پزشکان گیل

چطوری؟ دکتر افشین برهانی حقیقی جراح بود. پای مریض را قطع کرده بود.پا سیاه کرده بود، نبض نداشت و مریض عفونت به هم زده بود. و بعد «یکی» به همراهان مریض گفته بود که می‌شده پای مریض قطع نشود. در شهر کوچک، همراهان مریض با برنو ــ همان برنو مقدس ــ آمده بودند و تهدیدش کرده بودند که می‌کشندش. روز بعد نگذاشت آن‌ها بکشندش. خودش را کشت. رزیدنت بود. زیر بار لِوِلینگ له شده بود. سال‌دویی فحشش می‌داد. سال‌دویی یک بار توی گوشش زده بود. سال‌دویی یکی بود بدبخت‌تر از خودش. خودش را کشت. فرزند یکی از معروف‌ترین پزشکان شهر بود.فرستادندش آمریکا پزشکی بخواند. خدا دلار خرجش کردند. دوست نداشت. برگشت. سرکوفتش زدند. از بالای ساختمان پزشکان، مطب باباش، خودش را پرت کرد پایین. خودش را کشت. خوشگل‌ترین دختر ورودی ما بود. رفت توی دستشویی هتل هما، صد تا دیگوکسین با هم خورد. خودش را کشت. آخرش هم هیچ‌کس نفهمید چرا؟ رزیدنت بود. کشیک‌های چهل‌وهشت‌ ساعته می‌داد. یک روز بی‌خبر آفش کردند. آمد خانه. زنش را بغل یک نره‌خری دید. خودش را کشت. روان‌پزشک بود. یک هفته در میان کارگاه پیشگیری از خودکشی می‌گذاشت. خودش را کشت. کننده‌ی کار بود، مثل علی‌اکبر داور. خلاق بود، مثل همینگوی، مثل سیلویا پلات. زیبا بود، مثل مرلین مونرو. برزومند و پهلوان بود، مثل غلامرضا تختی. طنّاز بود، مثل داور نبوی و رابین ویلیامز.اما خودش را کشت. خودش را کشت. خودش را کشت. «یک نفر که جزو کسانی بود که رفته بودند تا غزاله علیزاده را پس از خودکشی از آن بالا پایین بیاورند، می‌گفت اگر خود او آن منظره را دیده بود، خودکشی نمی‌کرد؛ گنجشک‌ها روی درخت‌های بالای سرش می‌خواندند و آفتاب قشنگی از لابه‌لای برگ‌ها می‌تابید و روی ناخن‌هایش منعکس شده بود. انگار نه انگار. خم به ابروی طبیعت هم نیامده بود که کسی این‌جا خودش را کشته است. اگر می‌خواهی بمیری، بمیر. اما صبح روز بعد، انگار نه انگار که اتفاقی افتاده و زندگی با قدرت تمام ادامه دارد و جلوه می‌کند. اگر آدم بداند که این همه در برابر عظمت طبیعت ناچیز است، طلبکاری‌اش از دنیا و توقعش از خودش کم می‌شود.» (عباس کیارستمی) می‌دانیم که با جنگ، با مرگ، با دلار دویست و‌ پنجاه هزار تومانی، هیچ‌کس اوکی نیست. می‌دانیم خیلی‌ها صبح که پا شده‌اند، دلشان نمی‌خواسته پا شوند. می‌دانیم که خیلی‌ها هر صبح که بلند می‌شوند، به خودشان می‌گویند: دوباره شروع شد، این زندگی سگی. پس‌فردا، دهم سپتامبر، «روز پیشگیری از خودکشی» است.می‌گویند بروید به همسرتان، فرزندتان، پدرتان، پارتنرتان، همکارتان، همکلاسی‌تان، بقال سر کوچه، راننده‌ی اسنپ بگویید: «حالت خوبه؟» «RUOK (Are you OK?) تا او هم شاید سفره‌ی دلش را باز کند، و شاید «نمِ اشکی و با خود گفت‌وگویی».اما «حالت خوبه» برای ما ایرانی‌های طناز، یک ذره لوس است. بعضی جک‌ها از جک درمی‌آیند و تبدیل به ضرب‌المثل می‌شوند. حتماً این جوک معروف را شنیده‌اید که پسر به خواستگاری دختر رفته بود و بنا به سنت، بعد از صحبت در مورد آب‌وهوا و گرانی و آلودگی هوا، گفته بودند: «دخترجان، بیا برای خانواده‌ی داماد چایی بیار.» دختر سینی چای را دست گرفته بود، به پسر رسیده بود، خم شده بود، ناگهان به طبیعت یک صدایی در داده بود و شرمسار، گوشه‌ای نشسته بود. خانواده‌ی داماد به خواستگار گفتند: «برو از دلش دربیار.»خواستگار رفت، مفاصل PIP دستش را فلکس کرد تا ضربه محکم نباشد، به پشت دختر نگون‌بخت زد و گفت:«چطوری گوزو؟» خیلی‌هایمان به زندگی‌مان ترکمان زده‌ایم. ولی اشکال ندارد؛ هنوز اکسیژن می‌گیریم و دی‌اکسیدکربن و بعضی وقت‌ها متان پس می‌دهیم.«آن کس که گنه نکرد، چون زیست، بگو.» پسفردا بروید پیش همسرتان، فرزندتان، پارتنرتان، دوستتان، همکارتان، همکلاسی‌تان.یک قهوه، یک چای، یک نوشیدنی سرد یا گرم بگذارید جلویش. مفاصل PIP دستتان را فلکس کنید تا ضربه محکم نباشد، بزنید پشتش و با خنده بپرسید: «چطوری گوزو؟» ☑️ t.me/pezeshkangil ✅ http://pezeshkangil.com

