هفتکلی ها

‍ برای رادمنش / دلنوشته ای برای سیروس شعر ناب ✍اسفندیار مکوندی 🔹سیروس ناگزیر بود شاعر شود،  در خانه‌ای که واژه‌ها از دیوارها می‌چکیدند  و مهر، در هوای اتاق‌ها نفس می‌کشید.و مادری که ریحانی بود در گلدانِ زندگی،  مهربان، آرام،  کدخدابانویی از جنس نوازش و نظم،  که با لبخندش،  وزنِ شعر را به روزمرگی می‌بخشید  و با نگاهش،  قافیه را به خوابِ کودکانه می‌دوخت. و پدری که سایه‌ای از بزرگ‌منشی،  سروی بلند در کوچه‌های خاطره،  که با سکوتش،  وزنِ وقار را به واژه‌ها می‌آموخت  و با حضورش،  معنای اصالت را در دلِ هر مصرع می‌نشاند. در چنین خانه‌ای،  که پنجره‌هایش رو به باغِ استعاره باز بود،  و سفره‌اش با نانِ تشبیه گسترده،  سیروس چاره‌ای نداشت جز اینکه  شاعر شود. او نمی‌ سرود ،  بلکه واژه‌ها از دلش می‌روییدند  چون شکوفه‌هایی که از خاکِ مهر سر برمی‌آورند. شعر، برای او  نه بازی با کلمات،  که گفت‌وگوی بی‌پرده با هستی بود؛  نه حرفه‌ای برای زیستن،  که زیستنِ حرفه‌ای در جهانِ خیال. و هر واژه‌ای که از قلمش می‌چکید،  نه مرکب،  که خونِ دلِ مادری نژاده  و بزرگیِ پدری از تبارِ سروها  در جامی از خیال،  که تنها یک شاعر  می‌توانست آن را بنوشد. 📣 کانال هفتکلی ها در تلگرام t.me/haftkeliha 📣کانال هفتکلی ها در واتساپ https://whatsapp.com/channel/0029VaySZfsLCoWySr3Fk 📣کانال هفتکلی ها در روبیکا https://rubika.ir/Haftkeliha 📣هفتکلی ها در اینستاگرام https://www.instagram.com/haftkelihaa?ig