هیچ!

روبروی شما روز به ررز لجوج تر. شما هم روز به روز احمق تر. بیچاره مردم واقعی کف خیابان! که شبیه هیچکدام شما نیستند و در این درگیری ها، مجبور می‌شوند جهتی را انتخاب کنند!

اینقدر این بحث حجاب رو بیارید سر زبونا که دوباره جنگ راه بندازید تو کشور!!! مریضید؟

انسان با صمیمیت بی اندازه با دیگران از قدرواحترام خود می‌کاهد.زیرا فرومایگان ازهمه چیزسواستفاده می‌کنند؛بالاخص زمانی که دریابند دسترسی به شما نیز آسان است…

در آغوشم بگیر و تکّه‌‌هایم را سر جای خودش بگذار که جز تو هیچ‌کس راه مرمّت کردن من را نمی‌داند!

اگر میهنی داشتم، چهره‌ی تو میهنم بود و اگر منزلی داشتم، عشقِ تو منزلم بود..

خدایا،  ما هیچیم،  هرچه هست تویی...

نه فراغت نشستن ،نه شکیب رخت بستن نه مقام ایستادن،نه گریزگاه دارم…

اگر قرار باشد جامعه‌ای به کمک فرمانروایی یک فرمانروا، بهشت برین شود ولی برای حفظ این فرمانروا حصارهای آهنین دورش کشید و ده‌ها، صدها و گاهی هزاران نفر را به اتهام در سیاه‌چال زندان انداخت، این بهشت را به همان فرمانروا باید بخشید! این جامعه خود به خود به جهنمی سوزان تبدیل می‌شود. هیچ فرمانروایی حق ندارد طبق موازین دینی و حتی موازین تاریخی واقعا خودش را از علی شایسته‌تر بداند و قیمتش را برای جامعه اسلامی بالاتر بداند، آن هم در آن بحران برخورد با معاویه. #شهید_بهشتی

فرصت سوزی... تجربه تلخ همیشگی من...

دلم چیزی شبیه سه تاری است که مدت هاست گوشه ای رها شده...

عاقبت میان این همه فرصت هایی که بی‌خود کیششان کردم، مات می‌شوم... سکوت و سکوت و سکوت...

...

207 یک میلیاردی، بزودی...

[انگشتش سوخته بود با روغن، گفت بهم: سوختگی و زخم تا ترمیم بشه زمان میبره و من بعد از حرفش لبخند زدم :)]

تو خیلی سخت، فراموش می‌شوی.

در این خلوت غم...

سال های قبل همه مشتاق بودند حرف بزنند، امّا گوش شنوا پیدا نمی‌شد... ‌این روزها اما کسی مشتاق هم نیست حرف بزند، وهمچنان گوش شنوا...

‌‌ اکنون حتّی نامم را گم کرده‌ام. نام من به مرور زمان کوتاه‌تر شده و اینک از آن همین مانده: آنِ تو¹. [ فرانتس کافکا || نامه‌هایی به میلنا | ترجمه‌ی سیاوش جمادی / نشر شادگان / ص ۷۲ ]

در وجودم حس فقدانى ست كه قادر به بيان آن نيستم گويى همه چيز ميتوانست جور ديگرى باشد..

آدمی مخفی‌ست در زیر زبان، این زبان پرده است بر درگاه جان.