الف‌بآ

خشونتی به نام محبت مازیار بهرامی طبق آمار یونیسف، این احتمال وجود دارد که کودکان معلول سه تا چهار برابر دیگر کودکان، قربانی خشونت شوند. بنا بر همین آمار یونیسف، «۲۰/۴ درصد خشونت علیه کودکان معلول، خشونت فیزیکی و ۱۳/۷ درصد خشونت جنسی است.» نوع معلولیت نیز با شیوع گونه‌های مختلف خشونت در ارتباط است. برای نمونه «کودکان معلول ذهنی یا فکری نسبت به همسالان غیر معلول‌شان ۴/۶ بار بیشتر در معرض قربانی شدن در اثر خشونت جنسی هستند.» فشار بر خانواده برای نگهداری از کودکان معلول، عاملی برای شدت یافتن احتمال خشونت‌ورزی علیه آنها در محیط خانه است. از سوی دیگر این فشار، مسیر سپردن  کودکان به آسایشگاه‌های معلولان را هموار می‌سازد که این خانه دوم نیز موقعیتی جدید برای اعمال خشونت‌های جسمی و جنسی علیه آنهاست. اواخر سال گذشته بود که انتشار تصاویر کتک زدن کودکان اوتیستیک از سوی پرستاران در آسایشگاه «مهر ایرانیان»، موجی از احساس‌های منفی را برانگیخت. از میان انواع خشونت‌ها علیه معلولان، خشونتی که در خانه و البته به صورت روانی صورت می‌گیرد، یکی از پیچیده‌ترین، سربسته‌ترین و پنهان‌ترین نوع خشونت‌ها علیه این گروه است. سربسته از این نظر که چون در محیط‌های عمومی صورت نمی‌گیرد، امکان دخالت و محافظت نهادهای مسئول از معلول را پایین می‌آورد یا حتی از بین می‌برد.از سوی دیگر چون این خشونت جنبه «روانی» دارد، سخن گفتن از آن حتی در صورت دخالت دیگران، بسیار دشوارتر از دیگر انواع خشونت‌های جسمی و جنسی است. ستاندن کنترل زندگی فرد معلول از سوی اعضای خانواده که دست‌کم گرفتن توانایی‌های او را نیز به همراه دارد، یکی از شایع‌ترین خشونت‌های روانی علیه معلولان در محیط خانه است. در این حالت، به نسبت ناآگاهی خانواده از بیماری فرد معلول و توانایی‌ها و ناتوانی‌های او، میزان دخالت آنها در امور و حریم شخصی فرد تغییر می‌کند. ادامه مطلب: http://bit.ly/2KAxuE5 در سایت خانه امن: http://www.khanehamn.org/archives/27753 #معلولیت #حقوق_کودک #حریم_شخصی @KhanehAmnTelegram

