سیاه

محمود درویش شدت وابستگی رو اینگونه توصیف میکنه: تو نه دوری تا انتظارت کشم و نه نزدیکی تا دیدارت کنم و نه از آن منی تا قلبم آرام گیرد و نه من محروم از توام تا فراموشت کنم و تو در میانه همه چیزی…

حضرت خیام به زیبایی چرخه زندگی رو توی دو بیت توضیح دادند: یک چند به کودکی باستاد شدیم یک چند به استادی خود شاد شدیم پایان سخن شنو که ما را چه رسید از خاک در آمدیم و بر باد شدیم...

به قول عباس معروفی: هر چیزی را که تقصیر من بیندازی، عاشق شدن من تقصیر توست.

چای می‌خورم به تو فکر می‌کنم! به خودم می‌آیم ... چای طعمِ تو را می‌دهد #محسن‌_دعاوی

حضرت عشق بفرما که دلم خانه توست سر عقل آمده هر بنده که دیوانه توست #مولانا

به حرص ار شربتي خوردم مگیر از من که بد کردم بیابان بود و تابستان و آب سرد و استسقا #سنایی

بی بوسه هم به قلب تو ره می توان سپرد؛ ازکوچه باغ جنگلی ی پشت گردنت...

لو كنت نغمّض عينيّا  اگر می‌توانستم چشمانم را ببندم  و تاخذني الأحلام من يديّا  و رویاها دستانم را می‌گرفتند،  و نعلى و نحلّق في سماء جديدة  برمی‌خاستم و در آسمان‌ جدیدی پرواز میکردم  و ننسى الوجايع ،  و آن‌گاه درد خود را فراموش می‌کردم  لو كنت نسافر في خيالي  اگر می‌توانستم در خیال خود سفر کنم  نزرع و نبني قصور ليالي  کاخ‌ها و شب‌هایی پرعشق خلق می‌کردم،  يكبر فيها الحب و آمالي و نمحي الآلام ..  تا در آنجا عشق و امیدهایم رشد کنند و آن‌وقت دردهایمان را فراموش می‌کردیم ..  دنيا ترى فيها ملامح ناس  دنیایی که مردمان امروز را در آن می‌بینیم،  قوسها البؤس و الضلم و القهر  سیمایی انباشته از ظلم و بی عدالتی و رنج دارد.  من واقع عاسر يعبث بكلّ ما نبنيه ،  همراه با واقعیتی تلخ که همۀ خواسته‌هایمان را درو می‌کند  دنيا علت فيها أسوار طغيان  دنیایی با دیوارهای بلند استبداد  سحق فينا أحلاما أحلامْ  همۀ خیالات و رویاهایمان را خرد می‌کند  و عمّ الظّلام و الأنانيّة في كل القلوب  و سیاهی (تاریکی) و خودخواهی را در همه قلب‌ها می‌نشاند 🖤

لو كنت نغمّض عينيّا  اگر می‌توانستم چشمانم را ببندم  و تاخذني الأحلام من يديّا  و رویاها دستانم را می‌گرفتند،  و نعلى و نحلّق في سماء جديدة  برمی‌خاستم و در آسمان‌ جدیدی پرواز میکردم  و ننسى الوجايع ،  و آن‌گاه درد خود را فراموش می‌کردم  لو كنت نسافر في خيالي  اگر می‌توانستم در خیال خود سفر کنم  نزرع و نبني قصور ليالي  کاخ‌ها و شب‌هایی پرعشق خلق می‌کردم،  يكبر فيها الحب و آمالي و نمحي الآلام ..  تا در آنجا عشق و امیدهایم رشد کنند و آن‌وقت دردهایمان را فراموش می‌کردیم ..  دنيا ترى فيها ملامح ناس  دنیایی که مردمان امروز را در آن می‌بینیم،  قوسها البؤس و الضلم و القهر  سیمایی انباشته از ظلم و بی عدالتی و رنج دارد.  من واقع عاسر يعبث بكلّ ما نبنيه ،  همراه با واقعیتی تلخ که همۀ خواسته‌هایمان را درو می‌کند  دنيا علت فيها أسوار طغيان  دنیایی با دیوارهای بلند استبداد  سحق فينا أحلاما أحلامْ  همۀ خیالات و رویاهایمان را خرد می‌کند  و عمّ الظّلام و الأنانيّة في كل القلوب  و سیاهی (تاریکی) و خودخواهی را در همه قلب‌ها می‌نشاند