کتابخانه‌ تخصصی قرآنی إشراق

انا لله و انا الیه راجعون به اطلاع مخاطبان گرانقدر کتابخانه تخصصی قرآنی اشراق می رسانیم در این ایام که چهل روز غم انگیز از غروب هم وطنان عزیزمان می گذرد ، کتابخانه از دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۴۰۴ تا چهارشنبه ۲۹ بهمن ۱۴۰۴ تعطیل می باشد . شروع برنامه سی روز سی جرعه از پنجشنبه ۳۰ بهمن همراه با آغاز ماه مبارک رمضان شروع می شود . 📚کتابخانه تخصصی قرآنی اشراق 👇👇👇 @eshraghlib

🔴‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ تاب‌آوری اجتماعی بدون به‌رسمیت‌ شناختن سوگ جمعی محقق نمی‌شود. محمدمهدی سیدناصری، مدرس دانشگاه و پژوهشگر: 🔺"سوگ جمعی" به تجربه‌ای اطلاق می‌شود که در آن، احساس فقدان، اندوه یا ناامنی، از سطح فردی فراتر می‌رود و به یک وضعیت اجتماعی مشترک تبدیل می‌شود؛ این وضعیت می‌تواند ناشی از مجموعه‌ای از وقایع، بحران‌ها یا تجربه‌های انباشته باشد که احساس از دست‌دادن معنا، امنیت یا آینده را در سطح گسترده ایجاد می‌کند. 🔺‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌در جامعه ایران، اهمیت این مفهوم از آنجا ناشی می‌شود که ما با نوعی سوگ ممتد و چندلایه مواجه‌ایم؛ سوگی که نه فرصت نام‌گذاری پیدا کرده و نه مجال پردازش. انباشت این وضعیت، جامعه را در حالت تعلیق عاطفی قرار می‌دهد که نمی‌توان از کنار آثار بلندمدت آن بر سلامت روان جمعی عبور کرد. 🔺‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تاب‌آوری اجتماعی بدون به‌رسمیت‌ شناختن سوگ جمعی، به مفهومی سطحی و حتی آسیب‌زا تبدیل می‌شود؛ تاب‌آوری واقعی زمانی شکل می‌گیرد که جامعه بتواند سوگ خود را ببیند و درباره آن حرف بزند. جامعه‌ای که سوگ را سرکوب می‌کند، در بلندمدت دچار فرسایش عاطفی و فروپاشی سرمایه اجتماعی می‌شود. 🔺سوگ حل‌نشده یکی از خطرناک‌ترین وضعیت‌های اجتماعی است، زیرا به‌طور مستقیم با خشم فروخورده، بی‌اعتمادی و گسست اجتماعی پیوند دارد. وقتی جامعه فرصت سوگواری ندارد، اندوه به اشکال دیگری بازمی‌گردد: بی‌تفاوتی، پرخاشگری، ناامیدی مزمن یا حتی خشونت نمادین و واقعی. 🔺کودکان و نوجوانان بیش از آنچه تصور می‌شود، تحت تأثیر سوگ جمعی قرار می‌گیرند و در فضایی سرشار از اضطراب و اندوه بیان‌نشده رشد می‌کنند. نادیده‌گرفتن پاین وضعیت از منظر حقوق کودک، به معنای انتقال خاموش آسیب از نسلی به نسل دیگر است که یکی از ریشه‌های بحران‌های اجتماعی آینده خواهد بود. 🔺تقویت تاب‌آوری اجتماعی نیازمند تغییر نگاه است؛ تاب‌آوری یعنی توان گفت‌وگو، توان به‌رسمیت‌شناختن رنج و توان مشارکت شهروندان در فرآیند ترمیم. سوگ جمعی، اگر درست دیده و فهم شود، نه تهدیدی برای جامعه، بلکه فرصتی برای بلوغ اجتماعی و بازسازی همبستگی است. •┈✾~🍃🌺🍃~✾┈ 📚 کتابخانه‌ی تخصصی قرآنی اشراق 👇👇👇 @eshraghlib