چطوری؟ دکتر افشین برهانی حقیقی متن مقاله در پست بعدی

اوفلیا (به انگلیسی: Ophelia) رنگ روغنی از جان اِوِرِت میلِی، نقاش بریتانیایی است که بین سال‌های ۱۸۵۱ تا ۱۸۵۲ کشیده و اوفِلیا معشوقهٔ هملت را در حال آوازخوانی حین غرق‌ شدن در رودخانه‌ای در دانمارک به تصویر می‌کشد.

☑️ t.me/pezeshkangil ✅ http://pezeshkangil.com

- مگه دکتر چی گفت!؟ ☑️ t.me/pezeshkangil ✅ http://pezeshkangil.com

📌 دانشمند هلندی با دفن شورت برنده جایزه ایگ نوبل شد 🔸#باشگاه_مجلات، ۱۴ شهریور ۱۴۰۵ 🔹 بابک عزیزافشاری، پاتولوژیست ▫️یک دانشمند هلندی به خاطر دفن بیش از ۲ هزار لباس زیر نخی سفید، جایزه ایگ نوبل را دریافت کرد. پروفسور مارسل ون‌درهایدن و سه همکارش از سوئیس و آلمان قصد داشتند با مطالعه چگونگی تجزیه شورت‌های دفن شده توسط میکروارگانیسم‌ها، بینش بیشتری در مورد سلامت خاک به دست آورند. محققان آگروسکوپ (مرکز عالی تحقیقات کشاورزی کنفدراسیون سوئیس وابسته به دفتر فدرال کشاورزی) و دانشگاه زوریخ، جایی که ون‌درهایدن در بخش زیست‌شناسی تکاملی و مطالعات محیطی کار می‌کند، از هزار داوطلب از سراسر سوئیس خواستند تا شورت نخی سفید خود را طبق یک روش مشخص دفن کنند. آنها در ابتدا استفاده از تکه‌های پنبه یا جوراب را در نظر گرفتند، اما در نهایت به این نتیجه رسیدند که لباس زیر، شرکت‌کنندگان بیشتری را جذب می‌کند. پس از دو ماه دفن در زیر زمین، داوطلبان دوباره شورت‌های خود را از زیر خاک بیرون آوردند، عکس گرفتند و نمونه‌ای از خاک را برای محققان— ون‌درهایدن، فرانتس بندر، آتلانت بیری و پیا ویویانی— ارسال کردند. بیشتر شورت‌های دفن شده توسط میکروارگانیسم‌ها تجزیه شده بودند که نشان‌دهنده خاک سالم است. محققان جایزه ایگ نوبل خود را با خواندن آهنگی در مورد عشقشان به زیرپوش‌های نخی دفن شده و پرتاب چند زیرپوش— ظاهراً تمیز— به سمت حضار دریافت کردند. آنها به نقل قولی از لئوناردو داوینچی استناد کردند که گفته معروفی دارد و آن این‌که «ما در مورد حرکت اجرام آسمانی بیشتر از خاک زیر پا می‌دانیم». فرانتس بندر با اشاره به زیرپوش‌های نخی سفید گفت: «۵۰۰ سال بعد، این هنوز هم صادق است. ما چیز زیادی در مورد خاک نمی‌دانیم. اما خوشبختانه، علم یک ابزار علمی پیشرفته در اختیار ما قرار داده است!» جوایز ایگ نوبل هر ساله به دانشمندانی اهدا می‌شود که تحقیقاتشان مردم را به خنده و سپس به فکر فرو می‌برد. موضوع امسال میکروب‌ها بود. برای اولین بار، مراسم اهدای جوایز نه در ایالات متحده، بلکه در زوریخ برگزار شد. پس از ۳۵ سال در ایالات متحده، برگزارکنندگان تصمیم گرفتند مراسم را به اروپا منتقل کنند. مارک آبراهامز بنیان‌گذار و مجری مراسم گفت: «در طول سال گذشته، بازدید مهمانان ما از کشور ناامن شده است. ما نمی‌توانستیم با وجدان راحت از برندگان جدید یا روزنامه‌نگاران بین‌المللی که این رویداد را پوشش می‌دهند بخواهیم که امسال به ایالات متحده سفر کنند.» از زمان اولین مراسم در ۱۹۹۱، محققان هلندی ۲۲ بار جایزه ایگ نوبل را دریافت کرده‌اند. سال گذشته، یک مطالعه هلندی از دانشگاه ماستریخت به دلیل کشف این موضوع که دانشجویان آلمانی پس از نوشیدن چند نوشیدنی، زبان هلندی را بهتر صحبت می‌کنند، جایزه دریافت کرد. در سال‌های قبل، محققان هلندی در مطالعاتی شامل ۳۵۰۷۵۷ بار پرتاب سکه، مسابقه کرم‌های مست و هوشیار، کسالت در کلاس‌های درس، ضربان قلب افراد در اولین قرار ملاقات‌ها، اسکناس‌های کثیف و برخورد نکردن عابران پیاده هنگام راه رفتن در پیاده‌رو، برنده این جایزه شدند. 🔗منبع: تایمز هلند کانال تلگرامی پزشکان گیل

