mtr.mar

يك ثانيه خورشيدم و يك ثانيه ابرم

Music? 🤝🏻 @amminr

قف علي ناصية الحلم وقاتل روي پرتگاه آرزو بایست و بجنگ... @mtrmar

Hurry up before it’s too late🏃🏻

سرم انبار باروته / دلم انبار نفته

پريشاني مطلق نيستم حرفي به دل دارم تماشا كن مرا نقاشي طفلانم انگاري ِ

[يك Airbus A380 دلتنگي]

بياييد يكم براي هم واقعيت تعريف كنيم؛ اميد و انگيزه ي الكي بهم ندهيم. هميشه قرار نيست تراكنش موفق باشد، هميشه قرار نيست همه چيز سبز باشد، هميشه قرار نيست براي بار اول كابل يو اس بي ما داخل پورت برود، هميشه قرار نيست قاشقي كه گذاشته ايم گوشه ي كاسه تا دسته وارد غذا نشود، هميشه قرار نيست سس پيتزا روي لباسمان نريزد، هميشه قرار نيست كرونومتر را روي همان ثانيه اي كه دلمان ميخواهد نگه داريم، هميشه عكسهايمان صاف نميشود. هميشه لژ سفيد كفشمان تميز نميماند. هميشه فرد جلويي ما در اي تي ام تند و سريع نيست. هميشه راننده ي اسنپ فرز نيست و هزاران چيز كوچك ديگر. همينقدر روتين ها را ما ميگذاريم كنار و هي در اينستا و فلان كتاب ِهيت روزگار از تك تك نگاه هاي خوشبينانه كيفور ميشويم. راست ش يك چيزي كه در جزئيات ش اينقد برايمان اتفاق هاي اين تيپي رخ ميدهد توقع اينكه هميشه همه چيز درش درست پيش برود نه تنها خنده دار است بلكه زجرآور است. چون ما در ذهنمان هميشه پيروزي و شادي و خنده و موفقيت داريم و ذهن ما كم كم يادش ميرود ناراحتي، شكست و غم هم جزوي از همين زندگي هست. زندگي همين فراز و فرودهاست. همين توامان بودن شكست و موفقيت، شادي و خوشحالي. ِ