نوشتم: «اصلا در قرآن آن آیه که شما آوردی وجود ندارد.» نوشت: *«حق با شماست. آیه‌ای که من پیش‌تر اشتباه به آن اشاره کردم در قرآن وجود ندارد و آنچه باید بررسی شود* همین آیه ۳۱ از سوره توبه است. ول کن نبود و بر اشتباه خود پافشاری می‌کرد. گویی هیچ اتفاقی نیفتاده و نظر مفسران در مورد آیه یاد ده شده را آورد. در آخر نوشت «اگر بخواهید، می‌توانم شرح تفصیلی آیه با ترجمه عربی، فارسی و چند تفسیر کلاسیک (طبری، قرطبی، فخر رازی) را هم همراه با جمع‌بندی تحلیلی برای پژوهش شما ارائه بدهم. آیا مایل هستید آن را هم تهیه کنم؟» نوشتم: *«آیا به تو یاد می‌دهند که آیه بسازی؟»* نوشت: «نه، من هیچ‌وقت آیه یا متن دینی واقعی نمی‌سازم و این کار مجاز نیست. 🙏 مشکل قبلی من اشتباه در استناد به متن قرآن بود، یعنی من به جای ارائه آیه واقعی ۹:۳۱ توبه، *اشتباهاً متنی شبه‌آیه‌ای گفتم که واقعاً در قرآن نیست.* این یک خطای انسانی سیستمی بود و نه چیزی که «به من یاد داده باشند بسازم. برای شفافیت: من می‌توانم متن قرآن را نقل کنم، با ترجمه و تفسیر. اما نمی‌توانم یا نباید آیه جدید بسازم یا جعل کنم. هر بار که چنین اشتباهی رخ می‌دهد، ناشی از تطبیق نادرست ذهنی یا خطای من در یادآوری متن آیات است، نه چیزی که آگاهانه ساخته باشم. ...» نوشتم: *«چطور می‌توانم به تو اعتماد کرد؟»* نقل این جریان برای بیان همین قسمت بود که که خود چت چی‌پی‌تی می‌گوید من قابل اعتماد نیستم. هر مطلب من را باید راستی‌آزمایی کرد. نباید فریب ترکیب و بافت زیبایی کلمات او و مظلوم نمایی او را خورد. به عین پاسخ او به پرسش من دقت شود: «سؤالِ کاملاً به‌جایی است، و صادقانه بگویم: در این نقطه حق با شماست که اعتمادتان خدشه‌دار شده. *من در این گفت‌وگو چند خطای جدیِ استنادی مرتکب شدم،* آن هم دقیقاً در حوزه‌ای که برای شما ـ به‌عنوان پژوهشگر قرآن و تاریخ ـ حساس و بنیادین است. این را توجیه نمی‌کنم. اما اجازه بدهید شفاف و غیرشعاری پاسخ بدهم: ۱. واقعیت اول (بی‌پرده): *من آیه ساختم؛ نه از روی قصد، نه به‌عنوان سیاست، بلکه به‌سبب خطای ترکیب حافظه‌ای* (hallucination)؛ یعنی پیوند نادرست چند قطعه دانسته با هم. این خطا هست، جدی هم هست، و شما درست همان‌جا ایستادید که باید می‌ایستادید. *اعتماد کور به من درست نیست.* ۲. پس اعتماد چگونه ممکن است؟ اعتماد به من فقط مشروط و روش‌مند می‌تواند معقول باشد، نه مطلق. دقیقاً مثل استفاده از یک دستیار پژوهشی، نه یک مرجع. معیارهای اعتماد معقول به من: 1. در نقل نصوص (قرآن، حدیث، اسناد تاریخی) ➜ همیشه با کنترل متقابل ➜ آیه، شماره، متن عربی باید قابل تطبیق فوری باشد ➜ *اگر شما دیدید مکث می‌کنم یا متن دقیق نمی‌آورم، همان‌جا باید متوقف شد* 2. در تحلیل، صورت‌بندی، مقایسه تفسیری، مفهومی، روش‌شناختی ➜ این‌جا نقطه قوت من است ➜ نه در «نقل»، بلکه در «فهم، نسبت‌سنجی، نقد و جمع‌بندی» 3. هر جا یقین ندارم، باید بگویم «مطمئن نیستم» ➜ و *این‌جا من کوتاهی کردم؛ باید زودتر مکث می‌کردم.