دفاع از حقوق جامعه پزشکی

🔴 دست نوشته یک جراح چشم‌پزشک* *🔹از خوزستان آمده بود. سلام كرد و پشت اسليت نشست. جواب سلامش را گفتم و به معاينه مشغول شدم. ديدِ چشم چپش در حد درک نور، كاتاراكتی بسيار پيشرفته داشت!* *🔸سن‌ات چقدره؟! چه مدتيه چشمت اینجوری شده؟!* *-١۶ سالمه، از بچگی ديابت داشتم، چند ماهيه كه كلاً نمی‌بينم!* *🔹به جوان همراهش كه ده - دوازده سالی بزرگتر از او بود رو كردم: چرا اينقدر دير؟* *سرش را پايين انداخت و گفت: حالا می‌شه كاری براش كرد؟!* *گفتم عملش می‌كنم، موفقيت در درمان بستگی به وضعيت شبكيه دارد. زودتر آورده بوديد شانس موفقيت بيشتر بود.* *نگاهی حسرت بار به پسرک كرد و نگاهی به برگه پذيرشی كه برايش می‌نوشتم، سئوالش را از چشمان نگرانش خواندم!* *گفتم پذيرشش را برای بيمارستان دولتی نوشتم. هزينه زيادی ندارد نگران نباشيد.* *انگار دنيا را به او داده باشند، گفت خدا خيرِت بده آقای دكتر* *گفتم فقط عمل ايشان خاص است و بايد برای عمل رضايت مخصوص بدهيد، خودش و ولی او ...* *گفت غير از من كسی همراهش نيست!* *خواستم بپرسم نسبت شما؟ چشمم به پسرک افتاد كه با پشت آستين اشكش را پاک می‌كرد، لذا نپرسيدم!* *🔸پسرک را برای ريختن قطره و آماده شدن جهت معاينات تكميلی به اتاق مجاور فرستادم تا با خيال راحت پاسخ سئوالات و فضولی‌های گل كرده‌ام را بجويم.* *🔹عمل شروع درمان است، بخاطر ديابتش بايد تحت نظر باشد و كارهای لازم روی شبكيه انجام شود، چرا اينقدر دير مراجعه كرديد؟! پدر و مادرش؟! نسبت شما با او؟!* *همراهش گفت: اين پسر در فقر مطلق است، پدرش فوت شده و خانواده به سختی توان سير كردن شكم فرزندانشان را دارند. نسبت قومی با او ندارم، معلمش هستم. چند روزی مرخصی بدون حقوق گرفتم تا پی درمان او باشم.* *-برای لحظه‌ای خشکم زد، زمان، لحظاتی برایم متوقف شد!* *- گفت هزينه‌اش؟!* *-گفتم  مشکلی نیست، با خودم ... !* *🔹در دلم تحسين همت بلند اين معلم جوان بود و بر دستانم شرمی كه قلم را روی برگ پذيرش به حركت درآورد!* *نوشتم "رايگان"!* *🔸فردا روز عمل شد و از اقبال خوبش لنز مرغوبی كه از قبل داشتيم و مناسبش بود، در چشمش گذاشتم. ذهنم مشغول او بود و فكرم در گرو روح بزرگ انسان‌هايی گمنام و امروز عصر كه پانسمان از چشمش بر مي‌دارم ...* *🔹پانسمان را برداشتم، آرام و با ترس چشمانش را باز كرد. سری در اتاق گردانيد و بعد آن نگاهی به من و نگاهی به جوان همراهش: آقا دارم می‌بينيم، آقا دارم می‌بينيم.* *🔸اشک آقا معلم سرازير شد. با سر و چشم نگاهی به من انداخت و زير لب گفت  تشکر و پسرک را بغل كرد و سرش را بوسيد.* *🔹موقع رفتن گفت: خدا را شكر كه شما را سر راه ما گذاشت تا چشم اين پسر ...* *اشتباه می‌كرد. در اين وانفسايی كه كمتر خبر خوبی از جايی می‌رسد، خدا او را سر راه معلمش گذاشته بود تا منجی چشم پسرک باشد!* *عشق یعنی نان ده و از دین مپرس* *در مقام بخشش از آیین مپرس* *من، دکتر سیدمحمد میرهاشمی، شهادت می‌دهم که معلمان مهربان‌ترین و صادق‌ترین قشر جامعه ما هستند.* 🖋️ *به افتخار تمام معلمان* 🌹