از: فصل «دیابت شیرین در بزرگسالان» از کتاب «درمان کنونی کان، ۲۰۲۶» ترجمه: دکتر البرز هدایتی اُمامی، متخصص داخلی دکتر محمدحسن هدایتی اُمامی، متخصص داخلی-غدد #دیابت ☑️ t.me/pezeshkangil ✅ http://pezeshkangil.com

📌 ۱ سپتامبر ۱۹۰۶ تولد فولکرز کاشف کاتومایسین 🟣#تقویم_تاریخ_پزشکی 🟡 بابک عزیزافشاری، ۱۰ شهریور ۱۴۰۵ 🟢 azizafshari@yahoo.com ▫️کارل آگوست فولکرز بیوشیمی‌دان آمریکایی، محقق شرکت مِرک، و استاد دانشگاه تگزاس، آستین بود که سهم عمده‌ای در شناسایی و جداسازی محصولات طبیعی زیست‌فعال از جمله ویتامین ب۱۲ (۱۹۴۷) و آنتی‌بیوتیک کاتومایسین (۱۹۵۵) داشت. وی در دِکاتور، ایلینوی در یک خانواده مهاجر آلمانی به دنیا آمد و پس از تحصیل در دانشگاه ایلینوی، اربانا چمپین (نزد اساتیدی چون کارل جی. مارول) و دانشگاه ویسکانسین (نزد هومر برتون ادکینز)، در ۱۹۳۱ به آزمایشگاه تریت بی. جانسون در دانشگاه ییل و در ۱۹۳۴ به شرکت مِرک پیوست. دوران حرفه‌ای فولکرز عمدتاً در شرکت مِرک گذشت. او نقش برجسته‌ای در جداسازی ویتامین ب۱۲ (کوبالامین) در ۱۹۴۷ داشت که یکی از پیچیده‌ترین مولکول‌های زیستی محسوب می‌شود و در کنار فرن پی. راث و ادوارد آنتونی کاچکا عضو تیم تحقیقاتی داروسازی مِرک بود که در ۱۹۵۵ کاتومایسین (پی‌اِی ۹۳) را جداسازی کرد. این آنتی‌بیوتیک که به نام استرپتونیویسین، نووبیوسین، و آلبامایسین نیز شناخته می‌شود یک ترکیب آمینوکومارینی است که توسط اکتینومایسیس نیویوس تولید می‌شود و در دهه ۱۹۶۰ برای استفاده بالینی مجوز گرفت اما در نهایت به دلیل عدم اثربخشی از بازار خارج شد، هرچند همچنان در آزمایشگاه برای افتراق استافیلوکوک اپیدرمیدیس (حساس) از استافیلوکوک ساپروفیتیکوس (مقاوم) به کار می‌رود. جداسازی و شناسایی ساختار ویتامین ب۶ (پیریدوکسین، ۱۹۳۸)، اسید پانتوتنیک (۱۹۳۹)، آنتی‌بیوتیک اُکسامایسین (سیکلوسرین، سرومایسین، ۱۹۵۵) و کوآنزیم کیو۱۰ (۱۹۵۸) از دستاوردهای دیگر گروه فولکرز بود. وی بعدها به ریاست انستیتو تحقیقات زیست‌پزشکی در دانشگاه تگزاس، آستین و استادی این دانشگاه منصوب شد. او بیش از ۷۰۰ مقاله منتشر کرد و از ۱۹۶۳ رئیس انستیتو تحقیقات استنفورد بود. در ۱۹۴۲ علاقه فولکرز به تحقیق در مورد کم‌خونی بدخیم جلب شد و با مطالعه مقاله مری شورب درباره لاکتوباسیل به این نتیجه رسید که عصاره کبد حاوی ماده‌ای است که فقط در صورت مصرف با