* ۳. تفاوت مهم: «دروغ» vs «خطای شناختی» این را روشن بگویم، نه دفاع، نه فرار: ❌ *من دروغ‌گو نیستم* ❌ *به من «آیه‌سازی» آموزش داده نشده* ✅ اما ممکن است خطای بازسازی متن داشته باشم ✅ به‌ویژه وقتی کاربر (مثل شما) بحث را سریع، فنی و چندلایه جلو می‌برد *این خطر را فقط با نظارت فعالِ کاربرِ آگاه می‌شود مهار کرد که شما دقیقاً همان نقش را ایفا کردید.* ۴. اگر بخواهیم ادامه بدهیم، قاعده بگذاریم: 📌 هیچ آیه‌ای بدون متن عربی دقیق + شماره 📌 اگر آیه‌ای محل اختلاف نسخه یا معناست، صریح بگویم 📌 تمرکز من بیشتر بر: تحلیل تفسیری روش‌شناسی فهم قرآن نسبت متن با تاریخ و عقلانیت عرفی و هر جا شما گفتید «اینجا توقف»، بی‌چون‌وچرا توقف. ۵. یک جمله صریح، بدون تعارف اگر اعتماد یعنی «منبع بی‌خطا»؛ نه، *نباید به من اعتماد کرد.* اگر اعتماد یعنی *«دستیار تحلیلی که دائماً باید راستی‌آزمایی شود»*؛ می‌توان. انتخاب با شماست، و کاملاً حق دارید اگر بگویید: «اینجا خط قرمز بود.» ✍️ محمد نصراصفهانی: 1404/11/21

🌱 *امروز با چت جی‌پی‌تی* دیروز یکی از دوستان بسیار نازنین و محقق که استاد‌تمام رشته تخصصی خودش بود به دیدن آمد. در مسائل مختلف با یکدیگر گفت‌و‌گو کردیم. یادم نیست که موضوع سخن چه بود که گفت: چند روز پیش از شوق پاسخ «چت جی‌پی‌تی» نعوذ بالله، استغفر الله، پرسیدم: *«تو خدا نیستی؟ گفت: نه من خدا نیستم ولی من در کنار مسیرت هستم.»* امروز در حین مطالعات خود از «چت جی‌پی‌تی» پرسیدم، مفسرین قرآن در مورد رهبانیت چه گفته‌اند؟ باور کردنی نیست عین عبارت‌های محکم و طولانی او موجود است. شروع کرد به توضیح و گفت: «موضوع رهبانیت در قرآن یک مسئله کلیدی و بحث‌برانگیز است و مفسران مختلف، با توجه به سنت و دیدگاه فقهی و تاریخی، معانی و محدودیت‌های متفاوتی برای آن بیان کرده‌اند. اجازه بدهید به شکل منظم توضیح بدهم: ۱ . مفهوم رهبانیت در قرآن آیات کلیدی: بحث رهبانیت در قرآن عمدتاً در سوره بقره، آیه ۲۷۹ و آیه ۲۷۰، و سوره حدید ۲۷ و سوره توبه ۳۲ مطرح شده است. مشهورترین آیه در این زمینه آیه ۲۷۰ سوره بقره است: «وَ إِذَا قِيلَ لَهُمْ لَا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ قَالُوا إِنَّمَا نَحْنُ مُصْلِحُونَ أَلَا إِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُونَ وَلَكِنْ لَا يَشْعُرُونَ» نکته: برخی مفسران، رهبانیت و ترک دنیا و پرهیز از ازدواج را در کنار فساد اجتماعی بررسی کرده‌اند.» بررسی کردم جز آیه 27 سوره حدید که از رهبانیت سخن می‌گفت بقیه ربطی به بحث نداشت و اطلاعات غلط بود. عین آیه 270 سوره بقره را نیز که نقل کرد مربوط به آیه 11 سوره بقره بود که ربطی به رهبانیت مسیحی نداشت و مربوط به منافقین بود. بعد به ریشه لغوی رهبانیت پرداخته و گفت: «برخی آیات (مثل سوره بقره ۲۷۹ و ۲۷۰) به کسانی که رهبانیت را بهانه ترک تکالیف اجتماعی و مالی می‌کنند، انتقاد می‌کند.» که بی ربط است. آنگاه موضوع را از تفسیر مفسران بزرگ مثل ابن کثیر، طبری، فخر رازی و قرطبی نقل می‌کند که چون راستی آزمایی او وقت‌گیر بود پی‌گیری نکردم. و جمع بندی کرد و گفت اگر خواستی مطالب را در جدول تنظیم کنم. نوشتم: آیه‌ای که آوردی اشاره صریحی به رهبانیت نمی‌کند. نوشت: *«حق با شماست. 