یه حرف صمیمی با دوستان و همکاران جوان‌ترم گاهی حس می‌کنم بعضی از عزیزان رزیدنت یا پزشکان جوان، به مهارت‌ها و پروسیجرها مثل چک‌لیست نگاه می‌کنن. مثلاً: ✔️ CV line ✔️ Chest tube ✔️ Intubation ✔️ ترمیم تاندون ✔️ سوند NG و وقتی چند بار انجامش دادن، اون شوق اولیه می‌خوابه. دیگه براشون هیجان‌انگیز نیست، چون فکر می‌کنن "یاد گرفتم دیگه، تِکراریه!" اما اینجا یه نکته‌ی خیلی مهم هست: هیچ دو مریضی مثل هم نیستن. هیچ پروسیجری، حتی ساده‌ترینش، عین دفعه‌ی قبل نیست. من شخصاً بعد از این همه سال هنوز از گذاشتن یه NG، یه فولی، یا یه بخیه‌ی تمیز روی صورت یه بچه لذت می‌برم. چرا؟ چون باور دارم هر بار می‌تونه یه فرصت جدید برای یادگیری یا بهتر شدن باشه. این نگاه باعث می‌شه کارم برام تکراری و خسته‌کننده نشه. برعکس، هیجان‌انگیزه. مثل یه ورزشکار حرفه‌ای فکر کن: یه شناگر فقط چند تکنیک می‌دونه، ولی هزاران بار تکرارشون می‌کنه تا به اوج برسه. چرا ما فکر می‌کنیم بعد از چند بار انجام یه پروسیجر، دیگه استاد شدیم و تمومه؟ اوج یعنی وقتی با همه‌ی وجود، حتی توی ساده‌ترین پروسیجرها هم دقیق، حرفه‌ای و کامل باشی. ما هیئت علمی‌ها یه خطر دیگه هم داریم: اینکه چون بیشتر نقش نظارتی داریم، خودمون کمتر دست می‌زنیم. کمتر می‌ریم سراغ مریضی که خودش اومده، کمتر سؤال‌ می‌پرسیم، کمتر لمس می‌کنیم. این یعنی کم‌کم از حس‌مون، از مهارتمون فاصله می‌گیریم... حواسمون باشه: افت توی ساده‌ترین کارها، بزرگ‌ترین خطراست. چون از اون‌ها کسی انتظار اشتباه نداره. بیایید هر بار، هر بخیه، هر لاین وریدی و هر سوند رو جدی بگیریم. چون مسیر رسیدن به استادی، از دل همین سادگی‌ها می‌گذره. م-چ

💔 واقعیتی دردناک در بخش‌های اورژانس ما تصور کنید: پیرزنی نحیف، با نفسی به شماره افتاده و بدنی که زیر بار سرطان پیشرفته خم شده، وارد اورژانس شما می‌شود. دخترش با دستانی لرزان، دست مادرش را محکم گرفته و با چشمانی اشکبار از شما خواهش می‌کند: «خواهش می‌کنم، هر کاری از دست‌تون برمیاد انجام بدین...» در گوشه‌ی دیگر، مردی میانسال از شدت درد ناشی از متاستاز استخوان ناله می‌کشد؛ همسرش کنار تخت ایستاده، درمانده و ناتوان، تماشاگر رنجی که نمی‌تواند برایش مرهمی باشد. این صحنه‌ها، هر روز در اورژانس‌های سراسر کشور و جهان در حال تکرار است. اما اغلب، واکنش تیم‌های درمان با اندکی دلسردی و گاه قضاوت همراه است: «اینا اینجا چیکار می‌کنن؟» «کاری از دست ما ساخته نیست.» «داره منابع سیستم رو تلف می‌کنه...» 