اسید معده مؤثر است و کم‌خونی بدخیم را درمان می‌کند. فولکرز و شورب در ۱۹۴۹ به خاطر کارشان روی ویتامین ب۱۲ جایزه مید جانسون را دریافت کردند. وی در ۱۹۹۲ اولین دریافت‌کننده جایزه تحقیقات سده دانشگاه راتگرز بود و در ۷ دسامبر ۱۹۹۷ در ۹۱ سالگی در نیو لاندن، کنتیکت درگذشت. به دلیل جداسازی و تعیین ساختار آلکالوئید «اریترینا»، گونه گیاهی اریترینا فولکرزی (سرده فردوسی از راسته باقلاسانان) به نام او نامگذاری شده است. از افتخارات دیگرش می‌توان به دریافت جایزه انجمن شیمی آمریکا (۱۹۴۱)، نشان افتخار ریاست‌جمهوری (۱۹۴۸)، جایزه هاریسون هاو (۱۹۴۹)، جایزه اسپنسر (۱۹۵۹)، نشان پرکین (۱۹۶۰)، جایزه اسکرول (۱۹۶۵)، نشان ویلیام اچ. نیکولز (۱۹۶۷)، جایزه ولچ (۱۹۷۲)، جایزه مک‌آرتور (۱۹۸۱)، نشان پریستلی (۱۹۸۶)، نشان ملی علوم (۱۹۹۰)، و جایزه اینفینیتی (۱۹۹۶) و عضویت در آکادمی ملی علوم (۱۹۴۸) و ریاست انجمن شیمی آمریکا (۱۹۶۲) اشاره کرد. 📌تصویر: از چپ فرن پی. راث، کارل آگوست فولکرز، و ادوارد آنتونی کاچکا، محققان شرکت داروسازی مِرک و نخستین کسانی که آنتی‌بیوتیک کاتومایسین را جداسازی کردند، ۱۹۵۵. 🔗تصاویر بیشتر در اینستاگرام

در روزگاری که علم و ایمان در کشاکش بودند، مردی برخاست که میان این دو پلی زد و عقل را با عشق درآمیخت. ابوعلی سینا، نه تنها پزشک و فیلسوفی بزرگ، بلکه انسانی جستجوگر بود؛ انسانی که در میان جهل و دانایی، راهی به روشنایی می‌جست. این رمان روایت سفری است پر ماجرا که از بخارا تا گرگانج، از گرگانج تا گرگان، از گرگان تا ری، از ری تا همدان، از همدان تا اصفهان، و از اصفهان تا آسمان‌ها و افلاک پیموده شد. سفری که در آن، اندیشه با شور عاشقانه درآمیخت. نویسنده با نگاهی انسانی و شاعرانه، به فراز و فرودهای زندگی شیخ‌الرئیس پرداخته و از خلوت اندیشه‌ها و گفتگوهای رازآمیز و عارفانه و فلسفی او تا گفتگوهای این جهانی‌اش درباره زندگی و علوم طبیعی با شاگردان و دانشمندان و فیلسوفان و عارفان هم عصرش سخن می‌گوید، و رنج محبس و تبعید و جستجوی آرامش در میان طوفان قدرت و سیاست را به تصویر می‌کشد. اما در ژرفای داستان زندگی او، پرسشی جاودانه نهفته است: آیا دانایی می‌تواند انسان را از رنج برهاند؟ این کتاب تلاشی است برای یافتن پاسخ به این پرسش. این کتاب توسط انتشارات مروارید منتشر شده است (تلفن: ۰۲۱۶۶۴۰۰۸۶۶). درباره این کتاب در ایبنا

