"کانال محبت وصمیمیت"

بدترین زندان ، زندانی است که در ذهن خودت می‌سازی. تردیدها، ترس‌ها و باورها، تو را محکم‌تر از هر آهنی به زنجیر می‌کشند. اما هر زندانی کلیدی دارد. آن کلید، آگاهی است، اینکه بفهمی دیوارها واقعی نیستند، بفهمی خودت را آنجا گذاشته ‌ای، و بفهمی که هر زمان می‌توانی آنجا را ترک کنی. هیچ‌کس تو را آزاد نخواهد کرد. تو باید خودت را آزاد کنی @asraarehasti

منشأ عزت نفس؛ از درون یا از نگاه دیگران؟ عزت نفس یعنی احساسی که نسبت به خودمان داریم؛ اینکه چقدر خود را ارزشمند، و قابل احترام می‌دانیم. اما سؤال مهم این است: منشأ این احساس از کجاست؟ از درون خودمان یا از نگاه دیگران؟ در ظاهر، خیلی از ما فکر می‌کنیم عزت نفس‌مان به رفتار و نظر دیگران بستگی دارد. وقتی کسی از ما تعریف می‌کند، خوشحال می‌شویم و احساس ارزشمندی می‌کنیم، اما وقتی انتقاد یا بی‌توجهی می‌بینیم، احساس می‌کنیم کم‌ارزش شده‌ایم. در حالی که این نوع عزت نفس، وابسته و شکننده است؛ چون تا وقتی دیگران ما را تأیید کنند، احساس خوبی داریم، اما با کوچک‌ترین بی‌توجهی، حالمان خراب می‌شود. اما عزت نفس واقعی از درون ما می‌آید. یعنی ما خودمان را ارزشمند می‌دانیم، حتی اگر هیچ‌کس ما را تحسین نکند. این نوع عزت نفس از باورهای درونی، شناخت خود و ارتباطمان با خدا سرچشمه می‌گیرد. وقتی بدانیم خدا ما را بی‌دلیل نیافریده و درون ما نیرویی الهی و باارزش قرار داده، دیگر برای احساس ارزش نیاز به نگاه دیگران نداریم. فردی که عزت نفس دارد: خودش را می‌شناسد و می‌داند چه می‌خواهد. برای رضایت قلبی‌اش تلاش می‌کند، نه برای جلب تأیید دیگران. اشتباه می‌کند، اما خودش را سرزنش نمی‌کند، بلکه رشد می‌کند. اگر کسی او را نادیده بگیرد، باز هم ارزش خودش را از یاد نمی‌برد. اما کسی که عزت نفسش به دیگران وابسته است، همیشه در ترس و اضطراب زندگی می‌کند. چون آرامشش در دستان دیگران است. بنابراین، برای داشتن آرامش و قدرت درونی، باید یاد بگیریم منبع ارزش خود را از درون بسازیم. به جای اینکه از نگاه دیگران خود را ببینیم، باید از نگاه خدا و حقیقت درونمان به خود نگاه کنیم. آن‌وقت خواهیم فهمید که ارزش ما ذاتی است، نه وابسته به تحسین یا قضاوت دیگران. @samimiyyat

امروز اگر بزرگ شدیم به برکت کسانیست که در این آشوب روزگار سپرجوانیمان شدند و رنجهایمان رابه دوش کشیدند کسانیکه امروز صورتشان پراز چین و چروک شده. پیر در پنهان هر رخداد ؛ نکته ها میبیند که دیده دیگران به دیدن ان نابیناست ما با احترام به کهن سالان ؛ در حقیقت به فردای خود احترام می‌گذاریم به رسم کهن، یاد میکنیم از آنهایی که وقتشان و مکانشان از ما جداست..  یاد میکنیم از آنهایی که دلتنگشان میشویم...   یاد میکنیم از آنها که هنوز دوستشان داریم... دلمان گرم به خاطره پدرهایی که نیستند، مادرهایی که رفته اند..  به یاد آن عشق های بار سفر بسته،فاتحه ای ره توشه میکنیم.. . روح همه اموات  شاد و قرین رحمت الهی باد @samimiyyat

