سایت پانویس

‌ طبیعت + دوستانی که مایلند دربارهٔ موضوع مهاجرت صحبت کنیم، بزودی در یکی از جلسات لایو کلاسهای خودشناسی درباره‌اش به گفتگو می‌نشینیم. @Panevisdotcom

‌ آرام کسی رد شده اما ضربانش باید بنویسم غزلـی تا هیجانش عطر خوش نعنای تو در حلقه‌ای از دود سرگیجه‌ٔ این شهر، من و نقش جهانش آواز بیاتی و چه خوب است که یک شب عریان بشوی در وسط جامـــه‌درانش از روی لب توست کــه در حاشیه‌ٔ قم هی شعبه زده حاج‌ حسین و پسرانش این شعر فقط تاب و تب رد شدنت بود آنجا که عیان است چه حاجت به بیانش؟ دنباله‌ٔ موهای تو بر صفحه‌ٔ کاغذ آرام کسی رد شده اما ضربانش @Panevisdotcom

‌ دیشب با جمعی از دوستان در طبیعتی دلپذیر دور هم بودیم و صحبت از مهاجرت یا عدم مهاجرت بود و هر کس تجربه‌اش یا تصورش از مهاجرت را می‌گفت. این از تجربیات سال‌های اخیر بنده است که فرد هر چه سنش بالاتر می‌رود، معنی در زندگی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. تا وقتی جوان‌تر هستی، شاید گشت و گذار به سرزمین‌های مختلف برایت جذابیت داشته باشد، اما از مقطعی از سن به آن طرف این جذابیت از چشمت می‌افتد و آنچه اهمیت پیدا می‌کند روابط غنی و باکیفیت انسانی است. یک گفتگو و همنشینی باکیفیت با چای ساده بسیار باارزش‌تر از جذابیت‌هایی که قبلاً در جوانی برایت وجود داشته، می‌شود. هم‌صحبتیِ ساده، عمیق و غنی است که هیچ چیز جایش را نمی‌تواند پر کند. @Panevisdotcom

‌ یعنی «آفرین بر هنر جداکنندهٔ انسان‌ها از یکدیگر». @Panevisdotcom

‌ وقتی من می‌گویم می‌خواهم شجاعت یا فضیلت را بدست آورم در واقع می‌خواهم علائم خارجی و قراردادی آنها را بدست آورم نه محتوای آنها را. اگر من محتوای آنها را می‌شناختم و حس می‌کردم معنایش این بود که "هم‌اکنون" محتوای آنها را داشتم و در اینصورت مسأله‌ٔ "شدن" و "بدست آوردن" منتفی بود. «انسان در اسارت فکر» محمدجعفر مصفا @MossaffaDotCom

‌ بدون شرح! @Panevisdotcom

‌‌ کریشنامورتی و روانشناسی اگر یکی از مطالب حاوی نظر کریشنامورتی دربارهٔ روانشناسی را می‌خواهید بدانید، فصل سی و یکم کتاب «شادمانی خلاق» را بخوانید، یا بشنوید: »اینجـا« و تقارن اسرارآمیز(!) نوبت انتشار فصل مذکور را با بحث روز شبکه‌های اجتماعی در مورد روانشناسی را آیا از کرامات «پیر مغان» نمی‌بینید؟! باز هم ایمان نیاورید! @Panevisdotcom

‌ آرام کنار حوضی، باغچه‌ای نشسته‌ای. هیچ خطری تهدیدت نمی‌کند. گرسنه نیستی. هیچ نیازی نداری. حال متوجه باش که هرگونه فکری زائد است. مطلقاً هر فکری. @Panevisdotcom

‌ خوشتر آن باشد که سر دلبران(!) گفته آید در حدیث دیگران اینجا @Panevisdotcom

‌‌ پاسخِ بی‌پاسخی بعضی سوال‌ها وقتی از جانب فردی مطرح می‌شوند، بسته به وضعیت آن فرد بخصوص پاسخ بخصوص دارند. ممکن است برای دو نفر سوالی واحد و مشخص مطرح باشد، اما پاسخ به هر کدام باید متفاوت باشد. این اولاً. ثانیاً اینکه پاسخ لزوماً جنبهٔ ایجابی ندارد، ممکن است سلبی باشد. ممکن است پاسخ مناسب برای فردی، عدم پاسخ باشد. جواب ندادن. مثالی بزنیم. ممکن است برای فردی سوالاتی از این دست پیش بیاید که فلان ویژگی، فلان رفتار یا فلان نیاز آیا فطری است؟ اصالت دارد؟ یا زائد است و ناشی از تصویری که از خودم دارم؟(تصویری که ذهن از خودش دارد؟). در پاسخ به چنین سوالاتی باید سکوت کرد. به این دلیل که علی العموم ذهن فرد با طرح این سوال به دنبال پشتوانهٔ ایدئولوژیک برای فطری و اصیل دانستن(یا ندانستن) یک ویژگی، رفتار یا نیاز است. «من خودم چشمم را می‌بندم. تو تأیید کن که آن رفتار اصالت دارد یا نه، تا از تو تبعیت کنم» زبان حال سوال‌کننده است. پاسخِ عدم پاسخ به زبان حال می‌گوید: تو در وضعیت اصالت بودن را اصل قرار بده، خود آن کیفیت تعیین‌کنندهٔ اصالت آن رفتار یا نیاز و بلکه بسیاری دیگر خواهد بود. به دنبال تأیید نباش. روی پای خودت بایست. @Panevisdotcom

‌ پاسخِ بی‌پاسخی @Panevisdotcom

‌ یکی گفت: خاله‌ام پس از هفت هشت سال «به اشتباه» شماره مبایل مرا گرفته و بغض و گریه و ابراز احساسات غلیظ که «چقدر دلم برات تنگ شده بود» و از این صحبت‌ها. نمی‌دانم این کپهٔ احساسات تمام این هفت هشت سال کجا بوده! و جالب آنکه با جملاتی مانند «بی‌معرفت، این همه مدت چرا احوال ما رو نمی‌گرفتی؟» ابراز طلبکاری هم دارد. خب، من بی‌معرفت، توی بامعرفت معرفتت کجا بود این همه سال؟! واقعیت این است که همه چیزمان فیک است. قلابی، بدلی. حتی احساسات که ظاهراً نمایندهٔ اصالت باید باشند. عکس: در معیت دختر دایی و دایی @Panevisdotcom

‌ پر شد.

‌ طبیعت @Panevisdotcom