مردی که...

لابه لای بخار اسید گاهی انقدر غلیظ که هیچ نمی‌دیدم. یادم رفته بود که قله کوه های گم شده در مه رو دوست داشتم. عکس برداری از زنای اسید و خاک ممنوع بود اگرچه قوانین خودم رو دارم اما هیچوقت توی اون فضا ی مسموم گوشی دستم نبود. خاک شکسته می‌شد و مادرش میومد جلوی چشماش آب، آب زیرزمینی بود ! کی مجوز داده بود به چاه های کیلومتری به نفود به آب لایه های زیری که ابتدایی خونده بودم برای آیندگانه ...

هرطور شده برای ادامه زور زدم فکرم و قلمم رو نفروختم کارگری شرکت روی رو کردم گفتن خودکشی میکنی همینجوری که تو، اینجایی! پای مخزن های تناژی اسید سولفریک ماسک چرا نمی‌زنی؟ دهنم پر بود از نون و پنیر و آهک جوابی نداشتم!

دردهارو نوازش می‌کنم با ناامیدی هم آغوشم و از جنون نفس می‌کشم.

با هر‌حرف تازه ای که اینجا شکل میگیره ده نفر ول می‌کنن میرن که انگار سکوت مردی‌که بهتر بود. ولی خودم که می‌دونم بهتر نبود.

که کم، می‌تونه به معنی بیشتر باشه که حرکت های یک مورچه هم حرکته که هر چیز کوچیکی ارزشمنده.

که غصه نخور دیونه که کی دیده که شب بمونه که غصه نخور دیونه

که استراحت نشد نشد که نشد که خستگی رفع نشد نشد که نشد

که هر چقدر دویدم؛ اما نرسیدم که هر چقدر چرخیدم؛ گیج، ننشستم که هر چقدر نشستم؛ استراحت نشد.

جمع و جور کردنم خیلی سخته با اینحال تا همین جا هم آسون جمع نشدم. اصن آسون به ما نرسید! :)))))) زندگی همینه و هی تو، ناله کن ...

فرار جواب نیست. فرار جواب نیست و گیریم حتا جوابه جواب مهم نیست. سوال، سواله که مهمه.

وودی آلن میگه موفقیت هشتاد درصد حضور داشتنه. بیست درصد باقی در من کامل موجوده :)) در واقع به دندون دارم کسی که می‌خواستم باشم رو همین هشتاد درصد حضور رو اگه گره بزنم به وجود موفق میشم :))

به هر حال شاید هم که باز خواب دیدم که بیدار شدم ولی به قدر وسع بکوشم

جز آنکه بدرمان بکوشد چاره دیگر ندارد ...