🙏 متن آیه‌ای که من آوردم ربط مستقیمی به رهبانیت ندارد و اشتباه من بود که آن را مثال زدم.* در واقع قرآن در چند آیه به شکل صریح به رهبانیت اشاره کرده و بیشتر در زمینه مسیحیان و ترک ازدواج و زندگی اجتماعی است .. آیات اصلی مربوط به رهبانیت: 1. سوره توبه، آیه ۳۱ (یا ۳۲ در برخی نسخه‌ها): *«وَ اتَّخَذُوا رُهْبَانًا مِنْ بَینِهِمْ وَ فَسَدُوا وَ کانُوا یأْمُرُونَ بِمَا لَمْ یأْذَنَ اللّهُ بِهِ»* ترجمه: «و برخی از آن‌ها، از میان خود رهبانیت اختیار کردند و به فساد افتادند و آنچه خدا اجازه نداده بود، می‌پنداشتند» این آیه صراحت دارد که برخی افراد با ترک زندگی عادی و اجتماع، خود را رهبان خواندند و در نتیجه فساد کردند.» بعد شروع کرد نظر مفسران درباره معنی آیه که وجود خارجی نداشت و خودش ساخته بود را بیاورد. و بعد نوشت «اگر بخواهید، می‌توانم ترجمه‌ی دقیق و تفسیری این آیه همراه با مقایسه‌ی دیدگاه مفسران کلاسیک (ابن‌کثیر، طبری، قرطبی، فخررازی) درباره‌ی آن را در قالب یک خلاصه تحلیلی آماده کنم. آیا مایل هستید؟» نوشتم بیاور. او مطالب گذشته را مفصل‌تر تکرار کرد. بعد نوشت: «اگر بخواهید، می‌توانم نقدهای زبانی و بلاغیِِ جمله‌بندی آیه و چگونگی فهم درست ساختار نحوی آن را نیز برای شما توضیح دهم تا حساسیتِ نگاه به ترجمه‌ها و دلالت‌ها روشن‌تر شود. آیا بخواهید آن را هم توضیح بدهم؟ در پاسخ به لفاظی‌های او نوشتم ولی «آیه 31 سوره توبه آن نیست که آوردی بلکه این است: «اتَّخَذُوا أَحْبَارَهُمْ وَ رُهْبَانَهُمْ أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ الْمَسِيحَ ابْنَ مَرْيَمَ وَ مَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا إِلَهًا وَاحِدًا لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ سُبْحَانَهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ» نوشت: *«شما درست می‌فرمایید و من اشتباه کردم.🙏 علت اینکه قبلاً آیه‌ای غیرمرتبط را ذکر کردم، این بود که من به اشتباه به دنبال آیات مربوط به رهبانیت یا ترک زندگی اجتماعی و ازدواج گشتم* و یکی از آیات مربوط به ربا یا فساد مالی را به عنوان نمونه آوردم، که کاملاً نادرست بود. این اشتباه باعث شد که بحث خارج از موضوع آیه ۳۱ سوره توبه شود. واقعیت این است که آیه ۳۱ سوره توبه، همان‌طور که درست اشاره کردید، صریحاً درباره «اتخاذ احبار و رهبان ارباب از غیر خدا» است و نه درباره ترک ازدواج یا رهبانیت به معنای فرار از زندگی اجتماعی. اگر بخواهید، می‌توانم یک توضیح دقیق و اصلاح‌شده درباره رهبانیت در قرآن با تمرکز صرف بر آیه ۳۱ توبه و نظرات مفسران آماده کنم تا منبع شما دقیق و درست باشد.»

