Einfalt Heimur

Axel flovent _ give in #lyric Sometimes I like to give up Sometimes I like to do stuff Go drive around in your car Masturbate till I'm far away It's not just in bed when I lie I do it all of the time Catch up with you around the bend I need to wade in this shame for a bit But what if we could be free? I'd really want to be free What if I meet someone new Would you need me then? It makes you numb when I try But I'm so bored of the chase Sometimes I like to give in Trade all my plans for a binge Get drunk and talk to myself Take out my phone 'cause there's nothing else But what if we could be free? I'd really want to be free You don't really see me that much, I know You don't really need me that much, I know You're so free @einfaltheimur

But when the darkness is near me I see your line much more clearly He's a man filled with sorrow Because he's born with a heart Tell everyone down in heaven That there is no explanation To be born with the fear of eternal decay @einfaltheimur

"دهر" دل دارُم و دلدار ندارُم، چه کنم؟ سر دارُم و سِردار ندارُم، چه کنم؟ صد کوزه ی سِر دِبِستَه دارُم از غم غم دارم و غِمخوار ندارُم، چه کنم؟ غمُم از مویِ سر گشتَه زیادَه غمُم چابکسوار و مُو پیاده سوارِ مِرکبِ رَهوارِ بودی تو را از اسب، اَجل کِردَه پیاده @ThePlakhmoon

جِوانان بشكِنُم شرم شما را بگيرُم مِجلِسِ گرمِ شما را مُو كه در خوندَنُم باكِ نِدارُم خجالت مي‌كشُم پيشِ صدايُم. فرياد كردن معمولا با اين‌چنين فريادي شروع مي‌شده. درصد بالايي از مردم اين ناحيه شاعرند و فريادهاي محلي تربتي ساخته و پرداخته‌ی ذهنِ مردم و دل‌هاي عاشقِ جوانانِ اين ناحيه است. به‌راستي بعضي از اين فريادها از هر شعري شعرتر است. مقايسه‌ی فرياد با شعر شايد درست نباشد. اصلا فرياد، فرياد است. شعر را از دلِ خوش مي‌خوانند و فرياد را از سرِ درد. مردم معمولا در شبهاي بلند زمستان در چراغان‌هايشان دور هم جمع می‌شدند و اصطلاحا، صدا به صدا (صدا وِر صدا) مي‌انداخته‌اند و به محض خوانده شدن مصرع چهارم يك فرياد، نفر بعد مصرع اول فريادش را به آن وصل مي‌كرده و اغلب در همان موضوع فريادي مي‌خوانده. آنها كه طبعی داشته‌اند هم بر اساس شرايط زمان و مكان فريادي مي‌ساخته‌اند. بله، برادر جان! خراسان است اين‌جا. -کتاب "فریادهای تربتی" نوشته محمد قهرمان @ThePlakhmoon

«به یاد استاد محمد قهرمان» . لغت‌نامه‌ی دهخدا: دهر. روزگار دراز. باطن روزگار که بدان ازل و ابد متحد می‌شوند. کلمه‌ی غم را برای توصیف وضعیت‌های اندوه، از دست دادن، فراق و ناکامی ساختیم تا ابزاری برای بیان و ترجمه‌ی بخشی از احساسمان داشته باشیم. اگر از دور به وضع جهان نگاه کنیم، حتا قبل از حضور ما، زمین بارها این وضعیت‌ها را تجربه کرده. تکه‌هایش را از دست داده و در خودش دفن کرده. از همین لحظه به بعد هم انبوهی از غم‌ها، فریادها و صداهای ما هم قرار است نابود شوند، از دست روند و روزی هم ما با همه‌ی کلمه‌هایمان از بین می‌رویم. انگار که ذات باطن روزگار از غم است. "آرش کیانیان" قصه : فولک خراسانی (فریاد تربت) گیتار، آوا، طراحی صدا : مصطفی‌ ملک درامز و پرکاشن : سینا حسینخانی باس : امین علی‌زاده کیبورد، همراه آوا : پارسا اسدزاده ساکسفن : فرهنگ عمرانی ضبط : محمدجواد سام نژاد میکس و مسترینگ : علی مخملباف کاور آرت : آرش ظریفیان موشن گرافیک : محسن عرفانی لیبل : زنگ رکوردز با تشکر ویژه از استاد سام‌نژاد عزیز، آقای حمید شهیدی, آرش کیانیان،‌ محسن امام‌وردی و دانیال کوشکی. @ThePlakhmoon

لغت‌نامه‌ی دهخدا: دهر. روزگار دراز. باطن روزگار که بدان ازل و ابد متحد می‌شوند. @theplakhmoon

خب امشب یه قطعه ویژه داریم , قطعه ی رفقای کار درست و خوش ذوق مشهدی که همگیشون به نوعی استاد من به حساب میان باید اعتراف کنم که بعد مدتها یه قطعه ی فارسی خوش نواز شنیدم از صدای مصطفی که به زیباترین شکل ممکن روی قطعه نشسته از درام دلنواز سینا و گیتار باس امین و کیبورد پارسا که قطعه رو بخوبی پر کرده و ساکسفون فرهنگ که پایان زیبایی به قطعه بخشیده و در نهایت کاور آرت آرش عزیز که مثل همیشه بی نقص و عالیست از همین تریبون میگم دمتون گرم حسابی خسته نباشید ❤️ @einfaltheimur