💔 رنج پنهانی که از چشم‌ها دور مانده وقتی این بیماران را «موارد بی‌فایده» می‌نامیم، در حق انسانیت خیانت می‌کنیم. واقعیت این است که: این بیماران شکست‌های پزشکی نیستند؛ آنها انسان‌هایی هستند، در آسیب‌پذیرترین لحظات عمرشان. خانواده‌هایشان غیرمنطقی نیستند؛ آنها در حال مواجهه با بزرگ‌ترین ترس زندگی‌شان هستند: از دست دادن کسی که دوستش دارند. این موقعیت‌ها هدر دادن منابع نیست؛ بلکه یکی از مقدس‌ترین فرصت‌های حرفه پزشکی است. ❌ اشتباهاتی که مرتکب می‌شویم افسانه‌ی بی‌فایده بودن: ما «درمان‌ناپذیر بودن» را با «کمک‌نکردنی بودن» اشتباه می‌گیریم. بازی مقصر‌یابی: در دل، خانواده‌هایی را که «امید غیرواقع‌بینانه» دارند، قضاوت می‌کنیم. تله‌ی عقب‌نشینی: زمانی که بیماران بیش از هر زمان دیگری نیازمند حضور ما هستند، متخصصین عقب می‌کشند. 🌱 درمان‌هایی که همچنان در دست ماست آرامش جسمی (چیزی که اغلب فراموش می‌شود): کنترل سریع و مؤثر درد با داروهای ساده. تسکین تنگی نفس با اکسیژن و تغییر وضعیت بیمار و تخلیه مایعات اضافی . کاهش حالت تهوع و اضطراب با مداخلات پایه. آرامش روحی (اغلب از داروها مهم‌تر): جمله‌ی «من اینجا کنار شما هستم» قوی‌تر از هر دارویی است. شنیدن و به رسمیت شناختن ترس بیمار، از ما انسان قوی‌تری می‌سازد. نشستن در سکوت، گاه رساتر از همه واژه‌های پزشکی است. حفظ کرامت انسانی: کمک به خانواده برای ساختن آخرین لحظات معنادار. محافظت از بیمار در برابر مداخلات غیرضروری و تهاجمی. احترام به داستان زندگی او، نه فقط روند بیماری. 👥 خطاب به همکاران عزیزم که دلگیر و خسته‌اند خستگی‌تان را درک می‌کنم. آن حس درماندگی را می‌دانم. آن خشم نهفته در دل از «هدر رفتن منابع» را حس کرده‌ام. اما به خاطر بسپارید: همان «خانواده‌ی سختگیر»، دارد تماشاگر فروپاشی دنیای خود می‌شود. همان «بیمار بی‌آینده»، تمام دنیای کسی است که دوستش دارد. مهربانی ما هیچ هزینه‌ای ندارد، اما برای آنها همه چیز است. 🌟 دعوتی برای دگرگون کردن فرهنگ‌مان نگوییم: «کاری نمی‌شود کرد» بگوییم: «این کارها را می‌توانیم انجام دهیم.» مراقبت تسکینی را نه به‌عنوان تسلیم، بلکه به‌عنوان مدیریت حرفه‌ای علائم ببینیم. همه اعضای تیم اورژانس را در مراقبت از آسایش بیماران آموزش دهیم. معیار موفقیتمان را تنها «جان‌های نجات‌یافته» ندانیم؛ بلکه «رنج‌هایی که کاهش یافته‌اند» را هم بسنجیم. 💫 یادگاری که از ما باقی خواهد ماند سال‌ها بعد، کمتر کسی مهارت‌های تشخیصی و تبحر فنی ما را به خاطر خواهد آورد. اما خانواده‌ها هرگز فراموش نخواهند کرد: پزشکی که در ساعت ۳ بامداد، کنارشان نشست. پرستاری که دست مادرشان را در آخرین لحظات در دست گرفت. تیمی که توانست درد طاقت‌فرسای عزیزشان را حتی اندکی، قابل‌تحمل‌تر کند. 🌿 این فقط پزشکی نیست — این، انسانیت مشترک ماست. و در همین لحظات، قدرت التیام داریم؛ حتی زمانی که توان درمان نداریم. 🖤 و کلام آخر: وقتی روزی نوبت من برسد، معجزه‌گر نمی‌خواهم. پزشکی می‌خواهم که بداند بزرگ‌ترین هدیه، «زمان بیشتر» نیست — بلکه این است که تا آخرین لحظه، مرا ببیند، بشنود، و در کنارم بماند. بیایید برای هر بیماری که پا به اورژانس ما می‌گذارد، همان پزشک و همان انسان باشیم.