🔺دختران نینجا، دختران این‌جا رضا مهدوی هزاوه در مسابقه «عصر جدید»، دختران نینجا حرکات رزمی نمایش می‌دهند. رتبه می‌آورند. چند میلیون نفر به آنها رای می‌دهند. در یکی از گروه‌های تلگرامی اراک، یکی از اعضاء،  عکسی از زنی حدودا پنجاه ساله به اشتراک گذاشته است. زن در حال جمع‌آوری ضایعات در خیابان است. در گوگل عبارت «دختران کار» را سرچ می‌کنم. تکه فیلمی در سایت عصر ایران می‌بینم. دخترکی در فیلم حرف می‌زند. می‌گوید: «منو دو تا داداش‌هام نشسته بودیم فال می‌فروختیم. یه دفعه یه مامور اومد دست دو تا داداشام رو گرفت ولی من رو نگرفت. گفتم داداشام رو کجا می‌بری؟ بعد دست من رو هم گرفت. سه تامون رو برد. داداشم یکیشون کوچیک بود. به اون کاری نداشت. بعد لباس داداش بزرگم رو در آورد با چوب زدش. داداشم گریه کرد. بعد داداش کوچیکم هم گریه می‌کرد که ماموره با چوب می‌زدش. بعد به من گفت بگیر کفش‌هامو واکس بزن. من نزدم. بعد با واکس گرفت صورتمو سیاه کرد...» دختران نینجا، جست‌و‌خیز می‌کنند. شهردار یکی از مناطق تهران دستور می‌دهد سالنی به رایگان در اختیار دختران نینجا قرار دهند. دختران نینجا را به حرم امام رضا می‌برند. ژست عارفانه‌ای هم البته می‌گیرند.‌ دختری را به سفر مشهد می‌برند صورت دختر دیگری را با واکس، سیاه می‌کنند. عادلانه است. جست‌و‌خیز کن، قدر ببین!  فال بفروش، سیاه شو! در سایت الفبا درباره کودکان کار می‌خوانم: «آمارهای غیر رسمی می‌گوید ایران حدود هفت میلیون نفر کودک کار دارد. که البته نیمی از آنها اتباع کشورهای همسایه هستند.» عکسی هم از پسر بچه‌ای در سایت می‌بینم: فرهاد، پسر ۱۵ ساله، هر روز از هشت صبح تا هشت شب به شکل خرگوش در می‌آید تا نظر مردم را به یک اسباب‌بازی جلب کند. فرهاد هر ماه ۳۰۰ هزار تومان دستمزد می‌گیرد. این سرزمین، فقط دختران ِ نینجا ندارد. دخترانی را هم ببینید با صورت‌های واکس‌زده. پسرانی هم دارد که از هشت صبح تا هشت شب، خرگوش می‌شوند. این‌جا، «دختران دشت» هم دارد. «دختران انتظار» هم دارد. و «دختران امید تنگ/ در دشت بیکران/ و آرزوهای بیکران/ در خلق‌های تنگ» شاملو در نامه‌ای به دوستش درباره این شعر نوشته است: «در سرتاسر دشت جز سکوت و فقر هیچ چیز حکومت نمی‌کند، اما سکوت همیشه در انتظار صداست.» حالا شب است. زن پنجاه ساله، به هنگام نگاه کردن به ضایعات، تکه آخر شعر شاملو را با خودش زمزمه می‌کند: «بین شما کدام –بگوئید!– بین شما کدام صیقل می‌دهید سلاح آبائی را برای روز انتقام؟» @aleph_ba

🔺عیسی کلانتری: مدارس طبیعت غیر قانونی است و مجوز ندارند عیسی کلانتری، رییس سازمان محیط زیست، درباره تعطیلی مدارس طبیعت می‌گوید: «این مدارس غیرقانونی بودند و هیچ مجوز رسمی‌ای نداشتند، همچنین طبق فتوای مراجع [تقلید] هم این مدارس غیرشرعی هستند. مراجع [تقلید] تشخیص دادند در این مدارس ایدئولوژی‌های غیرشرعی ترویج می‌شود.» کلانتری گفته «وزارت اطلاعات به ما اعلام کرد افرادی که بنیان‌گذار مدارس طبیعت بودند، عضو حزب توده هستند و صلاحیت هیچ‌گونه فعالیت را ندارند. البته یکی از این افراد شبانه‌روز در تلویزیون صحبت می‌کند.» او البته اشاره‌ای به نام فردی که عضو حزب توده است، موسس مدرسه طبیعت است و شبانه‌روز هم در تلویزیون صحبت می‌کند، نکرده است. @aleph_ba

نمایش عروسکی «تنها یک زمین داریم» عکس‌ها از محمد مهدی زمزم @aleph_ba

تپه سیلک کاشان میزبان نمایش عروسکی «تنها یک زمین داریم» نوزدهمین جشنواره نمایش‌های آیینی و سنتی بیستم مردادماه در خانه طباطبایی‌های کاشان آغاز شد. هم‌زمان با مراسم افتتاحیه، نمایش عروسکی «تنها یک زمین داریم» در محوطه تپه‌‌های هفت هزار ساله سیلک به اجرا درآمد. در ساخت این عروسک‌های غول‌پیکر از شخصیت‌های کهن ایرانی الهام گرفته شده است. عکس‌ها از محمد مهدی زمزم @aleph_ba

