الف‌بآ

بهاریه برای آن‌همه طرب... 🔹رضا مهدوی هزاوه کتاب «فرج بعد از شدت» اثر قاضی ابوعلی محسن تنوخی، متولد به سال ۳۲۷ هجری را می‌خوانم. باب سیزدهم، حکایت حال جماعتی را که به مرض محبت گرفتارند ورق می‌زنم: «بیدار شدم هیچ ندیدم، گفتم افسوس که آن‌همه طرب، خوابی بود!» عید بود. صبح عید به خانهٔ عمو رفتم. در ِ خانه‌شان رنگی بود. حیاط پر از موزائیک بود. عمو از پشت پنجره هویدا بود. حوض کوچکی در حیاط بود. آسمان پر از لهجهٔ کُردی بود. همسایهٔ عمو کُرد عراقی بود. مطمئن بودم که اسکناس نو لای قرآن بود. لیوان چای، داغ بود. طرب، لابلای موهای بلند زن ِ عمو بود. طرب، بوی کاهگل اتاق پشتی بود. همان اتاقی که پر بود از هزار سماور روشن و یک دبه پر از ترشی فلفل. پشتی ترکمنی، اسب می‌شد. سوارش شدم، خانهٔ عمو، دشت بود. سبزهٔ سفرهٔ هفت‌سین، سیاهکل می‌شد. شاید هم کوچه‌ای دراز بود. نان برنجی کرمانشاه، به آب‌نبات‌های کاسهٔ سفالی فخر می‌فروخت که من خوشمزه‌ترم، که من زیباترم، که من طربناک‌ترم. کُرد عراقی، روی تکه‌سنگی در کوچه  نشست و گفت: صدام حسین، طرب ما را له کرد. وقت ناهار شد. حوض پر از آب  شد. صدام حسین می‌جنگید. دم‌به‌دم، عید پر از آگهی شهید می‌شد. عمو، می‌خندید به روزگار و گاهی سوار اسب ترکمن می‌شد.  کُرد عراقی به عمو گفت:   می‌دانی که بیهقی، بردارکردن حسنک وزیر را کی نوشت؟ عمو نمی‌دانست. قاضی ابوعلی می‌گفت: «از آزردهٔ خود، مرهم جست‌وجو نکن.» کُرد عراقی به حیاط آمده بود. کنار حوض نشسته بود. قاضی ابوعلی می‌گفت: «بدکرداران را جز به نیکی مکافات نکن.»    زن ِ عمو،  به محض اینکه دستانش را به آب سرد حوض هدیه می‌داد؛ آب، فرات می‌شد. همه‌جا گرم می‌شد. تابستان می‌شد. دختران کُرد عراقی، به‌دور حوض می‌چرخیدند. می‌گفتند ما هم به روزگاری دراز، کنار فرات و کوه‌های حلبچه، طرب داشتیم. شال‌های دختران، سبز و آبی و نارنجی بود. شال‌ها به رنگ دستار ابوالفضل بیهقی بود.  عمو شاباش می‌داد به شال‌چرخان‌ها. عمو می‌گفت طرب ِ ناپیدا، به وقت ِ نوروز، پیدا می‌شود به دمی و بعد گُم می‌شود به اندک اندوهی. دم، غنیمت است.  دختران می‌رقصیدند. بی‌اعتنا به شمشیر صدام و حمایل آویزان بر گردنش. عمو می‌خندید بی‌اعتنا به اندوهی که مطمئن بود، بعد از رقص به سراغ‌مان می‌آید. قاضی ابوعلی در عنوان باب نهم می‌گفت: «در جماعتی که به ملاقات حیوانی مهلک، امید از حیات ببریدند و به سببی از اسباب، نجات یافتند...» عمو می‌گفت دل، خوش کنید به سببی از اسباب. که جهان، بی‌سبب خوش است و انتهایش ناپیدا. بعد از ناهار نوبت رفتن اسب شد. نوبت خشک‌شدن فرات شد. نوبت گم‌شدن کُرد عراقی شد. نوبت مرگ زن ِ عمو شد. نوبت ِ به خاک‌سپاری عمو شد. عمو می‌گفت سختی‌ها تمام می‌شود. بعد از سختی‌ها، نوبت آسانی است. عمو، رند بود. زیر لب ادامه می‌داد بعد ِ آسانی هم، نوبت سختی‌هاست.  قاضی ابوعلی هم می‌گفت: «فرج، بعد از شدت» است و قاضی ابوعلی می‌گفت: «هست بام ِ این هوس بی‌نردبان... «بیدار شدم هیچ ندیدم، گفتم افسوس که آن‌همه طرب، خوابی بود!» @aleph_ba