🚨 با بیمه‌ی دیگران برای بیمار دارو ننویسید! 👨‍⚕️ یک اشتباه کوچک، یک دردسر بزرگ! 🟠 یکی از رایج‌ترین درخواست‌هایی که پزشکان در کلینیک‌ها و اورژانس‌ها با آن مواجه می‌شوند، اصرار همراهان بیمار برای تجویز دارو با بیمه‌ی شخصی دیگر (مثلاً همسر، فرزند، والدین، یا حتی آشنایان) است. بسیاری از همکاران به دلایل مختلف مانند ترحم، کاهش هزینه‌های بیمار، یا اصرار بیش از حد همراهان در این مورد کوتاه می‌آیند؛ اما باید بدانید که در صورت بروز هرگونه عارضه، بیمه مسئولیت، به هیچ عنوان زیر بار پرداخت خسارت نخواهد رفت و مسئولیت کامل پرداخت غرامت بر عهده‌ی پزشک خواهد بود! ❗️و هر سری که دارو تجویز می‌کنید حتما مشخصات بیمار را با اطلاعات سایت بیمه تطبیق دهید چون ممکنه بیمار اصلا اشاره نکنه که بیمه مال خودش نیست ⚠️ مثال واقعی از یک دردسر بزرگ : 🚹❗️چندی پیش، یک بیمار سرپایی با علائم سرماخوردگی و ضعف به یکی از کلینیک‌های شبانه‌روزی مراجعه کرد. پزشک برای کاهش هزینه‌های بیمار، داروهای معمول سرم‌تراپی (دگزامتازون، آپوتل، اندانسترون) و آنتی‌بیوتیک تزریقی را با بیمه‌ی یکی از اعضای خانواده‌ی بیمار تجویز کرد. ⬅️ چند ساعت بعد، بیمار دچار واکنش آلرژیک شدید (آنافیلاکسی) شد و به اورژانس منتقل گردید . خانواده بیمار از طریق مراجع قانونی اقدام کردند و خواهان پرداخت خسارت درمان و غرامت از پزشک شدند. اما بیمه مسئولیت فنی به‌دلیل عدم تطابق مشخصات بیمار و بیمه، از پرداخت خسارت خودداری کرد! 🔴 نتیجه: پزشک مجبور شد کل خسارت درمان و دیه‌ی بیمار را شخصاً پرداخت کند! 📌 چرا نباید این کار را انجام دهید؟ ✅ بیمه در صورت کوچک‌ترین مغایرت، مسئولیتی قبول نمی‌کند. ✅ در صورت شکایت، پزشک مسئول تمام خسارت‌های مالی و حقوقی خواهد بود. ✅ اگر این کار تکرار شود، امکان ابطال قرارداد پزشک با بیمه وجود دارد. ✅ پزشک درگیر روندهای قضایی و نظام پزشکی خواهد شد. ✅ از طرفی وقتی شما اینکار رو انجام میدین یک انتظاری در بیماران بوجود میاد که باعث میشه در ویزیت پزشک دیگر هم همین مورد را بهانه کنند و در صورت قبول نکردن پزشک شروع به اعتراض کنند ؛ پس با انجام ندادن این کار از ادامه این اشتباه و ایجاد انتظار اشتباه جلوگیری کنیم 🔴 پس لطفاً تحت هیچ شرایطی، حتی به خاطر ترحم، اصرار همراه، یا کاهش هزینه بیمار، با بیمه‌ی فرد دیگری نسخه ننویسید! 