🔺بازی منصفانه، برابری جنسیتی در مهدکودک‌ها‎ پژوهش‌ها می‌گویند درک کودکان از جنسیت در سنین پایین از تجربه‌هایشان در خانواده، فرهنگ و مدل زندگی و در معیاری بزرگ‌تر از محیط نگهداری کودک و رسانه‌ها تاثیر می‌گیرد. پسران و دختران معمولا براساس جنسیتشان انتظارات و پاسخ‌های محیطی دریافت می‌کنند و کلیشه‌های جنسیتی درباره نقش‌های جنسیتی معمولا بر شیوه‌ای که دختران و پسران شروع به تجربه زندگی و بازی می‌کنند تاثیر می‌گذارد. پسران معمولا به‌شکل زبانی تشویق می‌شوند که نقش فعالی در فعالیت‌های بدنی داشته باشند. دختران، از سوی دیگر، به‌صورت کلامی تشویق می‌شوند که در فعالیت‌های آرام‌تر و خنثی‌تر نقش داشته باشند... ادامه مطلب را از اینجا بخوانید ⤵️

🔺نام‌های متداول کودکان در سال ۹۸ به گزارش رسانه‌های داخلی و با استناد به گزارش‌های سازمان ثبت‌ احوال استان تهران، در سه ماه نخست سال ۹۸ برخی نام‌های دخترانه و پسرانه از سایر نام‌ها متداول‌تر بوده است. در فروردین سال جاری پدران و مادران ساکن تهران نام‌های پسرانه امیرعلی، سامیار، امیرحسین، علی، امیرعباس، کیان، محمدحسین، ماهان، کارن، آراد و نام‌های دخترانه فاطمه، حلما، بهار، زهرا، باران، مرسانا، آوا، نورا، هانا و ریحانه را به سایر نام‌ها ترجیح داده‌اند. در اردیبهشت علاوه بر نام‌های یاد شده نام‌های پسرانه آراد، کیان و آریا و نام‌های دخترانه آوا، زهرا، مهرسا و سلین هم مورد توجه بیشتری قرار گرفته است. در خرداد اسامی مورد توجه برای پسران مانند ماه‌های فروردین و اردیبهشت بوده و نام‌های دخترانه نفس و نورا نیز به فهرست اسامی مورد توجه اضافه شده است. @aleph_ba

🔺کتاب‌های درسی در ایران مردانه‌اند سرپرست وزارت آموزش‌و‌پرورش اعلام کرده که ۷۰ درصد کتاب‌های درسی از لحاظ تصاویر، اسامی، نقش‌های کلیدی، ابزاری، پدید‌آورندگان و سایر مؤلفه‌ها مردانه است. جواد حسینی با اشاره به اینکه پوشش تحصیلی، نرخ جذب جمعیت پایه تحصیلی به تفکیک جنس، نرخ باسوادی، نرخ ترک تحصیل به تفکیک جنس و میزان برخورداری دانش‌آموزان از اردوگاه‌ها و مراکز تربیتی از جمله شاخص‌های عدالت جنسیتی در آموزش‌و‌پرورش است، ادامه داد: «در پژوهشی که حدود ۱۰ سال پیش با رویکرد بررسی کلیشه‌های جنسیتی در کتاب‌های درسی تمام مقاطع تحصیلی انجام دادم؛ به این نتیجه رسیدم که ۷۰ درصدکتاب‌های درسی به لحاظ تصاویر، اسامی، پدید‌آورندگان، نقش‌های کلیدی، ابزاری و بسیاری از موارد دیگر مردانه است.» سرپرست وزارت آموزش‌و‌پرورش گفته امروز رویکردها به گونه‌ای است که این شاخص را کاهش دهیم و مترصد هستیم تا بخشنامه دولت مبنی بر واگذاری حداقل ۳۰ درصداز پست‌های کلیدی به زنان را در این وزارتخانه عملی کنیم. @aleph_ba

🔺کودکان مرزها را به بازی می‌گیرند دو معمار آمریکایی راهی برای ارتباط مردم در مرز مکزیک و آمریکا پیدا کرده‌اند؛ آنها الاکلنگ‌هایی طراحی کرده‌اند تا بچه‌ها در دو طرف دیوار مرزی دو کشور بتوانند با هم بازی کنند. ویدئو از صفحه یونیسف در اینستاگرام @aleph_ba

