Zar va Gohar

در روز روشن با هواپیمای جنگنده و موشک هر جا که صلاح دید

جاوید شاه

جاوید شاه

جاوید شاه

زین پیش دلاورا کسی چون تو شگفت حیثیّت مرگ را به بازی نگرفت

می گفت : ۲۲۸ تا کیسه رو باز کردم تا بچمو پیدا کردم پ ن : تک تک محتواهای آزاردهنده رو تماشا کردم و تماشا می کنم، فشار خونم پایین نمیاد، پایین میاریمش در شرایط قتل عام ، زنده و هوشیار ماندن انتخاب نیست ، وظیفه س پس سوگوار نیستیم ، خشمگینیم جاوید شاه

واقعیت جنگ‌های مدرن در سناریوی محتمل، هدف‌ها : پدافند، فرماندهی، سیستم مالی، سوخت، و حمل‌ونقل. در تمام جنگ‌های مدرن یک الگو تکرار می‌شود: مردم به بانک هجوم می‌برند، به پمپ‌بنزین، به فروشگاه‌ها. و درین هجوم خطر متولد می‌شود. سه ستون بقا ۱) نقدینگی واقعی نه حساب نه کارت نه اپلیکیشن پول کاغذی و طلا یعنی آزادیِ حرکت ۲) غذا و آب توان زنده‌ماندن حداقل ۱۴ روز بدون فروشگاه ۳) سوخت و انرژی برای روشن ماندن، برای گرم ماندن، برای ارتباط. روان‌شناسی بقا : ترس، بزرگ‌ترین قاتلِ جنگ است کسی که : برنامه دارد، غذا دارد، پول نقد و طلا دارد، وحشت نمی‌کند منتظر نمی‌مانیم. پیش‌دستانه آماده می‌شویم. نه تنها برای خودمان، بلکه برای این‌که اگر لازم شد دست دیگری را هم بگیریم نسخه کاربردی چک‌لیست در ۷۲ ساعت نخست : 1⃣ پول و طلا = آزادی آنچه در حساب است، ممکن است وجود نداشته باشد پس در خانه داشته باشید : پول نقد برای حداقل ۱۰ روز ترجیحاً تقسیم‌شده در ۲ یا ۳ جا 2️⃣ غذا و آب (حداقل ۱۴ روز) بدون یخچال : برنج، ماکارونی، کنسروها، نان خشک، روغن، شکر، نمک، حبوبات و آب : حداقل ۳ لیتر برای هر نفر در روز 3️⃣ دارو و بهداشت داروهای مصرفی خانواده برای یک ماه. تب‌بر، ضد درد، ضد اسهال، باند، گاز استریل، بتادین، و قرص تصفیه آب 4️⃣ انرژی و ارتباط پاوربانک ، چراغ شارژی رادیوی باتری‌خور وقتی اینترنت خاموش است، رادیو زنده می‌ماند 5️⃣ خودرو = مسیر نجات باک همیشه حداقل نیمه‌پر در صندوق : آب، خوراک، پتو، لباس گرم 6️⃣ قانون طلایی در ۷۲ ساعت نخست : نه بانک نه پمپ‌بنزین نه فروشگاه آخرین اصل در جنگ، برنده نه قوی‌ترین است نه ثروتمندترین برنده کسی‌ست که عاقل تر آرام‌تر، آماده‌تر، و منظم‌تر است

جاوید شاه

در ۱۸ فوریه ۱۹۴۳، دختر جوانی در آشویتس مجبور شد برای گرفتن عکس بنشیند. لحظاتی بعد، او با تزریق فنول مستقیماً به قلبش اعدام شد. کبودی روی لبش؟ جلاد قبل از گرفتن عکس به او ضربه زد. او تازه مادرش را از دست داده بود. او زبان آنجا را نمی‌دانست. او نمی‌توانست بفهمد چرا این اتفاق می‌افتد. تصویر او توسط ویلهلم براس، زندانی دیگری که مجبور به ثبت ورود و مرگ‌ها شده بود، ثبت شد. او چهره او را تا پایان عمرش به یاد داشت. او یکی از ۲۵۰۰۰۰ کودکی بود که در آشویتس-بیرکناو به قتل رسیدند. عکس باقی ماند. حالت چهره وحشت‌زده، شکننده و فراموش‌نشدنی او نیز باقی ماند. سال‌ها بعد، آنا آمارال، هنرمند برزیلی، تصویر را رنگی کرد تا جهان او را نه به عنوان یک آمار، نه به عنوان یک روح، بلکه به عنوان یک کودک واقعی که زندگی‌اش دزدیده شده بود، ببیند. تاریخ وقتی فراموش می‌شود تکرار می‌شود. هرگز چهره او را فراموش نکنید. هرگز سکوت آنها را فراموش نکنید.

بدنه هوشمندی خود را بازیابی می کند