چه‌طور هنگام سیل زنده بمانیم؟ اینفوگرافی آموزشی سازمان هلال احمر برای در سیل‌ماندگان www.khadem.ir

نوروز ایرانی انیمیشن شبکهٔ arte فرانسه به مناسبت عید نوروز. @aleph_ba

تقریبا همه والدین، مراقبان کودکان یا معلمان به شما خواهند گفت که صحبت کردن راجع به روابط جنسی اگر نگوییم سخت ترین کار، یکی از سخت ترین مسائلی است که والدین و معلمان با آن روبرو هستند.ممکن است احساس کنند قادر نیستند پاسخگوی سؤالاتی باشند که بچه ها معمولاً می پرسند یا اگر این موضوع از لحاظ فرهنگی موضوع حساسی باشد، شاید از صحبت راجع به آن خودداری کنند. «ارتباط لمسی خوب ، ارتباط لمسی بد» (یا ارتباط لمسی امن و ناامن) ربطی به رابطه جنسی ندارد بلکه به امنیت مربوط می شود.والدین و مراقبان خوب، به بچه ها نحوه عبوراز خیابان، استفاده از چاقو یا نحوه مواجهه ایمن با آتش سوزی را یاد می دهند. به همین ترتیب، بچه‌ها باید فرق بین ارتباط لمسی «خوب» و «بد» را نیز یاد بگیرند. از هر چهار دختر یک نفر، و از هر شش پسر یک نفر قبل از ۱۸ سالگی مورد تعرض جنسی قرار می‌گیرد. باورهای نادرست درباره تعرض جنسی به کودکان تعرض جنسی اتفاقی نادر است حقیقت: حدود ۱۵ تا ۲۰ درصد بزرگسالان گزارش می دهند که وقتی بچه بودند، به نوعی در معرض لمس کردن نامناسب و مکرر یا رابطه جنسی کامل و آزارهای جنسی مختلف قرار گرفته اند. تعرض تقریباً همیشه قبل از پیشرفت بیشتر، با صحبت‌ها و لمس کردن نامناسب آغاز می شود. بیشتر بخوانید: http://www.khanehamn.org/archives/22744 @KhanehAmnTelegram

🔶ایده ای قابل تشویق شرکت "راینه داران" در آستانه سال نو، تصمیم گرفت به جای چاپ سررسید، با خرید و اهدای کتاب به کتابخانه های روستاییِ کانون توسعه فرهنگی کودکان، در ترویج کتابخوانی گامی نیک بردارد. پانصد جلد کتاب از میان کتاب های برگزیده از نگاه دست اندرکاران کتاب کودک و نوجوان برای بیست و پنج کتابخانه روستایی کانون توسعه فرهنگی کودکان در ده استان، خریداری شد. این کتاب ها پیش از آغاز سال نو به کتابخانه ها می رسد تا کودکان و نوجوانان عضو کتابخانه ها در تعطیلات نوروز آن ها را بخوانند. ☎️ ۸۸۸۲۷۰۳۵ 🌐 www.ccdcir.com ↗️ @ccdcir

صبح‌گاه دبستان پهلوانی و پسرانهٔ بوستان در شیراز @aleph_ba

🔺مدرسه پهلوانی؛ نقدی بر عدم آموزش ورزش‌های زورخانه‌ای به دختران رایحه مظفریان چند سالی است نخستین دبستان اخلاق پهلوانی و ورزش زورخانه‌ای کشور در شیراز گشایش یافته است. ورزش اختصاصی این مدرسه آیین پهلوانی است که فقط به پسرها آموزش داده می‌شود. برای شروع سال تحصیلی پسرها با نوای مرشد و آهنگ ضرب او راهی کلاس می‌شوند. آقای هوشمند، مدیر دبستان پهلوانی بوستان، معتقد است «آموزش‌وپرورش می‌تواند خاستگاه خوبی برای انتقال آموزه‌های ارزشمند و کهن پهلوانی به کودکان باشد. در این مدرسه غیر انتفاعی انتقال آموزه‌های اخلاقی در کنار سرفصل‌های آموزشی مدارس حرف اول را می‌زند و دانش‌آموزان رقیب‌های اخلاقی یکدیگرند و با اخلاق‌ترین و برترین آن‌ها به‌عنوان پهلوانک معرفی می‌شود. پیش‌سلام بودن، ایثار، از خودگذشتگی و دیگر صفات پهلوانی، در دانش‌آموزان نهادینه می‌شود و ورزش پهلوانی و زورخانه‌ای به‌عنوان ورزش تخصصی آموزش داده می‌شود.»  ایده جالب این مدرسه در شکستن سنت‌های پیشین بسیار کارآمد بوده است. اکنون این فرصت برای پسربچه‌ها فراهم است تا بتوانند در هر سنی از آموزه‌های کهن بومی بهره ببرند اما اقداماتی این‌چنین که توان شکست سدهای چند صد ساله را دارد چگونه نمی‌تواند سد حضور دختران در ورزش‌های پهلوانی را بشکند؟... ادامه مطلب را از اینجا بخوانید ⬇️