🔺ثبت رکورد تازه‌ای از تلفات کودکان در درگیری‌های نظامی گزارش تازه سازمان ملل نشان می‌دهد در سال گذشته میلادی بیش از ۱۲ هزار کودک در جریان درگیری‌های نظامی و کشمکش‌های مسلحانه در جهان، کشته و زخمی شده‌اند؛ ثبت رکوردی تازه از تلفات کودکان قربانی جنگ. افغانستان، سوریه و یمن در صدر کشورهای این گزارش قرار دارند. این گزارش در سال ۲۰۱۸ از میان بیشتر از ۲۴ هزار مورد «نقض جدی» حقوق کودکان در گزارش سازمان ملل ثبت شده‌است: از کودکان سرباز، تا تجاوزات و خشونت‌های جنسی و حملات پی‌درپی به مدرسه‌ها و بیمارستان‌ها. بدترین جا برای کودکان، کشور افغانستان بوده. کشوری که با ۳۰۶۲ مورد ثبت‌شده از کشته‌ها و زخمی‌ها در صدر گزارش «کودکان در نبردهای مسلحانه» قرار دارد. کودکان نزدیک به ۳۰ درصد کل تلفات غیرنظامیان در افغانستان را تشکیل می‌دهند. @aleph_ba

🔺مواظب باش همه‌چیز سرجایش باشد رضا عبدی کودک دریا، روایت یک سفر ناگهانی و بدون برنامه به سوی دریاست؛ یان، پسر کوچک خانواده دوترلو، در نیمه‌شبی بارانی برادرانش را بیدار می‌کند، لباس پوشیده‌نپوشیده مجابشان می‌کند برای اینکه توسط پدرشان کشته یا آن‌گونه که بزرگترین برادر می‌گوید اذیت نشوند خانه را ترک کنند و به‌سوی دریا بروند. کتاب روایت جذاب و جانداری دارد. راوی‌ها به تناسب ماجرا افراد درگیر و مربوط به این سفر هستند. فرم روایت داستان و زبان و زاویه دید راوی‌ها، که برادرهای یان، زنی که مددکار مدرسه است، راننده، نانوا، مکانیکی که همسر مددکار مدرسه است (و یک فصل درخشان داستان، تک‌گویی شاعرانه و بسیار جذاب اوست)، ژاندارم، نگهبان ویلا، کارخانه‌دار، پدر و مادر و رهگذران و مسافران هستند، جذابیت قصه و تعلیق آن را برجسته می‌کند... ادامه مطلب را از این‌جا بخوانید ⤵️

🔹اطلس حقِ آموزش برای دختران و زنان زهرا علی‌اکبری ۵ جولای ۲۰۱۹، یونسکو ترسیم یک اطلس جدید تعاملی از حق آموزش برای دختران و زنان را به عنوان بخشی از برنامه آموزشی و ابتکارات آینده خود، آغاز کرد. این اطلس یک ابزار نظارتی و حمایتی است که هدف آن، ارتقاء دانش عمومی درباره وضعیت قانون اساسی و ملی، قوانین و مقررات دولتی مربوط به حقوق تحصیلی دختران و زنان و نیز نظارت بر پیشرفت آن است. با گذشت بیش از ۷۰ سال از به رسمیت شناختن حق تحصیل در بیانیه جهانی حقوق بشر، بسیاری از دختران و زنان به دلیل نابرابری جنسیتی و شیوه‌های تبعیض‌آمیز نمی‌توانند حق خود را برای تحصیل مطالبه و اجرا کنند. فقر، ازدواج زودهنگام و خشونت مبتنی بر جنسیت، برخی از دلایلِ بی‌سوادی دختران و زنان در جهان است. تقویت حق آموزشِ کافی برای دختران و زنان از طریق اجرای قوانین بین‌المللی، رفع تبعیض‌ها و برابری حقوق بین دختران و پسران امکان‌پذیر است، اما بدون پذیرش چارچوب قانونی و جامع که همه‌جانبه و مبتنی بر حقوق اساسیِ جنسیت‌هاست، نمی‌تواند به‌دست‌آید. جامعه بین‌المللی با پذیرش قوانین جهانیِ حقوق بشری مانند کنوانسیون یونسکو علیه تبعیض در آموزش‌وپرورش و یا کنوانسیون سازمان ملل متحد در زمینه رفع همه انواع تبعیض علیه زنان، واکنش نشان داده است. این تعهد که جزو اهداف توسعه پایدار است، صراحتا به دولت‌ها برای از بین بردن اختلافات جنسیتی در آموزش‌وپرورش و دسترسی برابر به همه سطوح تا سال ۲۰۳۰ تاکید کرده و استراتژی‌های پیشنهادی، ضرورت تقویت قوانین ملیِ مرتبط با برابری جنسیتی در تحصیلات را شامل می‌شود. اطلس تعاملی که توسط یونسکو توسعه‌ یافته، پیگیرِ تغییرات در چارچوب هنجارهای ملی است تا حق آموزش دختران و زنان را تنظیم کند. این قانون و ابزار تعاملی در حال حاضر با استفاده از ۱۲ شاخص برای سنجش وضعیت چارچوب قانونی درباره حق آموزش دختران و زنان مورد ارزیابی است. اطلس تا سال ۲۰۳۰ به صورت دوره‌ای توسعه یافته و به‌روز می‌شود. اولین بازگویی شامل اطلاعات و داد‌ه‌ها در ۱۹۶ کشور برای سه شاخص اول و در ۳۵ کشور برای شاخص‌های دیگر است، اما بلندهمتی و آرمان این است که همه کشورها را پوشش دهد. در این اطلس می‌توانید وضعیت کشورها را در ۱۲ شاخص مشاهده و مقایسه کنید: https://en.unesco.org/education/girls-women-rights یونسکو به شدت تشویق و درخواست می‌کند که نظرات و پیشنهادهای خود را با پشتیبانی متون حقوقی مربوطه، با این ایمیل به اشتراک بگذارید: righttoeducation@unesco.org @aleph_ba

