Honaragah(ادبیات،هنر،سینما)

فیلم کوتاه : Affairs of the art

. انیمیشن کوتاه 🎬 🎨 Affairs of the Art | ماجراهای هنر 🎬 محصول سال 2021 ژانر : کمدی محصول آمریکا برنده 15 جایزه مختلف بین اللملی و 18 نامزدی در جشنواره های مختلف از جمله نامزدی در کارگردانی فیلم کوتاه انیمیت در اسکار 2022 زمان فیلم :16 دقیقه 🎬 کارگردان: Joanna Quinn 🎬 این فیلم کوتاه در استودیو هنرآگه ترجمه و زیرنویس شده است. 🎬 خلاصه فیلم : اگر فکر می‌کنید هنر فقط برای هنرمندهاست، این فیلم احتمالاً نظرتان را عوض می‌کند! Affairs of the Art انیمیشن کوتاه و طنزآمیزی از Joanna Quinn است؛ فیلمی درباره‌ی وسواس، میل به خلق کردن، رقابت، جاه‌طلبی و البته آن بخش نه‌چندان باشکوهِ زندگی هنری که معمولاً در روایت‌های رسمی هنر جایی ندارد. داستان، زندگی یک خانواده‌ی معمولی را دنبال می‌کند که اعضای آن هرکدام به شکلی با «هنر» درگیرند؛ از نقاشی و مجسمه‌سازی گرفته تا طراحی و خیال‌پردازی‌های شخصی. اما هنر در اینجا نه یک فعالیت باشکوه و رمانتیک، بلکه چیزی است که می‌تواند آدم را وسواسی، مضحک، جاه‌طلب و حتی کمی دیوانه کند. کوئین با زبانی تند، اغراق‌آمیز و پرتحرک، فاصله‌ی میان تصویری که از «هنرمند» ساخته‌ایم و واقعیت زندگی هنری را به سخره می‌گیرد. شاید پرسش اصلی فیلم این باشد: آیا ما هنر را انتخاب می‌کنیم، یا هنر کم‌کم ما را انتخاب می‌کند؟ یک فیلم کوتاه برای کسانی که هنر را دوست دارند؛ و شاید بیشتر برای کسانی که زیادی جدی‌اش گرفته‌اند. 🎬 این فیلم در کانال تلگرام هنرآگه نمایش داده می شود.. لينك ورود مستقيم به كانال تلگرام هنرآگه در استوري قابل دسترس است 🎬 #هنرآگه_هنرمعاصر#هنرآگه_تلويزيون #هنرآگه_سینما #هنرآگه_ادبيات#هنرآگه_فیلم_انیمیشن_جمعه #فيلم_خوب_ببينيم #هنرآگه_فیلم_انیمیشن_جمعه

فیلم کوتاه : Affairs of the art

«فراخوان» از هم‌اکنون ارسال پروپوزال برای برگزاری نمایشگاه در نیمه دوم سال ۱۴۰۵ در «نگارخانه رنگ و رخِ» خانه استاد حسین بهزاد از طریق ایمیل رسمی خانه امکان‌پذیر است: behzad.creativehouse@gmail.com 🔹ایده‌های مرتبط با هنرهای سنتی ایران و همچنین ایده‌های تلفیقی که نگاهی خاص به فضای معاصر هنر ایران داشته باشند در اولویت است.

پرفورمنس آرتی به نام "سامسارا" به کارگردانی رون فریکه در سال 2011 است. در این اجرا هنرمند فرانسوی "اولیویه دو ساگازان" در یک محیط اداری و به عنوان یک کارمند معمولی، صورت خود را با خاک رس می پوشاند و یک ماسک برای خود درست می کند تا چهره واقعی‌اش را پنهان کند . البته همه ما ماسک می زنیم (از نظر استعاره). چیزی که بعضی از ما متوجه آن نیستیم این است که طبیعت ناب و اولیه ما با چهره طبیعی مان در زیر ماسک پنهان شده و نادیده گرفته می‌گیرد. این پرفورنس برای نشان دادن اوضاع نابسامان انسان در عصر کنونی است. البته صرف نظر از معنا و تفسیر آن ، این یک بیان هنری است. تفسیر خودتان را از این صحنه در چَت روم بنویسید.

