نغمه های سكوت

رابطه خدا و بنده ، پيوندي از جنس عشق يا ترس ؟ در عشق : بنده ، عاشقي است ، كه لحظه لحظه هاي حياتش ، شوق حضور است و تمناي و صال . اما در ترس : بنده ، جز وحشت از حضور ، كه مبادا مورد عتاب خدا قرار گيرد ، نمي بيند و لحظه اي به لقا و ورسيدن فكر نميكند ، جز دوري  از او . در عشق : بنده ، آنچنان غرق اشتياق يك كرشمه معشوق است ، كه به چيزي جز رضايت معشوق نمي نگرد . اما در ترس : بنده ، آنچنان در نرسيدن به خدا ، گام سنگين مي كند كه به هيچ لذتي از او ، نميتواند انديشه كند . در عشق : بنده ، اينجا را جايي براي پاكيزه كردن روح و آراستن به زيباترينهاي دوست داشتني معشوق ميداند و مسيري تا اتصال . اما در ترس : بنده ، اينجا را محلي براي ماندن و لذت دنيايي ميداند ، چرا كه آنجا محلي براي ترس است و عذاب . در عشق  : بنده ، فقط معشوق مي خواهد و بي پروا ، حتي از بال و پر گذشته ، به پرواز مي رود تا بر يار . اما در ترس : بنده ، خرامان خرامان راه مي پيمايد ، مباد جايي پايش بلنگد و يا چشمش از چيزي غافل شود . در عشق : بنده و خدا ، چون دو عاشق و معشوق ، به شوق ديدار و رستن از اين همه هجر و فراق ، چشم بر هر چه هست بسته و با دل ، به انتظار حضور، اشك مي ريزند . اما در ترس : بنده از گرفتار شدن در چنگال خدا مينالد و خدا به انتقام و شلاق بنده اش انتظار مي كشد . و خدايا ! امروز آنقدر دلم گرفته بود      ... که بی اختیار گریستم ، و در پس این اشکها که بر گونه جاری بود ، به یکباره احساس کردم ، در پهنه گیتی ، در گوشه شرق آسمان  ، دستی به لبخند تکان میخورد ، و می گوید : بيا تا برقصيم ! پنجره دل را شکستم ، و تا اوج حضور ، بی بال و پر ، پرواز کردم ، و دیگر هر چه بود ، عشق بود و لبخند بود و آغوش 11/10/94 – محمد صالحی       https://t.me/naghmehsokout