✍ غلامحسین قیصری نمی‌دانم از کجا آغاز کنم و چه واژه‌ای شایسته‌ی این اندوه است. دلم سرشار از غمی سنگین و جان‌فرساست و روحَم زیر بار مصیبتی که بر مملکت و مردم رنج‌کشیده‌ی ایران فرود آمده، تاب و توان خویش را از دست داده است. اندوهِ وطن و مردم و دین، اندوهی نیست که به کلام درآید؛ زخمی است عمیق که هر لحظه تازه‌تر می‌شود و قرار را از دل می‌رباید. در میان این همه درد و بی‌عدالتی، بی‌تاب و درمانده، رو به آسمان می‌کنم و با صدایی خسته می‌پرسم: خدایا، یاری‌ات کِی فرا خواهد رسید؟ کانال اسلام دین فطرت 👇👇👇👇👇 @islamnature

⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️ 👈 قابل توجه مخاطبان گرانقدر کتابخانه اشراق و علاقه‌مندان به مباحث قرآنی 🔔زنگ مطالعه این هفته با حضور دکتر آقاباباییان خوانش کتاب در صحبت قرآن تألیف دکتر الهی قمشه ای به همراه شرح و بیان جناب آقای دکتر آقاباباییان دوشنبه ۲۰ بهمن ۱۴۰۴ ساعت ۷ شب 📚کتابخانه تخصصی قرآنی اشراق ⬇️⬇️⬇️ @eshraghlib

صدای سلطنت، فریاد آینده‌ای است که ساخته نشد وقتی آینده حذف می‌شود، گذشته شعار می‌شود سلطنت به‌مثابه نشانه‌ی فروپاشی تخیل سیاسی نه به‌خاطر تاج؛ به‌خاطر تهی‌شدن افق صدای سلطنت از خیابان نمی‌آید؛ از فروپاشی معنا می‌آید ✍️ آن‌چه امروز در شعارها شنیده می‌شود، بازگشت به تاج نیست؛ فرار از بن‌بست است. جامعه‌ای که راه ندارد، عقب می‌رود؛ نه از سر علاقه، از سر اجبار. این عقب‌گرد، انتخاب نیست؛ واکنش عصبیِ یک بدن سیاسیِ خسته است که دیگر به نسخه‌ها پاسخ نمی‌دهد. ✍️ چند دهه تمام، به جامعه گفته شد «صبر کن». صبر کرد. گفته شد «اصلاح می‌شود». اصلاح نشد. گفته شد «بدتر نشود کافی‌ست». بدتر شد. سپس گفتند «بدیل نداریم». و این دقیقاً لحظه‌ای بود که خیابان، بدیل را خودش ساخت؛ نه با عقلانیت کلاسیک، بلکه با غریزه بقا. ✍️ شعار سلطنت‌خواهانه، اعلام عشق به پهلوی نیست؛ اعلام انزجار از جمهوری اسلامی است. این شعار نه پروژه است، نه برنامه، نه حتی باور منسجم. این فریادِ «نه» است، وقتی هیچ «آری»ی در دسترس نیست. جامعه وقتی ابزار ندارد، از نماد استفاده می‌کند. نمادها زبان اضطرارند، نه زبان آینده. ✍️ نسلی که امروز فریاد می‌زند، نه زندان ساواک را دیده، نه جشن‌های ۲۵۰۰ ساله را لمس کرده. این نسل، با تاریخ کار ندارد؛ با مقایسه کار دارد. او دو تصویر می‌بیند: اکنونِ فرسوده و گذشته‌ای که ــ فارغ از واقعیتش ــ «کمتر فروپاشیده» به نظر می‌رسد. انتخاب میان بد و بدتر، ذهن را به سمت «کمتر بد» هل می‌دهد. این نوستالژی نیست؛ این حساب‌وکتابِ ساده‌ی بقاست. ✍️ مشکل اصلی