آموزش محیط زیست کوردستان

لطفاً مرا محاکمه کنید .. محاکمه‌ام کنید به خاطر تمام قرارهایی که با خودم گذاشتم و نرفتم. به خاطر کتاب‌هایی که خریدم تا بخوانم و قفسه را تزئین کردند. به خاطر رویاهایی که در بیست‌سالگی داشتم و حالا در چهل‌سالگی، خاک می‌خورند در گوشه ذهنم. محاکمه‌ام کنید چون سال‌هاست صبحها با بی‌حالی از خواب بلند می‌شوم، قهوه‌ام را تلخ می‌نوشم و بدون اینکه بفهمم روز از کجا شروع شد و کجا تمام شد، شب سر روی بالش می‌گذارم. چون رابطه‌ها را نصفه رها کردم، نه از سر بی‌عشقی، که از سر ترس. ترس از اینکه اگر بیش از این بمانم، مجبور شوم واقعی باشم. من متهمم به وقت‌هایی که می‌توانستم حرف بزنم و سکوت کردم. به روزهایی که می‌شد ماند و جنگید و من فرار کردم. جناب قاضی! من به همه چیز اعتراف می‌کنم. به خستگی‌هایی که به حساب کم‌خوابی گذاشتم، در حالی که کم‌رویا بودم. به لبخندهایی که زدم تا کسی نفهمد حال دلم را. به سلام‌های صبحگاهی که پوچ‌تر از یک پیامک تبلیغاتی بود. اما یک چیز را بگویم؟ من از این محاکمه نمی‌ترسم. از این می‌ترسم که حکمم بشود "ادامه همان زندگی قبلی". از این می‌ترسم که بعد از تمام این اعترافات، باز هم فردا صبح همان آدمی باشم که دیروز بودم. پس حکمم کنید. یک حکم سنگین، یک جریمه سخت، یک تبعید اجباری به سرزمینی نامعلوم... لطفاً مرا محاکمه کنید. محاکمه‌ام کنید تا تمام نشده، تمام شوم. T.me/enveducation