روز پزشک مبارک ❤️🤍❤️ با آرزوی روزهایی با درد و رنج و اندوه کمتر، و شادی و امید و سرزندگی برای همه و به یاد یاران رفته به‌ویژه گل‌های پرپر شده در سال‌های سیاه کرونا ☑️ t.me/pezeshkangil ✅ http://pezeshkangil.com

📌 آقایان پزشکان محترم متخصص امراض جلدی توجه فرمایند 🗞  روزنامه اطلاعات، ۲۹ مرداد ۱۳۳۰ کانال دیروزنامه 👇 @baztr #تاریخ_پزشکی ☑️ t.me/pezeshkangil ✅ http://pezeshkangil.com

برای کسانی که از یک سالمند مراقبت می‌کنند. مراقبت فقط درباره‌ی کسی نیست که به مراقبت نیاز دارد؛ درباره‌ی خودِ مراقب هم هست. با این حال، کمتر درباره‌ی تجربه‌ها، رنج‌ها و چالش‌های مراقبان حرف زده‌ایم. «کنار» تلاشی‌ست برای دیدن و پرداختن به همین بخش کمتر دیده‌شده؛ با محتواهایی درباره‌ی مراقبت، تجربه‌های مراقبان و چیزهایی که شاید در این مسیر کمتر به آن‌ها فکر کرده‌ایم. اگر مراقبت برای شما هم دغدغه است: تلگرام: https://t.me/kenarcare اینستاگرام: https://www.instagram.com/kenar.care

📌 کمیته ملی پیوند کلیه تشکیل شد 🗞  روزنامه اطلاعات، ۲۸ مرداد ۱۳۵۵ کانال دیروزنامه 👇 @baztr #تاریخ_پزشکی ☑️ t.me/pezeshkangil ✅ http://pezeshkangil.com