🔺تعداد دانش‌آموزان بازمانده از تحصیل: ۱۴۱ هزارنفر و بیشتر رضوان حکیم‌زاده، معاون آموزش ابتدایی وزارت آموزش و پرورش، گفته است: «براساس آمار سازمان ثبت احوال و تطبیق با ثبت نامی‌های جدید در مدارس، ۱۴۱ هزار کودک در مدرسه حضور ندارند یا به نوعی از تحصیل باز مانده‌اند.» به گفته حکیم‌زاده تعدادی از دانش‌آموزان نیز به‌دلیل جابه‌جایی خانواده و مهاجرت آنها، ثبت‌ نام نمی‌شوند و یا در مناطق دیگر ثبت نام کرده‌اند و برخی کودکان نیز به دلیل نداشتن اوراق هویتی و مدارک ممکن است در مدارس ثبت نام نکنند و جزو آمار بازماندگان از تحصیل نباشند. پیش از این مدیران سازمان بهزیستی از وجود دست‌ کم چهارصد هزار دانش‌آموز بازمانده از تحصیل در ایران خبر داده بودند. @aleph_ba

🔺گفت‌و‌گو به جای تنبیه و اعمال خشونت منیر همایونی* – مجتبی لطفا به حسن سیلی نزن! – خانم من خودم تنبیهش می‌کنم. – عزیزم من به مجتبی گفتم این کار را نکن، حالا تو به جای مجتبی می‌خواهی حسن را تنبیه کنی؟ این مکالمه تجربه تلخی است که من در دیدارها و کارگاه‌ها با کودکان و نوجوانان در روستاها دارم. در روستا، کتک‌زدن امری عادی است. همه با سیلی و مشت و لگد در امر تربیت یکدیگر هستند و حتی در شوخی‌هایشان هم از زدن یک‌دیگر ابایی ندارند. حتی حیوانات هم از این کار در امان نیستند. وقتی سوال کردم آیا کتک‌زدن کار درستی است؟ جواب می‌دهند: «بله پدر و مادرمان هم ما را می‌زنند. معلمان هم به ما توهین می‌کنند.» چرا گفت‌وگو را جایگزین خشونت نمی‌کنیم؟ در کارگاهی که با مادران در یکی از روستاها داشتم موضوع بحث ما بر سر همین بود. همگی از بدرفتاری و نافرمانی فرزندان خود شاکی بودند. هیچ‌کدام از رفتار خود با کودکان‌شان نمی‌گفتند. آیا کودکان آینه تمام‌نمای رفتار والدین خود در درجه اول و مربیان و معلمان خود در مرحله بعد نیستند؟ استفاده از واژگان تحقیرآمیز و توهین‌کننده مثل بی‌شعور، احمق، آدم نمی‌شوی، حیف زحمتی که برای تو می‌کشم و بسیاری دیگر از کلمات و جملاتی از این‌دست که هر روزه از زبان مادر، پدر، معلم، و مربی نثار کودکان و نوجوانان می‌شود اثرات مخرب روانی و اجتماعی دارد. از این بدتر تنبیه بدنی است که بر کودکان و نوجوانان، با شکایت مادر در خانه و یا با شکایت معلم از دانش‌آموز توسط پدر یا مادر انجام می‌شود. این چرخۀ معیوب در بین کودکان هم رواج دارد؛ بزرگترها به کوچکتر زور می‌گویند. کوچکترها به نوع دیگری تلافی می‌کنند و به تخریب وسایل دیگران دست می‌زنند، محیط زیست را تخریب می‌کنند، اموال عمومی را نابود می‌کنند و… این مسایل تنها در روستاها اتفاق نمی‌افتد. در شهرها، در خانواده‌های به قول معروف درس‌خوانده و تحصیل‌کرده، در مدارس بالای شهر شاید به نوعی زیرکانه‌تر و البته مخرب‌تر هم دیده می‌شود؛ رقابت‌های جوراجور و چشم و هم‌چشمی‌های زیان‌آور. مادران و پدران، مربیان و آموزگاران عزیز برای تغییر در رفتار کودکان‌مان ابتدا باید در رفتار خودمان تغییر ایجاد کنیم. به‌جای تحقیر و توهین و تنبیه بدنی گفت‌و‌گو را جایگزین آنها کنیم و البته از همان ابتدای زندگی کودکی تنها با این روش می‌توانیم جامعه‌ای صلح‌مدار و پر از آرامش را برای نسل‌های آینده مهیا سازیم. تا دیر نشده شروع کنیم. *مدیر کانون توسعه فرهنگی کودکان @aleph_ba