فراخوان از رشته-گرایش‌های هنر و علوم انسانی و زبان‌ها یا ارائه‌ی سابقه کار مرتبط ✅⏪ از طریق پذیرش در مصاحبه ورودی #🎭 محمد پرویزی، پوریا جهانشاد، زروان روح‌بخشان، دکتر حمیدرضا شعیری، علی قنبری، دکتر هادی آذری، فرشید پارسی‌کیا، مصطفی شبخوان، دکتر مژگان خالقی، پویان شعله‌ور، علیرضا برازنده 📲 مشاوره و ثبت‌نام: 09965500567 🎓صندلی شما در هنرهای زیبا خالی است! #🎬 شرایط عمومی: - بالای ۱۸ سال (افراد ۱۸ تا ۲۳سال نیازمند احراز حداقل ۲سال سابقه هنری-اجرایی متمرکز در یک رشته‌ی مشخص هستند.) - داشتن سابقه‌ی تحصیل یا آموزش در یکی از رشته-گرایش‌های هنر، ادبیات-زبان‌ها و یا علوم انسانی - یا ارائه‌ی رزومه‌ی مرتبط 📍مدرسه پرفورمنس‌آرت دانشگاه تهران @PerformativeArts_UT @utarts #پرفورمنس #کارگاه_بازیگری #کلاس_بازیگری

📁 پوشه از کانال های علمی، هنری، فرهنگی، تاریخی و سیاسی در اختیار شماست. از فرصت استفاده کرده و با لمس متن وارد شوید.⚡️

💯 بانک جامع برترین کانال های تلگرام؛ ⭐ دیگر لازم نیست، برای خرید کتاب پولی پرداخت کنید، اینجا تمام منابع رایگان در اختیار شماست.✉️

جواد مجابی درگذشت بعضی آدم‌ها که می‌روند، یک نفر از میان ما کم نشده است؛ بخشی از حافظه‌ی یک دوره با آن‌ها خاموش می‌شود. جواد مجابی از همین آدم‌ها بود. او را نمی‌توان در یک عنوان محصور کرد؛ شاعر بود، نویسنده بود، طنزپرداز بود، منتقد ادبی و هنری بود، نقاش بود و پژوهشگر. اما شاید مهم‌تر از همه، شاهدِ چند دهه از زندگی فرهنگی و هنری ایران بود؛ شاهدی که نوشت، ثبت کرد، به یاد سپرد و اجازه نداد بسیاری از صداها و تصویرها به آسانی در تاریکی فراموشی گم شوند. مجابی در میان ادبیات و هنرهای تجسمی ایستاد؛ میان کلمه و تصویر، میان طنز و تلخی، میان رؤیای فرهنگ و واقعیتِ زمانه. او فقط درباره‌ی هنر و ادبیات ننوشت؛ زمانه‌ی خود را خواند. در نوشته‌هایش، ایرانِ معاصر فقط مجموعه‌ای از نام‌ها و اتفاق‌ها نبود؛ جهانی بود آکنده از تناقض، رنج، امید، طنز و شکست. او می‌دانست که فرهنگ را تنها با ستایش نمی‌توان حفظ کرد؛ گاهی باید آن را نقد کرد، به پرسش کشید و حتی با طنز، زخم‌هایش را آشکار کرد. حالا یکی از آن صداهایی که سال‌ها با حافظه‌ی فرهنگی ما گفت‌وگو می‌کرد، خاموش شده است. اما مرگ، برای نویسنده‌ای که زندگی‌اش را صرف ثبت کردن کرده، پایانِ ساده‌ای نیست. کتاب‌ها می‌مانند. نوشته‌ها می‌مانند. تصویرهایی که دید و آدم‌هایی که درباره‌شان نوشت، می‌مانند. و مهم‌تر از همه، نگاهی که به زمانه داشت، همچنان می‌تواند ما را به دیدن وادارد. شاید فقدان مجابی را باید نه فقط در مرگ یک شاعر و نویسنده، که در غیاب یکی از حافظه‌های زنده‌ی فرهنگ معاصر ایران فهمید. نسلی که او را خواند، نسلی که از او آموخت، و نسلی که شاید هنوز او را نخوانده است، اکنون وارث چیزی است که دیگر صاحبش در میان ما نیست: حافظه‌ای که باید دوباره خوانده شود. جواد مجابی رفت؛ اما آنچه از او باقی مانده، کلمات است، تصویر است، نقد است، طنز است و حافظه. و شاید برای یک نویسنده، هیچ ماندگاری‌ای شریف‌تر از این نباشد: این‌که پس از رفتنش، هنوز چیزی برای خواندن، دیدن و به یاد آوردن باقی گذاشته باشد. یادش گرامی. هنرآگه #جواد_مجابی #هنرآگه #ادبیات_معاصر #هنر_معاصر_ایران #نقد_هنری #ادبیات_ایران #فرهنگ_ایران

