🔎 @CE7EN فلسفه،ادبیات،هنر،روانشناسی

قدرتِ واقعی، بیش از آنکه بر ترس استوار باشد، بر اعتماد و رضایت عمومی بنا می‌شود. هرچه یک حکومت به ثبات و آینده خود مطمئن‌تر باشد، بیشتر به قانون، مشروعیت و مشارکت شهروندان تکیه می‌کند. اما زمانی که احساس کند پایگاه اجتماعی‌اش در حال تضعیف است، مخالفت‌ها رو به گسترش‌اند و اقتدارش آسیب دیده، نگاهش به منتقدان تغییر می‌کند؛ در چنین وضعیتی، اعتراض دیگر صرفاً یک حق شهروندی یا نقد سیاسی تلقی نمی‌شود، بلکه به‌مثابه تهدیدی علیه بقای نظام سیاسی دیده می‌شود. هانا آرنت در درباره خشونت (1970) میان «قدرت» و «خشونت» تمایز قائل می‌شود و می‌نویسد: «خشونت می‌تواند قدرت را نابود کند، اما هرگز قادر به خلق آن نیست.» از نگاه او، قدرت از پذیرش، همراهی و کنش جمعی مردم سرچشمه می‌گیرد، در حالی که خشونت زمانی برجسته می‌شود که این پشتوانه رو به افول باشد. از همین رو، هرچه مشروعیت سیاسی تضعیف شود، آستانه تحمل نیز کاهش می‌یابد و حتی اعتراض‌های محدود ممکن است با بازداشت، زندان یا سرکوب پاسخ داده شوند؛ با این هدف که هزینه مخالفت آن‌قدر افزایش یابد که دیگران نیز از ابراز نارضایتی منصرف شوند. با این حال، تاریخ و پژوهش‌های علوم سیاسی نشان داده‌اند که ترس می‌تواند سکوت ایجاد کند، اما مشروعیت نمی‌آفریند. اطاعتی که از هراس ناشی شود، معمولاً ناپایدار است؛ در مقابل، ثبات پایدار زمانی شکل می‌گیرد که شهروندان حکومت را مشروع بدانند و از سر رضایت، نه اجبار، با آن همراه شوند. منابع: Hannah Arendt, On Violence (1970)؛ Max Weber, Economy and Society؛ David Beetham, The Legitimation of Power (1991). 💎🌐 https://telegram.me/ce7en