🔺مدارس غیردولتی: شهریه میلیونی برای تشکیل کلاس در انباری و آشپزخانه مدارس غیردولتی به دنبال افزایش شهریه هستند و در همین راستا رئیس سازمان مراکز و مدارس غیردولتی وزارت آموزش و پرورش افزایش نرخ اجاره‌بهاء را بهانه کرده و گفته است که شهریه مصوب با واقعیت همخوانی ندارد. یک نماینده مجلس هم گفته که مدارس غیردولتی در آشپزخانه و انباری واحدهای مسکونی کلاس تشکیل می‌دهند و شهریه میلیونی طلب می‌کنند. مجتبی زینی‌وند، رئیس سازمان مراکز و مدارس غیردولتی وزارت آموزش و پرورش ایران شامگاه جمعه ۲۸ تیر در یک برنامه تلویزیونی به صورت تلویحی خواستار موافقت وزارت آموزش و پرورش با افزایش شهریه مدارس غیردولتی شد. او گفت که نرخ اجاره به شدت افزایش پیدا یافته است در حالی که مدارس اجازه ندارند شهریه را بیشتر از نرخ تورم افزایش دهند. به گفته زینی‌وند، ۸۵ درصد مدارس غیردولتی در مکان‌های استیجاری مستقر هستند. او شمار مدارس غیردولتی در سراسر ایران را ۱۶ هزار واحد و شمار دانش آموزان این مدارس را ۱۱ درصد جمعیت دانش‌آموزی اعلام کرد. قدرت‌الله علیزاده عضو شورای سیاست‌گذاری مدارس غیردولتی هم در این برنامه تلویزیونی شهریه مصوب این مدارس را ۵ میلیون تومان اعلام کرد اما گفت که با این شهریه مدارس چند ماه بیشتر دوام نمی‌آورند. میرحمایت میرزاده، سخنگوی کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس شورای اسلامی اما این اظهارات و مطالبه افزایش شهریه را نادرست دانست و گفت که هزینه مدارس غیردولتی بالا است، مردم پول برای پرداخت شهریه این مدارس ندارند و برای همین ظرفیت این مدارس خالی مانده است. به گفته میرزاده وزارت آموزش و پرورش به خانه‌های مسکونی مجوز مدارس غیردولتی داده است. او خواستار تعطیلی مدارس غیردولتی که «در انباری و آشپزخانه کلاس تشکیل می‌دهند»، شد و گفت: «به کسی که مکان ندارد نباید مجوز بدهیم. به انباری و پشت بام و آشپزخانه نباید مجوز تشکیل کلاس بدهیم. برخی بچه های ما زندانی شده اند، کلاس پنجره ندارد، پارتیشن بندی است. خانواده‌ها بروند کلاس‌های درس فرزندشان را ببینند. جایی که استاندارد نیست، نباید کلاس درس بشود». با وجود این انتقادها وزارت آموزش و پرورش ایران سالانه به ازای هر دانش‌آموز ۴ میلیون تومان به مدارس غیردولتی پرداخت می‌کند. این مدارس که تحت عنوان غیرانتقاعی فعالیت می‌کنند، از پرداخت مالیات نیز معاف هستند و شهریه‌ بالغ بر ۲۰ میلیون تومان دریافت می‌کنند. @aleph_ba