فعالیت داوطلبانه بخشی از حقوق ماست اهمیت فعالیت های داوطلبانه روز به روز برای شهروندان و دولت ها بیشتر مشخص می شود. در کشورهایی مانند آمریکا کودکان از دوران مدرسه به شکل سازمان یافته با فعالیت های داوطلبانه آشنا می شوند . دانش آموزان از راههای مختلف برای فعالیت های داوطلبانه پول جمع می کنند یا با انجام کارهایی به انجمنهای حمایتی وخدماتی کمک می‌کنند. آنها در هنگام این فعالیت ها با سازماندهی فعالیت‌های داوطلبانه آشنا می شوند و این فعالیت‌ها را به عنوان بخشی از وظایف شهروندی خود تلقی می‌کنند. کودکان می آموزند که فعالیت های داوطالبانه بخشی ازحقوق آنهاست که آنها را ازافرادی خنثی به همشهریان مسئول ومتعهد تبدیل می کند. آنها گام به گام می آموزند که فعالیت های داوطلبانه آمیخته‌ای ازوظایف و مسئولیت‌های شهروندان در قبال یکدیگرورفتارهایی است که آنها ازخود برای بهترشدن زندگی انتظار دارند. رفتارهایی که خود ، خانواده ها و جامعه با آن افتخار می کنند. فعالیت های که می تواند تقویت کننده نهادها وفعالیت های مدنی ومشارکت گسترده مردم باشد. ادامه را بخوانید: http://telegra.ph/Volunteer-10-17 لینک مطلب در سایت خانه امن: http://www.khanehamn.org/archives/16141 @KhanehAmnTelegram

جامعه‌ای که به‌دلیل نابرابری جنسیتی از توان نیمی از منابع انسانی خود به درستی بهره نبرد، آثار اقتصادی این تبعیض را به شکل درآمد سرانه کمتر و فقر بیشتر می‌بیند. @aleph_ba

امروز هشت مارس، روز جهانی زن است آیا می‌دانید در کشورهای در حال توسعه تحصیل دختران چه آثاری دارد؟ تغییر نسل آینده کاهش ابتلا به ایدز کاهش ازدواج زودهنگام و ... @aleph_ba

چگونه می‌توان به والدین خشونت‌گر کمک کرد خشونت در روابط والدین ممکن است بر کل خانواده از جمله کودکانی که شاهد خشونت هستند تاثیر بگذارد. مشاهده خشونت در روابط والدین بسیار دشوار است و ممکن است احساسات گوناگونی مانند رنجش، گناه، ترس، اندوه و خشم را برانگیزد. تحمل این وضعیت به ویژه برای افرادی که در خانه زندگی می‌کنند یا خواهر و برادر کوچک‌تر در خانه دارند دشوارتر است. داشتن احساس علاقه و وابستگی به والدین طبیعی است، حتی اگر یکی از آن‌ها به نوعی خشونت‌گر باشد. اگر حس می‌کنید که مشکلی در خانواده شما وجود دارد ولی این احساسات را نیز دارید، وضعیت ممکن است سردرگم‌کننده و پیچیده شود. معمولا افرادی از گروه‌های سنی مختلف با ما تماس می‌گیرند و اعلام می‌کنند که در روابط والدین آن‌ها خشونت وجود دارد. این افراد مانند همه افرادی که شاهد خشونت عزیزان‌شان می‌شوند می‌خواهند بدانند که چگونه می‌توانند به والدین خشونت‌گر خود کمک کنند. آن‌ها به طور طبیعی می‌خواهند وضعیت را «درست» کنند و به خشونت پایان دهند. با این که هر وضعیت منحصربه‌فرد است و رویکرد به اصطلاح «یک اندازه مناسب همگان نیست» وجود ندارد، ما بر موارد زیر تاکید می‌کنیم: ادامه در سایت خانه امن: http://www.khanehamn.org/archives/20021 @KhanehAmnTelegram