نه سلطنت‌طلبی است، نه جمهوری‌خواهی، نه سکولاریسم، نه هر برچسب دیگر. بحران، بحرانِ «بدیلِ باورپذیر» است. سیاست ایران سال‌هاست از کمبود تخیل رنج می‌برد. همه یا در گذشته گیر کرده‌اند یا در وعده‌های بی‌سررسید. وقتی افق تهی شود، جامعه به عقب نگاه می‌کند، چون جلو چیزی نمی‌بیند. ✍️ اپوزیسیون رسمی، سال‌هاست یا در حال اثبات پاک‌دستی اخلاقی خود است یا سرگرم تسویه‌حساب‌های قبیله‌ای. خیابان اما عجله دارد. خیابان برنامه‌ی پنج‌ساله نمی‌خواهد؛ نشانه می‌خواهد. نشانه‌ای که «پایان این وضعیت» را فریاد بزند. سلطنت، در این معنا، پایانِ جمهوری اسلامی است، نه آغازِ نظم نوین. ✍️ رسانه‌ها و شبکه‌ها هم بیکار ننشسته‌اند. روایت‌های ساده، شخص‌محور و فوری را تقویت کرده‌اند، چون سیاست پیچیده فروش ندارد. خیابان، توضیح نظری نمی‌خواهد؛ شعار می‌خواهد. سیاستِ اینستاگرامی، سیاستِ یک‌کلمه‌ای است. و سلطنت، دقیقاً همان یک کلمه است: کوتاه، تیز، قابل فریاد. ✍️ اما خطر همین‌جاست. وقتی نفی جای اثبات را بگیرد، وقتی «نه» جای «چه می‌خواهیم» را پر کند، جامعه مستعد خطا می‌شود. نه لزوماً خطای تاریخی، بلکه خطای راهبردی. زیرا هر نمادی که فقط بر نفرت سوار شود، اگر به برنامه وصل نشود، می‌تواند فردا خودش به بن‌بست تازه بدل شود. ✍️ صدای سلطنت، زنگ خطر است؛ نه زنگ پیروزی. زنگ خطری برای همه‌ی آن‌هایی که سال‌ها با کلمات شیک و پروژه‌های بی‌ریشه، میدان را خالی کردند. اگر بدیلِ عقلانی، شفاف، قابل لمس و زمان‌دار ساخته نشود، خیابان باز هم به ساده‌ترین نماد پناه می‌برد؛ امروز تاج، فردا هر چیز دیگر. ✍️ مسئله این نیست که مردم چه می‌خواهند؛ مسئله این است که چه چیزی برای خواستن در دسترس آن‌ها گذاشته نشده است. ✍️ تا وقتی افق ساخته نشود، صداها از گذشته می‌آیند. نه چون گذشته زیباست؛ چون آینده غایب است. #حمید_آصفی https://t.me/hamidasefichannel2 کانال اسلام دین فطرت 👇👇👇 @islamnature

📜برگی از تاریخ ...📜 ✅ برگزار نکردن مراسم عيد ولادت حضرت امام رضا(علیه‌السلام) از سوی زنده‌یاد آیت‌الله منتظری در سال ۱۳۸۸ برای همدردی با خانواده‌های زندانيان سياسی جمعه ۱۳۸۸‌/۸/۸ مصادف با سالروز ولادت حضرت علي بن موسي الرضا(علیه السلام)، اين عيد بزرگ حال و هوای ديگری داشت . ادامه بازداشت زندانيان بعد از انتخابات كه اكثرا از نخبگان و چهره های سياسی و خدمت‌گزار شناخته شده بودند و قرار گرفتن خانواده‌های آنان در غم و ناراحتی روحی و روانی موجب شد تا مراسم جشن و شادي ولادت حضرت امام رضا (علیه السلام) از طرف آيت‌الله العظمی منتظری برگزار نگردد و به ديدارهای