حدیث گرام

اَلْوِلاَيَاتُ مَضَامِيرُ اَلرِّجَالِ حكمرانى‌ها ميدان مسابقه و آزمايش مردان است امیر المومنین علی (ع): نهج‌البلاغه حکمت ۴۴۱

اَلزُّهْدُ كُلُّهُ بَيْنَ كَلِمَتَيْنِ مِنَ اَلْقُرْآنِ قَالَ اَللَّهُ سُبْحَانَهُ لِكَيْلاٰ تَأْسَوْا عَلىٰ مٰا فٰاتَكُمْ وَ لاٰ تَفْرَحُوا بِمٰا آتٰاكُمْ وَ مَنْ لَمْ يَأْسَ عَلَى اَلْمَاضِي وَ لَمْ يَفْرَحْ بِالْآتِي فَقَدْ أَخَذَ اَلزُّهْدَ بِطَرَفَيْهِ زهد ميان دو كلمه از قرآن است. خداى سبحان مى‌فرمايد: «تا بر آنچه از دست داديد اندوه نخوريد، و بر آنچه به دست آورده‌ايد شادمان نگرديد.» حديد/ ۲۳ كسى كه بر گذشته اندوه نخورد، و به آينده شادمان نباشد، هر دو طرف زهد را رعايت كرده است امیر المومنین علی (ع)/نهج‌البلاغه حکمت ۴۳۹

لِلْعَبْدِ أَنْ يَثِقَ بِخَصْلَتَيْنِ اَلْعَافِيَةِ وَ اَلْغِنَى بَيْنَا تَرَاهُ مُعَافًى إِذْ سَقِمَ وَ بَيْنَا تَرَاهُ غَنِيّاً إِذِ اِفْتَقَرَ سزاوار نيست كه بنده به دو خصلت اعتماد كند: تندرستى و توانگرى. زيرا چون او را تندرست بينى ناگهان بيمار گردد، و چون كه وى را توانگر بينى به ناگاه تهيدست شود نهج‌البلاغه حکمت ۴۲۶

إِنَّ لِلَّهِ عِبَاداً يَخْتَصُّهُمُ اَللَّهُ بِالنِّعَمِ لِمَنَافِعِ اَلْعِبَادِ فَيُقِرُّهَا فِي أَيْدِيهِمْ مَا بَذَلُوهَا فَإِذَا مَنَعُوهَا نَزَعَهَا مِنْهُمْ ثُمَّ حَوَّلَهَا إِلَى غَيْرِهِمْ خداوند بندگانى دارد كه براى بهره‌مندى ديگران به آنان نعمت‌هايى داده است. آن نعمت‌ها را تا زمانى كه بخشش مى‌كنند در اختيارشان مى‌گذارد، و آنگاه كه از بخشيدن دريغ كنند از آنان بگيرد و به ديگران بسپارد امیر المومنین علی (ع) / نهج‌البلاغه حکمت ۴۲۵

اَلْحِلْمُ غِطَاءٌ سَاتِرٌ وَ اَلْعَقْلُ حُسَامٌ قَاطِعٌ فَاسْتُرْ خَلَلَ خُلُقِكَ بِحِلْمِكَ وَ قَاتِلْ هَوَاكَ بِعَقْلِكَ بردبارى پرده‌اى پوشاننده، و خِرد شمشيرى بُرّان است، پس عيب‌هايت را با بردبارى بپوشان، و با خِرَد خويش به نبرد با هوايت برخيز امیر المومنین علی (ع) / نهج‌البلاغه حکمت ۴۲۴

مَنْ أَصْلَحَ سَرِيرَتَهُ أَصْلَحَ اَللَّهُ عَلاَنِيَتَهُ، وَ مَنْ عَمِلَ لِدِينِهِ كَفَاهُ اَللَّهُ أَمْرَ دُنْيَاهُ،وَ مَنْ أَحْسَنَ فِيمَا بَيْنَهُ وَ بَيْنَ اَللَّهِ أَحْ‌سَنَ اَللَّهُ مَا بَيْنَهُ وَ بَيْنَ اَلنَّاسِ آن كس كه درون خويش را اصلاح كند، خدا برونش را نيكو مى‌سازد،آن كه براى دينش كار كند خداوند امر دنيايش را سامان دهد،و آن كه ميان خود و خدايش را نيكو سازد خداوند ميان او و مردم را نيكو مى‌نمايد نهج‌البلاغه حکمت ۴۲۳

كَفَاكَ أَدَباً لِنَفْسِكَ اِجْتِنَابُ مَا تَكْرَهُهُ مِنْ غَيْرِكَ براى تربيت تو همين بس كه از آنچه از ديگران نمى‌پسندى، دورى كنى امیر المؤمنین علی(ع) / نهج‌البلاغه حکمت ۴۱۲

اَلتُّقَى رَئِيسُ اَلْأَخْلاَقِ تقوا در رأس همه ارزش‌هاى اخلاقى است امیر المؤمنین علی (ع) / نهج‌البلاغه حکمت ۴۱۰

مَا اِسْتَوْدَعَ اَللَّهُ اِمْرَأً عَقْلاً إِلاَّ اِسْتَنْقَذَهُ بِهِ يَوْماً مَا خدا عقل را به انسانى نداد جز آن كه روزى او را با كمك عقل نجات بخشيد امیر المومنین علی (ع)/ نهج‌البلاغه حکمت ۴۰۷

مَنْ أَوْمَأَ إِلَى مُتَفَاوِتٍ خَذَلَتْهُ اَلْحِيَلُ كسى كه به كارهاى گوناگون پردازد، خوار شده، پيروز نمى‌گردد نهج البلاغه حکمت ۴۰۳/امیر المومنین علی (ع)