جواد مجابی در گذشت

برای شرکت در ورکشاپ "پرتره از مدل زنده" با آموزشگاه در تماس باشید 09128008246

ورکشاپ پرتره از مدل زنده یک تجربه نزدیک از فرایند خلق پرتره توسط زهره حاتمی پور این ورکشاپ فرصتی است برای دیدن فرایند شکل گیری یک اثر از نزدیک و اشنایی با شیوه کار و نگاه هنری زهره حاتمی پور https://www.instagram.com/naghshin_institute/

فیلم جمعه: یونان

«یونان»؛ در شکم نهنگ، پیش از بازگشت به زندگی گاهی انسان برای پیدا کردن معنای زندگی، ابتدا باید تا مرز مرگ پیش برود. یونان ساخته‌ی امیر فخرالدین، داستان منیر، نویسنده‌ای عرب و در تبعید، است که پس از سال‌ها زندگی در هامبورگ، به جزیره‌ای دورافتاده در دریای شمال می‌رود. تصمیم او روشن است: می‌خواهد زندگی‌اش را تمام کند. اما در آن جزیره، در میان آب، باد و زمین‌های محاصره‌شده توسط دریا، اتفاقی ساده مسیر او را تغییر می‌دهد: مواجهه با مهربانی. والسکا، زن سالخورده‌ای که مهمانخانه‌ای کوچک را اداره می‌کند، بدون آنکه گذشته‌ی منیر را بشناسد یا بتواند رنج او را کاملاً درک کند، به او امکان ماندن می‌دهد. همین مواجهه‌ی ساده، یکی از ایده‌های مرکزی فیلم را شکل می‌دهد: گاهی آنچه انسان را از مرگ دور می‌کند، نه یک پاسخ فلسفی بزرگ، بلکه حضور انسانیِ دیگری است. اما مهم‌تر از داستان، ساختار استعاری فیلم است. «یونان» نام عربی یونس است؛ شخصیتی که در روایت‌های ابراهیمی پس از فرار و نومیدی، در شکم موجودی دریایی گرفتار می‌شود و پس از گذر از تاریکی، دوباره به جهان بازمی‌گردد. منیر نیز به نوعی در همان وضعیت قرار دارد. او در «شکم» تبعید، حافظه و نومیدی گرفتار شده است. جزیره برای او شبیه شکم نهنگ است: فضایی بسته و جداافتاده از جهان، جایی که باید با خودش روبه‌رو شود. از این منظر، آب در Yunan تنها یک عنصر طبیعی نیست. آب مدام زمین را می‌بلعد و دوباره پس می‌دهد؛ درست مانند حافظه، هویت و زندگی منیر که میان محوشدن و بازگشت در نوسان‌اند. حتی مادر منیر نیز بخشی از همین جهان است. زنی که به دلیل زوال حافظه، به تدریج پسرش را فراموش می‌کند. فخرالدین در گفت‌وگویی درباره‌ی فیلم، مادر را تا حدی با سوریه پیوند داده است؛ سرزمینی که به تعبیر او، «او را فراموش کرده است». به همین دلیل، تبعید در Yunan صرفاً مسئله‌ی جغرافیا نیست. ممکن است آدم از یک کشور بیرون رانده شود، اما درد واقعی زمانی آغاز می‌شود که دیگر نتواند جایی را خانه‌ی خود بداند. فیلم از نظر بصری نیز همین وضعیت را دنبال می‌کند: افق‌های خالی، آسمان‌های خاکستری، آب‌هایی که زمین را می‌پوشانند، طوفانی که به جزیره نزدیک می‌شود و سکوت‌های طولانی منیر. اینجا طبیعت، روان شخصیت اصلی را بازنمایی نمی‌کند؛ تقریباً به خودِ روان او تبدیل می‌شود. فیلم "یونان" دومین بخش از سه‌گانه‌ای است که فخرالدین درباره‌ی تبعید و بیگانگی دنبال می‌کند؛ مسیری که با فیلم نخست او، The Stranger، آغاز شد. فیلم در جشنواره‌ی برلین ۲۰۲۵ در بخش مسابقه‌ی اصلی به نمایش درآمد و بعدها جایزه‌ی منتقدان عرب برای فیلم‌های اروپایی را دریافت کرد. شاید مهم‌ترین پرسش Yunan این نباشد که چرا منیر می‌خواهد بمیرد. پرسش عمیق‌تر این است: چه چیزی می‌تواند انسان را، درست در لحظه‌ای که دیگر نمی‌خواهد بماند، دوباره به جهان متصل کند؟ شاید پاسخ فیلم ساده باشد: یک انسان دیگر. یک خاطره. یک داستان ناتمام. یا حتی امیدی که تا آخرین لحظه نمی‌دانستیم هنوز در ما باقی مانده است. 🎬 Yunan — 2025 کارگردان: امیر فخرالدین ۱۲۴ دقیقه با بازی Georges Khabbaz، Hanna Schygulla، Sibel Kekilli و Ali Suliman نمایش در مسابقه‌ی اصلی Berlinale 2025