معمول و از قبل تعيين شده اكتفا گردد. ايشان در بخشی از سخنان خود فرمودند: "در عين حال كه امروز روز بزرگی است و تولد حضرت امام رضا(ع) است، ولی چون بسياری از نخبگان ما و كسانی كه هم متدين هستند و هم برای اين انقلاب و اين كشور زحمت كشيدند اما متأسفانه به بهانه های واهی در زندان هستند، و به خاطر ابراز همدردي با خانوادهای محترم اين عزيزان، ما هم امروز را عيد نگرفتيم ." همچنين ايشان خاطره‌ای از رژيم گذشته نقل كردند كه: "در زمان شاه چون بسياري مورد ظلم واقع شده بودند، مرحوم آیت‌الله خمينی گفتند: نيمه شعبان را عيد نگيريد." در پايان معظم‌له ابراز اميدواری كردند كه هرچه زودتر زندانيان بی‌گناه آزاد شوند و به مسئولين امر هم خداوند ديانت و درايت بيشتر عنايت فرمايد تا از تكرار و ادامه اين بازداشت‌ها پرهيز كنند. والسلام عليكم و رحمة الله و بركاته . 📚کتاب دیدگاه‌ها، جلد۳، صفحه ۴۵۷ 📚 فقیه دوراندیش 👇👇👇 http://t.me/va3moharam

📜برگی از تاریخ ...📜 ✅ برگزار نکردن مراسم عيد ولادت حضرت امام رضا(علیه‌السلام) از سوی زنده‌یاد آیت‌الله منتظری در سال ۱۳۸۸ برای همدردی با خانواده‌های زندانيان سياسی جمعه ۱۳۸۸‌/۸/۸ مصادف با سالروز ولادت حضرت علي بن موسي الرضا(علیه السلام)، اين عيد بزرگ حال و هوای ديگری داشت . ادامه بازداشت زندانيان بعد از انتخابات كه اكثرا از نخبگان و چهره های سياسی و خدمت‌گزار شناخته شده بودند و قرار گرفتن خانواده‌های آنان در غم و ناراحتی روحی و روانی موجب شد تا مراسم جشن و شادي ولادت حضرت امام رضا (علیه السلام) از طرف آيت‌الله العظمی منتظری برگزار نگردد و به ديدارهای معمول و از قبل تعيين شده اكتفا گردد. ايشان در بخشی از سخنان خود فرمودند: "در عين حال كه امروز روز بزرگی است و تولد حضرت امام رضا(ع) است، ولی چون بسياری از نخبگان ما و كسانی كه هم متدين هستند و هم برای اين انقلاب و اين كشور زحمت كشيدند اما متأسفانه به بهانه های واهی در زندان هستند، و به خاطر ابراز همدردي با خانوادهای محترم اين عزيزان، ما هم امروز را عيد نگرفتيم ." همچنين ايشان خاطره‌ای از رژيم گذشته نقل كردند كه: "در زمان شاه چون بسياري مورد ظلم واقع شده بودند، مرحوم آیت‌الله خمينی گفتند: نيمه شعبان را عيد نگيريد." در پايان معظم‌له ابراز اميدواری كردند كه هرچه زودتر زندانيان بی‌گناه آزاد شوند و به مسئولين امر هم خداوند ديانت و درايت بيشتر عنايت فرمايد تا از تكرار و ادامه اين بازداشت‌ها پرهيز كنند. والسلام عليكم و رحمة الله و بركاته . 📚کتاب دیدگاه‌ها، جلد۳، صفحه ۴۵۷ 📚 کتابخانه‌ی تخصصی قرآنی اشراق 👇👇👇 @eshraghlib