🔺رد کودکان کار مهاجر رد شد معاون استانداری تهران خبر بازگرداندن کودکان کار و مهاجر افغانستانی را رد کرد. به گفته معاون سیاسی و اجتماعی استانداری تهران اساس طرح ساماندهی کودکان کار و خیابان، بازگرداندن آنها به خانواده‌هایشان است. شکرالله حسن بیگی، همچنین خبر بازگرداندن گروهیِ کودکان کار افغان را رد کرده و گفته تکلیف این کودکان با هماهنگی وزارت خارجه ایران و سفارت افغانستان در تهران مشخص خواهد شد. در روزهای گذشته شماری از نهادهای حامی کودکان و فعالان حقوق کودک از شکل اجرای طرح ساماندهی کودکان کار در تهران ابراز نگرانی‌ کرده‌اند. بنابر اعلام استانداری تهران، بیش از هشتاد درصد کودکانی که مشمول این طرح شده‌اند، غیرایرانی هستند. @aleph_ba

🔺سوزن‌بانان، کودکان را نکشید محمد فاضلی* تصور کنید قطاری در حال حرکت است و می‌تواند در دو مسیر حرکت کند؛ مسیر اول، به سوی تعدادی کودک می‌رود که روی ریل ایستاده‌اند و قطعاً برخورد قطار آن‌ها را می‌کشد. مسیر دوم، به سمت اتومبیل لوکس شما می‌رود که روی ریل گیر کرده و نتوانسته‌اید آن‌را حرکت دهید. شما سوزن‌بان هستید و می‌توانید مسیر قطار را به سمت یکی از این دو مسیر هدایت کنید. شما قطار را به کدام سمت هدایت خواهید کرد؟ کودکان یا اتومبیل لوکس خودتان؟ شما تا به پاسخ خودتان فکر کنید، داستان مختصر این آزمایش ذهنی را بگویم. این آزمایش ذهنی را «پیتر سینگر»، فیلسوف اخلاق استرالیایی، نویسنده کتاب مشهور آزادی حیوانات، و صاحب ایده‌هایی درباره گیاه‌خواری، آزادی بیان، مخالفت با منع اظهار نظر درباره هولوکاست، اخلاق زیستی و شاید از همه مهم‌تر برای بحث ما، صاحب ایده «دیگردوستی مؤثر» طراحی کرده است. پاسخ‌تان به پرسش سینگر چیست؟ آیا شما قطار را به سمت خودروی لوکس خودتان هدایت می‌کنید و جلوی کشته‌شدن کودکان را می‌گیرید؟ اکثریت آدم‌ها احتمالاً همین کار را می‌کنند. این پاسخ پی‌آمد مهمی دارد: ایده پیتر سینگر این است که بسیاری از ما- آن‌ها که توان خرید کالا و خدمات لوکس نظیر خرید ساعت گران‌قیمت، خوردن شام در رستوران بسیار گران، زندگی در خانه‌های اشرافی، سوارشدن بر خودروهای لوکس، استفاده از عینک و لباس برند و... داریم– در عمل و زندگی روزمره، قطار را به سمت کودکان هدایت می‌کنیم. سینگر حامی ایده استفاده از درآمد مازاد برای نجات کودکان است. ما در حالی‌که می‌توانیم پولی را که برای بسیاری از کارهای لوکس زندگی‌مان هزینه می‌کنیم، برای نجات کودکان در خطر جهان اختصاص دهیم، از خیر مصارف لوکس خودمان نمی‌گذریم. کودکانی هستند که با چند ده یا چند صد هزار تومان از ابتلا به بیماری‌هایی که یک عمر آن‌ها را می‌آزارد نجات می‌یابند. برخی کودکان برای رفع بازماندگی از تحصیل فقط به