🌺کانال آناوطن آغمیون🌺

پنجه‌بوکس ناصر تازه از پشت‌بام پریده بود روی علوفه ها که اطلاع دادند یکی دیگر از دوستان خدمت سربازی‌اش آمده روستا. بذله‌گویی‌هایش در پادگان زبانزد همه بود. سربازهایی که سیگار نمی‌کشیدند دنبالش می‌گشتند تا ساعت‌های کسالت‌بار بعداز ظهر را با شنیدن ماجراهای ناصر و دایی‌اش سپری کنند. در یکی از این روایت‌ها گفته بود: «در روستای ما همه‌ی خانه‌ها تنور دارند. درست بالای تنور، در سقف اتاق‌ها، سوراخ گشادی هم برای هدایت دود و دم به بیرون تعبیه شده. اهالی در زمستان کرسی را روی تنور می‌گذارند؛ لحافی روی آن می‌کشند، دورش می‌نشینند. سگ پاکوتاهی داشتم، کمی بزرگ‌تر از بچه‌گربه‌ها، سفیدبرفی و دوست‌داشتنی. دایی‌ام به من سپرده بود بزرگ‌تر که شد بفروشد به یکی از این دلال‌های سگ که هر از گاهی پیدایشان می‌شد. هر وقت حوصله داشتم آزادش می‌گذاشتم روی برف‌ها بغلتد و کیف کند. روزی هوس کرد گربه‌ای را دنبال کند. دیدم خوب می‌دود، یاد درس فارسی اول دبستان افتادم: "سگ گربه را دنبال کرد" تشویقش کردم. به دویدن ادامه داد و پشت سر بچه‌گربه از نردبان بالا رفت. در حیاط سوت می زدم و به کبوترهای خودم و مرغ‌وخروس‌های دایی‌جان دون می‌دادم؛ ناگهان از منزل همسایه صدای جیغ و داد بلند شد. اولش فکر کردم مش‌رجب که دشمن خونی پدرم بود، دعوت حق را لبیک گفت. اما وقتی فحش‌های مثبت هجدهی که نثار سگ و صاحبش می‌کرد به گوشم رسید، تازه متوجه شدم داستان از چه قرار است.نگو خانواده‌ی مش‌رجب قابلمه‌ی آبگوشت را گذاشته‌اند روی کرسی و دورتادور نشسته‌اند. هنوز بسم‌الله را نگفته، سگ پاکوتاه من به‌انضمام بچه‌گربه از سوراخ مذکور افتاده‌اند درست وسط سفره و قشقرق برپا شده. دویدم و قایم شدم. می‌دانستم اگر پیدایم کند، مثل قبل قلم عفو بر گناهانم نخواهد کشید و به دو قسمت نامساوی تقسیمم خواهد کرد. از زیر علوفه‌ها می‌دیدم یقه‌ی پدرم را گرفته و اصرار می‌کند که "بگو ناصر کجاست؟" پدرم بنده‌خدا قسم می‌خورد به روح پدرش که والله من خبر ندارم. اصلاً بگو ببینم ماجری چیه؟ ناگهان عین اجلِ معلّق اومدی دم در، یقه‌ی منو گرفتی. بگو تا حلّش کنیم." بالاخره یقه‌ی پدرم را رها کرد. آمدند وسط حیاط. حالا به محل اختفای ِ من زیر علوفه‌های پشت نردبان نزدیک بودند. صدایشان را واضح می‌شنیدم. مش‌رجب گفت: «مرد حسابی، تو یعنی نمی‌دونی ماجرا چیه؟ ماجرا، ماجرای سگ ناصر است. یک‌کلام ختم‌کلام. شما نباید سگ داشته باشید. من از سگ پاکوتاه متنفّرم.» پدرم که آرام شده بود گفت: «والله، بالله، من از عهده‌ی این پسر جولّق برنمی‌آم. شما بگو من چیکار کنم؟» مش‌رجب دوباره داد زد و یقه‌ی پدرم را گرفت: «تو بگو ناصر کجاست؟ من خودم می‌فرستمش اجباری.» منظورش سربازی بود. از روزی که لنگه‌کفش و پنجه‌بوکس من پای دیوار، داخل حیاطشان جا ماند، منتظر بود به بهانه‌ای زهرش را بریزد. یادم هست با زنش دور کرسی ما نشستند و تا دیروقت تنها حرفشان این شد که من باید بروم سربازی. آن شب اگر دایی‌جانم تعهد نمی‌داد که پس از برداشت گندم به خدمت سربازی بروم، هنوز هم زندانی بودم. الان ولی موضوع از تعهد و این‌جور حرف‌ها گذشته بود. چشمم مثل دوربین فیلمبرداری از زیر علوفه‌ها دنبال سگم می‌گشت. همسایه‌ها را دیدم. روی پشت‌بام گوش‌تا گوش ایستاده بودند برای تماشا. نمی‌دانم چه شد که پدرم با یک حرکت آرتیستی از دست مش‌رجب رها شد. هر چه سنگ و آجر برای لانه‌ی مرغ‌وخروس‌های دایی کنار دیوار چیده بودیم، حواله‌ی تماشاگران کرد. شانس آوردیم نشانه‌گیری‌اش خوب نبود. شاید هم عمداً به در و دیوار می‌کوبید. طوری شد که مش‌رجب گرفتش و از صورتش بوسید تا آرام شود. شنیدم که در گوشی بهش گفت: «این پدرسوخته‌ها نگاه می‌کنند. آبرومون در خطره. هم آبروی من، اگه ولت کنم و بروم؛ هم آبروی تو، اگه مشت‌ولگدی بهم پرت نکنی.» پدرم که مستاصل شده بود آهسته در گوشش گفت: «پس چه کنیم؟» مش‌رجب گفت: «چوب، آجر، سنگ، داس، چکش، از همه مهم‌تر، پنجه‌بوکس ممنوعه. دو تا چک و سه تا لگد تو می‌زنی. سه تا چک و دو لگد من. و تمام.» پدرم پشت سرش را خاراند و گفت: «قبوله.» حالا منو می‌گی؟! تا گارد حمله گرفتند و خواستند شروع کنند، ناگهان نعره‌زنان مثل بروسلی از زیر علوفه‌ها بیرون پریدم. صحنه سینمایی شد. دختران لب بام کف زدند.شیر شدم. در دلم گفتم مگه من مرده‌ام کسی پدرم را بزند. از پشت سر با پنجه‌بوکس خوابوندم توی گوش یارو. مش‌رجب بی‌چاره نعره‌ای زد و پخش زمین شد. هیچی، هنوز هم کارمون گیر دادگاهه و مرکز حل اختلاف.» از این ماجراهای بامزه تعریف می‌کرد و چنان در ترسیم فضاهای روستا و اتفاقاتش مهارت به خرج می‌داد که شنونده آرزو می‌کرد در اولین فرصت سری به روستای ناصر بزند. تقریباً هر ماه مهمانی از شهرهای مختلف داشت. در عروسی‌اش قرار بود رئیس هیئت کوهنوردی اصفهان، آقای کامبیز دوانیان، آواز بخواند که کرونا امان نداد. به قلم: بابک عارفی