دومين نمايشگاه صنايع دستى دختران و زنان بلوچستان به نفع ساخت مدرسه كلپورگان ١٥-١٧ اسفند در دانشگاه استاد فرشچيان نشانى: ميدان انقلاب، خيابان ١٢ فروردين، خيابان شهيد نظرى، پلاك ٩٧

🔺مدرسه؛ دگردیسی از نهاد اجتماعی به بنگاه اقتصادی رضا امیدی طی یک دهۀ اخیر، وزارت آموزش و پرورش انواعی از برنامه‌ها را برای درآمدزایی فضاهای آموزشی پیش برده است. اخیراً نیز طرحی در مجلس مطرح است که براساس آن به آموزش و پرورش اجازه داده می‌شود که بدون نیاز به کسب مجوز از مراجع شهرسازی، نسبت به تغییر کاربری مدارس واقع در موقعیت‌های تجاری و بر خیابان‌های اصلی در راستای درآمدزایی اقدام کند. بعید است در هیچ کشوری بتوان نمونه‌ای از تبدیل‌شدن مدرسه به بنگاه تجاری و اقتصادی پیدا کرد، چراکه آموزش عمومی از وظایف اصلی دولت‌ها است و ازاین‌رو دولت‌ها نسبت به تأمین مالی آموزش عمومی مکلف‌اند. اما در ایران، دولت به بهانۀ کمبود منابع، در حال تبدیل‌کردن مدارس از نهادهای اجتماعی به بنگاه‌های اقتصادی و تجاری است. این در شرایطی است که در اکثر کشورها، مدارس به‌عنوان نهادهایی اجتماعی و عمومی ابزار مهمی برای تقویت محله و جامعۀ محلی به‌شمار می‌آیند. در سال ۱۳۸۹در یکی از محله‌های حاشیه‌ای یکی از شهرهای جنوب، طی توافقی بین آموزش و پرورش و شهرداری، حیاط مدرسه در ساعات غیرآموزشی نیز در اختیار کودکان و نوجوانان محله قرار گرفت. ارزیابی‌های انجام‌شده در سال بعد نشان می‌داد که با سامان‌دهی اوقات فراغت کودکان و نوجوانان در فضای مدرسه، از یکسو احساس امنیت خانواده‌ها نسبت به وضعیت فرزندان‌شان افزایش یافته و از سوی دیگر برخی مسائل اجتماعی موجود در محله تقریباً به صفر رسیده است. این تنها نمونه‌ای ساده از به‌کارگیری اجتماعی دارایی‌های عمومی است. شورای شهر و شهرداری تهران طی ماه‌های اخیر به‌بهانۀ کمبود منابع مالی، مدام بر ضرورت حذف خدمات عمومی و اجتماعی شهرداری تأکید می‌کنند: عرصه‌های عمومی را مدام خصوصی می‌کنند (نظیر آنچه در بوستان‌های شهر تهران با روندی تند در حال انجام است)، برنامه‌هایی برای فروش ساختمان‌های ایجادشده در محله‌ها (نظیر شوراهای محله) دارند، و استفاده از امکانات عمومی را حتی برای نهادهای مدنی محدود می‌کنند. متأسفانه، «واگذاری» و «خصوصی‌سازی» به‌تنها ابزار سیاست‌گذاری در دولت و شهرداری تبدیل شده که این موضوع نشان از بی‌سیاستی محض دارد. گویا تنها تفاوت این است که قبلی‌ها غیرشفاف واگذار می‌کردند و فعلی‌ها اگر بتوانند شفاف واگذار می‌کنند. درحالی‌که مسئلۀ اصلی خود این «واگذاری‌»هاست نه شفاف یا غیرشفافی آن. در کلان‌شهرهایی نظیر تهران می‌توان به‌جای تأکید مداوم بر تجاری‌سازی مدارس و واگذاری نهادهای ایجادشده در محله‌ها، آن‌ها را به‌عنوان نهادهایی اجتماعی برای تقویت ساختار محله و تمرکززدایی از مدیریت متمرکز شهری به‌کار گرفت. پیشبرد چنین برنامه‌ای با همکاری آموزش و پرورش، شهرداری، و نهادهای مدنی شدنی است.