سالی چند صد هزار تومان نیاز دارند. این حکایت کم‌وبیش در زندگی بسیاری از ما جاری است. پیتر سینگر طرفدار استفاده از درآمد مازاد صاحبان این گونه درآمدها برای مقابله با مرگ و سایر خطراتی است که کودکان در خطر را تهدید می‌کند. جلوگیری نکردن از مرگ کودکان در خطر از نظر او با کشتار انسان‌ها تفاوتی ندارد. این متن را نوشتم تا هر کدام از ما که درآمد مازاد داریم و از آن می‌توانیم برای نجات کودکی استفاده کنیم، یادمان باشد که شاید سوزن‌بانی هستیم که قطار را به سمت کودکان هدایت می‌کنیم. اما نکته مهم‌تری هم هست: من فکر می‌کنم کسانی هستند که از صاحبان درآمدهای مازاد که قطار را به سمت کودکان هدایت می‌کنند، وظیفه اخلاقی سنگین‌تری دارند؛ حکمرانانی که با توزیع رانت و تداوم ناکارآمدی، دائم بر شمار صاحبان درآمدهای بادآورده مازاد می‌افزایند تا بتوانند زندگی لوکس‌تر فراتر از نیازی داشته باشند، گناه‌شان خیلی سنگین‌تر است. حکمرانانی که قادر نیستند نظام مالیاتی دقیق و سالمی ایجاد کنند که درآمد مازاد ناشی از رانت‌ها را جمع‌آوری کنند، و کفایت ندارند تا نظام حمایتی دقیقی توسعه دهند که فقرا را تحت حمایت همان نظام مالیاتی قرار دهد، خطاکارتر و بسیار قابل سرزنش‌ترند. حکمرانان و مدیرانی که سوزن‌بان ریل‌های نظام سیاست‌گذاری و تصمیم‌گیری هستند و ناکارآمدی موجود را تداوم می‌بخشند، هر روز و هر ساعت، قطاری را به سمت کودکان، بی‌خانمان‌ها، زنان بدسرپرست، فقرای شهری، حاشیه‌ها، توده‌های احساس‌کننده تبعیض، مرزنشین‌های محروم از صدایی در مرکز، قومیت‌های در حاشیه، ناتوانان و صداهای ناشنیده جامعه هدایت می‌کنند. سوزن‌بان اصلی ایشان هستند. هر کس تصمیم می‌گیرد و سیاست وضع می‌کند، سوزن‌بان است؛ و آن‌که سیاست‌گذار مهم‌تری است، سوزن‌بان تعیین‌کننده‌تری است. برخی با تصمیم‌شان یک کودک، برخی ده کودک، دیگرانی هزاران کودک، و برخی کودکان نسل‌ها را می‌کشند. سوزن‌بانان، کودکان را نکشید. *عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی @aleph_ba

بله، در راه تو کی ارزشی دارد این جان ما؟ یک دقیقه و چند ثانیه از آیین افتتاح نمایشگاه راویان کوچک؛ نقاشی کودکان سردشت و تهران. امروز، چهارشنبه ۲۶ تیر ۹۸ فرهنگسرای ارسبارانِ تهران. @aleph_ba

🔺در مراکز نگه‌داری از کودکان کار و خیابان چه می‌گذرد؟ غیراصولی بودن طرح ساماندهی را می‌توان در وضعیت اسفبار مرکزی مثل “یاسر” که محل نگهداری موقت کودکان کار است، مشاهده کرد. این مرکز برای کودکان کار چیزی شبیه به زندان است و مسئله اینجاست: چرا با کودکان کار که از آسیب‌دیدگان اجتماعی و قربانی وضعیت ناگوار اقتصادی هستند، همانند یک مجرم باید برخورد شود؟ ادامه مطلب را در وبسایت الفبا بخوانید