فیلم جمعه

. #هنرآگه_مجله_مولتی_مدیا از «هنرمند نابغه» تا «هنرمند برند» هنرمند چه زمانی از کسی که قرار بود جهان تازه‌ای خلق کند، به کسی تبدیل شد که باید خودش را به یک جهان تبدیل کند؟ در هنر مدرن، هنرمند با مفاهیمی چون نبوغ، اصالت و نوآوری شناخته می‌شد؛ کسی که قرار بود از قواعد موجود عبور کند و چیزی را به وجود آورد که پیش از او وجود نداشت. اما امروز، اثر هنری تنها چیزی نیست که هنرمند تولید می‌کند. نام، تصویر، شهرت، حضور رسانه‌ای و حتی سبک زندگی هنرمند نیز می‌توانند بخشی از ارزش او باشند. آیا بازار هنر این تغییر را به وجود آورد؟ شاید پاسخ به این سادگی نباشد. از دوشان و زیر سؤال رفتن مفهوم «اثر هنری» تا وارهول و درهم‌تنیده شدن هنر، کالا و شهرت؛ از سرمایه نمادین بوردیو تا اقتصاد توجه امروز، مفهوم «هنرمند» نیز همراه با خودِ هنر دگرگون شده است. شاید بازار فقط آخرین حلقه‌ی این زنجیره باشد؛ جایی که ارزش نمادین می‌تواند به ارزش اقتصادی تبدیل شود. اما پرسش دشوارتر اینجاست: اگر هنرمند، اثر و بازار بیش از همیشه در یک شبکه به هم متصل شده‌اند، چه چیزی هنوز می‌تواند هنر را از کالا متمایز کند؟ 🎧 در اپیزود جدید رادیو هنرآگه، این مسیر را دنبال می‌کنیم؛ از هنرمند نابغه تا هنرمند برند.  #رادیو_هنرآگه #پادکست #بازار_هنر

پادکست کامل را در رادیو هنرآگه بشنوید https://t.me/Rhagah/423