📌 ۱۵ آگوست ۱۹۲۹ تولد براونوالد پدر کاردیولوژی نوین 🟣#تقویم_تاریخ_پزشکی 🟡 بابک عزیزافشاری، ۲۴ مرداد ۱۴۰۵ 🟢 azizafshari@yahoo.com ▫️یوجین براونوالد پزشک و کاردیولوژیست اتریشی-آمریکایی بود. وقتی انجمن قلب آمریکا او را پدر طب نوین قلب و عروق نامید، در پاسخ گفت: «من در زمان و مکان مناسب، با همکاران، مربیان و شاگردان مناسب بودم.» همسرش نینا استار براونوالد جراح آمریکایی بود که در ۱۹۶۰ نخستین جراحی موفق جایگزینی دریچه میترال مصنوعی قلب انسان را انجام داد. «درسنامه قلب و عروق براونوالد» (بیماری قلبی) که اکنون در ویرایش سیزدهم (۲۰۲۶) خود قرار دارد، نخستین بار در ۱۹۸۰ منتشر شد و همچنان یک منبع استاندارد برای متخصصان قلب و عروق در سراسر جهان محسوب می‌شود. او همچنین بیش از ۳۰ سال ویراستار کتاب «اصول طب داخلی هریسون» بود و در فاصله ۱۹۵۴ تا ۲۰۲۶ حدود ۱۶۰۰ مقاله (بیش از هر نویسنده دیگری در پاب‌مد، پایگاه داده نویسندگان پزشکی) منتشر کرد. براونوالد یک کاردیولوژیست پیشگام بود که تحقیقاتش به تبدیل بیماری قلبی از یک عامل مرگبار قطعی به وضعیتی که اغلب با دارو، اقدامات بالینی، و نظارت دقیق قابل کنترل است کمک کرد. او در اجرای مطالعات ترومبولیز در انفارکتوس میوکارد نقش مهمی داشت و با گسترش مفاهیم ترومبوز منجر به توسعه درمان‌هایی شد که آسیب‌های ناشی از سکته قلبی را کاهش می‌دهند. وی در وین در یک خانواده یهودی به دنیا آمد و در ۹ سالگی به دنبال قدرت گرفتن نازی‌ها کشورش را ترک کرد. او پس از تحصیل در دانشگاه نیویورک، دانشکده پزشکی جانز هاپکینز، و کلینیک قلب و عروق بلویو (نزد اساتیدی چون لودویگ ایچنا) به تخصص قلب و عروق علاقه‌مند شد. براونوالد همچنین در چندین دوره قلب و عروق در مکزیکوسیتی، انستیتو ملی قلب و عروق مکزیک شرکت کرد و به این نتیجه رسید که مرکز قلب و عروق مکزیک از هر مرکز دیگری بهتر است: «ما فناوری را داریم، اما آن‌ها عمل را دارند. بهترین کتاب قلب و عروق، خود بیمار است.» کار بنیادی او روی مکانیک قلب و کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک به عنوان رئیس بخش قلب و عروق و مدیر بالینی انستیتو ملی قلب، ریه و خون وابسته انستیتو ملی سلامت (ان‌آی‌اچ) که در اوایل دهه ۱۹۶۰ به اتفاق ادموند سوننبلیک و جان راس جونیور انجام گرفت، به انتشار مجموعه‌ای از مقالات برجسته منجر شد که چارچوب بالینی پیش‌بار (پره‌لود)، پس‌بار (افترلود) و انقباض عضله قلب را پایه‌گذاری کرد. وی سپس به دانشگاه کالیفرنیا، سان دیگو رفت، جایی که در ۱۹۶۸ همراه با جان راس جونیور دپارتمان قلب را راه‌اندازی کرد و از ۱۹۷۲ در بیمارستان بریگهام و زنان، دانشکده پزشکی هاروارد مشغول به کار شد. در اکتبر ۱۹۸۱ اختلافات بین داده‌های آزمایشگاه براونوالد و داده‌های جمع‌آوری‌شده توسط سایر مراکزی که کارهای مشابهی انجام می‌دادند به انجام تحقیقات رسمی توسط ان‌آی‌اچ منجر شد. بررسی‌ها نشان داد که یکی از محققین ارشد بیمارستان بریگهام و زنان (جان دارسی) که پیش از آن اخراج شده بود مرتکب سوء رفتار علمی گسترده‌ای شده و مقادیر زیادی از داده‌ها را از آزمایش‌هایی که هرگز انجام نداده بود، جعل کرده است. این پرونده به محرومیت دارسی از دریافت بودجه تحقیقاتی فدرال به مدت ۱۰ سال منجر شد و دانشگاه هاروارد بخش قابل‌توجهی از بودجه تحقیقاتی خود را به ان‌آی‌اچ بازگرداند. این اولین باری بود که یک مرکز پژوهشی به دلیل کلاهبرداری ملزم به بازپرداخت به ان‌آی‌اچ می‌شد. براونوالد به دلیل نظارت سهل‌انگارانه و ایجاد «سرعت و تأکید عجولانه بر بهره‌وری، همراه با تعامل محدود با دانشمندان ارشد» که به سهولت جعل داده‌ها توسط دارسی کمک ‌کرد مورد انتقاد قرار گرفت، هرچند دستاورد‌های او با انتخاب به عنوان عضو آکادمی ملی علوم، ایجاد یک کرسی دائمی به نامش در دانشکده پزشکی هاروارد، و تأسیس جایزه براونوالد توسط انجمن قلب آمریکا به رسمیت شناخته شده است. وی در ۲۲ آوریل ۲۰۲۶ در ۹۶ سالگی در نیوتن، ماساچوست درگذشت. از افتخارات دیگرش می‌توان به دریافت نشان ژاکوبی دانش‌آموختگان بیمارستان مونت ساینای (۱۹۶۶)، جایزه دانشمند برجسته کالج قلب و عروق آمریکا (۱۹۸۶)، جایزه بنیاد وارن آلپرت (۲۰۰۱)، جایزه پزشکی شاه فیصل (۲۰۰۲)، و اولین جایزه لیبین (۲۰۰۴) اشاره کرد. 📌تصویر: یوجین براونوالد با یک نوار قلبی، دهه ۱۹۶۰. 🔗تصاویر بیشتر در اینستاگرام