موزیک‌باز

دست کشیدیم از یافتن هیولاها زیر تخت خواب وقتی فهمیدیم اونها درونمون هستند. David Lynch — Inland Empire (Original Motion Picture Score) (2011) @muzicbaz کانال موزیک باز

David Lynch — Ghost Of Love (2007) @muzicbaz کانال موزیک باز

David Lynch & John Neff — BlueBob (2001) @muzicbaz کانال موزیک باز

David Lynch — Big Dream (2013) @muzicbaz کانال موزیک باز

Angelo Badalamenti and David Lynch — David Lynch's Mulholland Dr. (Music From The Motion Picture) (2008) @muzicbaz کانال موزیک باز

David Lynch & Dean Hurley — The Air Is on Fire (2007) موسیقی سفر در ظلمات کائنات و ظلمت درون @muzicbaz کانال موزیک باز

برخلاف بسیاری از فیلمسازان که هیولاهای فانتزی و بیرونی را به تصویر می کشند مسئله دیوید لینچ ، نابغه سینمای سورئال ، هیولای درون انسان است . انسان به مثابه کابوس خویش که وجود این کابوس تکه تکه در طول فیلم به هم می چسبند و پازل هولناکی را شکل می دهند برای همین است که سینمای او بی نهایت جذاب و گیراست و خیلی جدی هم به این خاطر و هم به دلیل اعتقاد سخت او به مقوله هنر برای هنر و نه سرگرمی و صنعت از سرگرمی و تفریح صنعت سینما فاصله می گیرد . فیلم های او چنان مملو از موتیف ها، شخصیت های تکرار شونده، تصاویر، ترکیب بندی ها و تکنیک هستند که می توانید کل خروجی او را به عنوان یک پازل بزرگ از ایده ها مشاهده کنید که از آن برای بیان حس های قدرتمند استفاده می کند . تصاویری مکرر از غرش ماشین‌آلات، قدرت پیستون‌ها، سایه‌های پمپاژ مته‌های نفت، صدای اره ها و کارخانه‌های پر هیاهو و دود گرفته، کابوس صنعتی است که گویی بروز بیرونی هیولای درون است . از طرفی بدشکلی و دفرمه بودن صورت ها که جلوه بیرونی کابوس درون است در چندین فیلم او دیده می شود، از مرد فیل نما گرفته تا نوزاد ناقص الخلقه در کله پاک کن، و همچنین مرگ بر اثر زخم های سر که در بیشتر فیلم های او دیده می شود . از طرفی فیلم‌های لینچ اغلب شامل شخصیت‌هایی با ویژگی‌های فراطبیعی هستند که آنها را می توان به عنوان تظاهرات فیزیکی مفاهیمی مانند نفرت یا وحشت و خشونت دید. لینچ به شخصیت‌ها و نقشه‌هایش به گونه‌ای نزدیک می‌شد که آنها را در حالت رویایی و ذهنی قرار دهد تا واقعی و این یکی از شاه کلیدهای تفکر سورئال لینچ است .مردی که دو بعد واقعیت و رویا را برای نشان دادن کابوسی که انسان و جهان او نام دارد به یک بعد تبدیل کرد. دیوید لینچ فراتر از یک فیلمساز بود. او نقاش، آهنگساز ،نوازنده، نویسنده، عکاس و استاد داستان سرایی سورئال بود. فیلم‌های او هرگز فقط یک فیلم نبودند - آنها تجربه‌های غوطه‌وری در ناخوداگاه و سفرهایی به ناشناخته‌ها بودند جایی که تاریکی و زیبایی در هماهنگی کامل، همزیستی داشتند. اثار پیچیده لینچ به تحلیل و تفکر فراوان نیاز دارند، و مخاطب ممکن است از گیج‌کنندگی و عجیب بودن آن‌ها احساس بیگانگی کند . بازتعریف سورئالیسم در بستری از وحشت درون تا جایی که صفت "لینچی " برای توصیف آثار یا موقعیت‌هایی که یادآور دوران او بود ابداع شد که یعنی تمایل به کنار هم قرار دادن سورئال عناصر شوم در فضاهای روزمره برای تولید جذابیت بصری قوی برای تأکید بر کیفیتی رویاگونه از رمز و راز زندگی . اما در هم تنیدگی قلمروها ، آشوبی تمام عیار است که در ذهن لینچ چاره خاموش کردن این هیولای درون ، مراقبه است .چیزی که در زندگی خود به شدت به آن پایبند بود . مراقبه برای رسیدن به لبخند بودا . رهایی از هیولا و کابوس هایش. اما پرونده آهنگسازی لینچ چنین است : David Lynch's discography: The Air is on Fire (2007) Crazy Clown Time (2011) Big Dream (2013) Side Projects: Thought Gang BlueBob Void Ensemble سبک موزیکال دیوید لینچ شامل راک تجربی، امبینت و الکتروپاپ آوانگارد است که برای شنونده آماتور مثل فیلم هایش غریب به نظر می رسد. . گزیده آثار لینچ را به انتخاب موزیک باز می شنوید . @muzicbaz کانال موزیک باز

دیوید لینچ، بهترین کارگردان جهان ، در سن ۷۷ سالگی بر اثر سیگار کشیدن زیاد و آمفیزم ریه درگذشت. ( دی 1324 - دی 1403 ) روحش شاد و یادش گرامی @muzicbaz کانال موزیک باز