازمان یافته چرخه دیکتاتوری ، هرج و مرج و دموکراسی را تکمیل نماید . دو قرن است که تئوری نعش در ایران کارکرد درجهت منافع غرب و شرق داشته و بازی موش و گربه ادامه دارد . سرمایه به هر شکل در ایران انباشت می شود و سپس به کشورهای متروپل منتقل میگردد . تصور قدرت در رسیدن به توان هسته ای و دوفاکتور پهپادی و موشکی بدون پشتوانه حاکمیت مردمی و پذیرش حکومت زمینی امکان پذیر نبوده و با کشاندن به زیر منشور فصل هفت  سازمان ملل به استمرار تئوری نعش دوام خواهند بخشید چون تنها مسیر غارت منابع رو زمینی انسانی و زیر زمینی این سرزمین است . ادعای شرق گرایان نسبت به عملکرد چین  و جنگ دو تمدن خشکی و دریایی و مرکز ثقل بودن ایران یا ژئو استراتژیک بودن ایران را گرچه تخیلی نباشد حداقل یک سده نیازمند چرخش تمدنی از نظر تاریخی پس از جنگ نابودگری خواهیم بود و منافع اقتصادی چین در استراتژی جهانی این کشور در کمربند راه ابریشم حتی ایران را دور زده است و در معامله با اعراب و محیط امن آنها برای سرمایه گذاری ترجیح به محیط پرآشوب ایران دارد . چون قدرت امکان واگذاری حاکمیت  به مردم را از دست داده است و هر عقبگرد پوسته ایدئولوژی نقش بر آب شدن دهه ها تبلیغ و ماهیت آن است که هم درون به توان بیشتر خود پی می برد و هم غرب در پیاده کردن نقش های خود نزدیکتر خواهد شد . در بازی پهپاد ها دستگاه آنالیز مهندسی معکوس توسط خود امریکا به ایران داده شد تا امروز که دست ایران در اوکراین باز بشود و نتیجه آینده نامشخص و مبهم است . با انقلاب ۵۷ سرمایه انباشت از ۷۰ سال فروش نفت ‌ متفکران ایرانی به غرب رفت و چه مفت سرمایه انسانی و مادی کشور از دست رفت و سناریو دوباره با خروج سرمایه انباشته از فروش ثروت نسلهای آینده به غرب سرازیر خواهد شد و جابجایی مالکیت در ایران حتمی است و تا این چرخش درهرجا ومرج و جایگزینی با غارت روبرو خواهد بود .تنها راه کار برگشت حاکمیت به مردم با انحلال شورای نگهبان و تاسیس مجلس موسسان برای تدوین قانون اساسی متکی به تمامیت ارضی کشور و کوتاه کردن دوره قدرت و تفکیک قوا و حذف نهاد های موازی که صرفا برای امنیت قدرت بوجود آمده ان  و نه امنیت مردم امکان پذیراست و از همه مهمتر اگر شیعه گری صفویه درمقابل عثمانی پاسخ دا  امکان نداره  در مقابل غرب که قابل مقایسه با عثمانی نیست استراتژی شیعه گری در قرن ۲۱ بعداز پایان عصر کمر بند سبز که عامل به قدرت رسیدن قدرت در ایران بود و زایشگر گروه تندرو پان اسلامیسم منطقه با کمک خود امریکا شد قادر به ادامه در کمر بند دموکراسی که بازهم از ایران درحال ظهور است باشد.همانطور که آوردند همانطور همان برخواهند داست .اگر در۵۷ هژمونی متافیزیکی در سرکه خوابانده داشتند اکنون هم بدنبال میوه سرکه انداخته شده هستند تا با قدرت خیابانی مردم ان را علم کنند . آنچه که مشهود است پازل در حال پیشرفت است و غرب در پی آلترناتیو و هژمونی جایگزین است و انتخابهای قدرت نه مجاهدین رنگ و رو رفته که می توان  درآنها سازش با خاندان پهلوی تا دوباره بتوانند جایگاه سابق خودرا باز یابند و با اسلام رحمانی و معتدل تر خودرا نشان دهند که بنظر میرسد نه فاکتورهای جهانی شرق و غرب ، چون کارایی ایران هراسی را از دست داده آن   هستیم و نه توده های مردم دیگر  امکان پذیرش هیچ گونه ایدئولوژی را نخواهند داشت . ۱ بهمن ۱۴۰۱

اعتراف تلخ