👈 اگر بیماری توان پرداخت ندارد، می‌توان راهکارهای قانونی دیگری (مثل معرفی به مراکز خیریه یا اورژانس اجتماعی یا مددکاری بیمارستان) در نظر گرفت، اما نباید خودتان را درگیر یک پرونده‌ی حقوقی سنگین کنید! 🔰 در سری پست های بعدی سعی میکنیم به بعضی اشتباهات رایج ولی بسیار دردسرساز در حین ویزیت اشاره کنیم 📩 در صورت داشتن تجربه ی مشابه و یا نظرات و پیشنهادات به این آیدی پیام بدهید : @Emergency_Gp_Admin

عنوان: حکم قضایی به انجام واکسیناسیون اطفال بدون اذن ولی - دادستانی اصفهان زمان انتشار: ۲۷ خرداد ۱۴۰۲ متن نامه: احتراما عطف به نامه شماره ۱۲/۷/۱۸۶۶/پ مورخ ۱۴۰۲/۳/۱۳ در رابطه با ممانعت والدین جهت واکسیناسیون نوزادان با توجه به قانون حمایت از اطفال و نوجوانان مصوب ۱۳۹۹/۲/۲۳ هر گونه فعل یا ترک فعل عمدی که به سلامت جسمی، روانی، اخلاقی یا اجتماعی طفل و نوجوان شود یا نامبرده را در معرض آسیب قرار دهد، جرم انگاری شده است و برای والدین میتواند مسئولیت کیفری و مجازات را به دنبال داشته باشد. ضمن تذکر این موضوع به والدین چنانچه وفق تدابیر و مقررات با بهداشت و درمان و با تشخیص پزشک مربوطه تزریق واکسیناسیون اطفال ضروری تشخیص داده شده است، بدون اخذ رضایت از والدین راسا اقدام فرمایید. * پیوست ها: متن نامه دادستانی اصفهان و متن قانون حمایت از اطفال و نوجوانان مصوب ۱۳۹۹/۲/۲۳ #اطفال #پزشکی_قانونی @zarooriatpezeshki

🔹 با تصويب مجلس رزيدنت ‌ها مشمول قانون تامین اجتماعی می‌شوند 🤩 نمایندگان مجلس شورای اسلامی در جلسه علنی نوبت صبح امروز و در ادامه بررسی جزییات لایحه بودجه ۱۴۰۴ در بخش هزینه‌ای، بند «الف» تبصره ۱۶ را تصویب کردند. 🤩 طبق این مصوبه، دستیاران علوم پزشکی «رزیدنت» از لحاظ بیمه درمان، عمر و بازنشستگی در دوران تحصیل بدون تعهد استخدامی برای دولت مشمول قانون تأمین اجتماعی مصوب ۱۳۵۴.۴.۶ خواهند بود.

👈 باتوجه به رای وحدت رویه شماره ۲۲۶ مورخ ۱۳۸۴/۵/۱۶ هیات عمومی دیوان عدالت اداری, دستیاران تخصصی پزشکی, مستحق دریافت <<حق الزحمه>> درقبال ارائه خدمات مربوط در مراکز پزشکی, به تجویز تبصره۲ ماده۴۳ قانون استخدام کشوری مصوب ۱۳۴۵/۳/۳۱ می باشند. https://t.me/medicallaw_iran