مشت خاکستر (فرشته مولوی) - Statistics & analytics of Telegram channel @fereshtehmolavi

‍ از دیگرها ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ فرشته مولوی ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ از دفتر سیزدهم بارو بهمن‌ماه همین پارسال بود که عاقبت چرخ کتاب آزادان چرخید تا چنان‌که در همین ستون مشت خاکستر در دفترهای بارو نوشتم، «چتری باشد برای خودنشری در فرصت کوتاه به‌جامانده؛ برای تن‌درندادن به سانسور و رهایی از ترفندهای رایج بازار کتاب در خوردن حق نویسنده؛ برای …» بی‌تردید اما فریبنده‌ترین «برای» از آنِ رویا و سودایی بود که آن‌زمان چنین وصفش کرده بودم:

کتاب‌هایم را خودم ‌ چاپ و منتشر می‌کنم تا بتوانم همه‌ی درآمد فروش را صرف راه‌اندازی کتابخانه‌ی کودک در روستا یا شهری کم‌برخوردار در ایران کنم.

همین پارسال حالا دیگر به چشمم همان پارسال دور و تار است و رویایش هم رویایی دور از دستی به کوتاهی دست من و سودایش هم سودایی خام و خنده‌برانگیز شاید. با این‌همه در این بهمن امسال و امروز یک بار دیگر چرخ کتاب آزادان تکانی خورده و کتاب سوم را در بیرون از «خانه‌ی کتاب فارسی» درآورده است. روزبه‌روز همراه با افزایش شمار «از خانه بیرون‌رانده‌ها» و همچنین «از خانه بیرون‌زده‌ها» به شمار کتاب‌های برونمرزی نیز افزوده می‌شود. اما پیکره‌ی کتاب‌های فارسی برونمرزی تنها دربردارنده‌ی کارهای نویسنده‌های «خارج‌نشین» نیست. دگنکِ سانسور هم، روزافزون، برخی از نویسنده‌های ایران‌نشین را وادار به پذیرش انتشار کتاب برونمرزی می‌کند. کتاب برونمرزی، اگر نویسنده‌اش نامدار و برخوردار از رسانه و شبکه باشد، می‌تواند به یاری عصای جادویی پدیده‌ی «دیده‌شدن» به درونمرز راه پیدا ‌کند؛ و در این صورت است که جایگاهی در دنیای کتاب فارسی و پایگاهی در میان خوانندگان کتاب فارسی می‌یابد. به تکرار گفته شده و می‌شود که ایرانی‌ها کتابخوان نیستند. ناگفته پیداست که هر گزاره‌ای پیرامون گرایش‌های اجتماعی-فرهنگی زمانی اعتبار می‌یابد که بر پایه‌ی پژوهش استوار باشد. ناسودمندی کلی‌گویی‌های کتره‌ای هم بر همگان آشکار است. با این‌همه نمی‌شود نپذیرفت که میزان کتابخوانی ما با توجه به پیشینه‌ی سنت شفاهی در فرهنگ ما و در سنجش با میزان کتابخوانی در جامعه‌ی غربی پیشرفته چندان که باید و شاید چشمگیر و کارساز نیست. مشاهده‌ی روزمره و تجربه‌ی همزیستی بیانگر آن است که کتابخوانی در جامعه‌ی ایرانی هنوز و همچنان نه ضرورت و عادت، که تفنن است. چیرگی فرهنگ رسانه‌ای دیداری و نمایشی همراه با دیگر ویژگی‌های عصر فناوری پیشرفته و همچنین بودجه‌ی محدود طبقه‌ی متوسط سبب می‌شوند که همین تفنن هم در فهرست سرگرمی‌ها «بالانشین» نباشد. ◄ کلیک کنید: ادامهٔ متن ► ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ◄ به تلگرام «بارو» بپیوندید. Telegram | Instagram