ناصریااا

دستِ مرا گیر که وا مانده ام از صفِ یارانِ تو جا مانده ام خطه ی زرخیز مرا چاره کن جامه ی تزویر و ریا پاره کن #ناصرعرب_ناصریااا

ما به محرابِ کجِ زلفش بهاران گشته ایم در برِ چشمانِ او ، مجنونِ دوران گشته ایم گر چه دهلیزِ دلش ، گلواژه های خیس داشت واژه ی دلخواه او ، مفتونِ باران گشته ایم #ناصرعرب_ناصریااا

▪️▪️▪️ بزن باران که دین را دام کردند شکار خلق و صید خام کردند بزن باران خدا بازیچه ای شد که با آن کسب ننگ و نام کردند 💥 وحشی بافقی 💥حبیب

عاشقان را حربه ای جز حربه ی بیداد نیست جانِ ما جز شمعِ سوزانی میانِ باد نیست هر چه در کوی حریفان جستجو کردم زهی دلبری چون دلبرِ ما در شبِ میعاد نیست #ناصرعرب_ناصریااا

عاشقان را حربه ای جز حربه ی بیداد نیست جانِ ما جز شمعِ سوزانی میانِ باد نیست هر چه در کوی حریفان جستجو کردم زهی دلبری چون دلبرِ ما در شبِ میعاد نیست #ناصرعرب_ناصریااا

می دانی چرا او‌ در چنین شرایط سختی ساز میزند؟ چون او یک نوازنده ی حرفه ای ست. جراح ها تومور را حین عمل بر می دارند، اما اگر به بافت حساسی در مغز ‌آسیبی برسانند، او دیگر هیچوقت نمی تواند ساز بزند. این اجرای تلخ برای جراح به این معناست که «هرجا ساز نزدم، متوقف شوید» انتخاب نقطه ای میان مرگ و موسیقی. سوالم را یک بار دیگر تکرار میکنم. می دانی چرا او در چنین شرایط سختی ساز می زند؟ چون «هر آدم، چیزی برای از دست ندادن دارد.» ساز برای ما تنها یک ساز است اما برای او، تمامِ معنای زندگی ست ما باید مقابل مرگ، برای زندگی‌ و عمری که گذراندیم، برای هر روز‌ صبح و هر راهی که پیش گرفتیم؛ برای هر زخم یا شکستی که متحمل شدیم، دلیلی داشته باشیم. یک دلیل محکم برای شروع روز بعد. این ها را که می‌نوشتم با خود فکر می کردم اگر روزی جای او بودم، من نیز به بیهوشی کامل نروم. چرا که ساز من قلم‌ است‌ و موسیقی من، شرح دلتنگی توست. بگویم هرچقدر خواستید پیش بروید، تا جایی که نامش را صدا نزنم... «هر وقت صدایش نکردم، دست نگه دارید» جایی میان تو و مرگ. و‌ هر انسان مقابل مرگ، چیزی برای از دست ندادن دارد.