روزه = ترک عادت نکته مهم اين است كه ماه رمضان، نه صرفا در نخوردن و نياشاميدن، بلکه در تحقق «رمضان» است. «رمضان» در درجه اول، وضعيتی خاص است؛ نه زمانی خاص يکی از لوازم زمينه ساز تحول در ماه رمضان، روزه است. در اديان پيشين، روزه چشم، روزه زبان، روزه انديشه و ... انسان را به ترک عادات مربوط به چشم، زبان، انديشه و ... دعوت كرده است. روزه در راستای ترک عادت نقش مهمی ايفا میكند. از اين نظر، روزه برنامه ای برای بهبودبخشی به ابعاد بينشی انسان است كه رنگ تعلق را از او میگيرد تا به سمت بیرنگی رود و علاوه بر اين وجه درونی و معرفتی، با ترک عادات ظاهری مانند عادت خوردن و آشاميدن (كه 11 ماه از الگوی زمانی ثابتی تبعيت میكند)، كمک میكند كه چيدمان نرم افزارهای وجود انسان بهگزینی و اصلاح شود. با توجه به عادت پذير بودن انسان، اكثر قريب به اتفاق مردم، به نوعی، معتاد به شمار میروند و نيازمند تنظيم الگوی نرم افزاری انديشه و رفتار خود هستند. به اين لحاظ میتوان گفت كه ماه رمضان، دوره ترک اعتياد است. زيان ناشی از عادت را در دو جنبه میتوان شناسايی كرد. يکی اين كه عادت به امور (آنچه در جهت كمال است) ارزش و اثر پرداختن به اين امور را كاهش میدهد و به طور كلی، انسان را دچار تعلق خاطر نسبت به خود اين امور ميكند و از نگاه به معبود باز میدارد و ديگر اين كه عادت به هر چيز، نرم افزارهای وجود انسان را دچار چرخه اطلاعاتی معيوبی میكند كه برای وجود او مضر است.... اگر همه چیز بر اساس باور تنظيم شود و روزه داری انسان در اين ماه به نخوردن و نياشاميدن محدود نگردد، مسير زندگی او در جهت مطلوبی قرار میگيرد و گر نه، برای او رمضان تفاوتی با ماههای ديگرسال نخواهد داشت.... @samimiyyat

آیا روزه ای؟ در ماه رمضان چند جوان،پیرمردی را دیدند کـه دور از چشم مردم غذا می‌خورد. بـه او گفتند:اي پیرمرد مگر روزه نیستی؟ پیرمرد گفت:چرا روزه ام،فقط آب و غذا می‌خورم. جوانان خندیدند و گفتند:واقعا؟ پیرمرد گفت: بلی، دروغ نمیگویم، بـه کسی بد نگاه نمیکنم،کسی را مسخره نمیکنم با کسی با دشنام سخن نمی‌گویم، کسی را آزرده نمیکنم چشم بـه مال کسی ندارم و… ولی چون بیماری خاصی دارم متاسفانه نمی‌توانم معده را هم روزه دارش کنم. بعد پیرمرد بـه جوانان گفت: آیا شـما هم روزه هستید؟ یکی از جوانان در حالی‌که سرش را از خجالت پایین انداخته بود بـه آرامی گفت: خیر ما فقط غذا نمی‌خوریم!!! @samimiyyat

آیا روزه ای؟ در ماه رمضان چند جوان،پیرمردی را دیدند کـه دور از چشم مردم غذا می‌خورد. بـه او گفتند:اي پیرمرد مگر روزه نیستی؟ پیرمرد گفت:چرا روزه ام،فقط آب و غذا می‌خورم. جوانان خندیدند و گفتند:واقعا؟ پیرمرد گفت: بلی، دروغ نمیگویم، بـه کسی بد نگاه نمیکنم،کسی را مسخره نمیکنم با کسی با دشنام سخن نمی‌گویم، کسی را آزرده نمیکنم چشم بـه مال کسی ندارم و… ولی چون بیماری خاصی دارم متاسفانه نمی‌توانم معده را هم روزه دارش کنم. بعد پیرمرد بـه جوانان گفت: آیا شـما هم روزه هستید؟ یکی از جوانان در حالی‌که سرش را از خجالت پایین انداخته بود بـه آرامی گفت: خیر ما فقط غذا نمی‌خوریم!!! @samimiyyat

گاهی خبرها آن‌قدر سنگین می‌شوند که دل آدم می‌گیرد… انگار دنیا برای لحظه‌ای نفسش بند می‌آید. اما یادمان نرود تاریخ همیشه نشان داده هیچ شبِ تاریکی برای همیشه نمانده است. اگر امروز دل‌ها خسته است، اگر اضطراب و اندوه در هواست، این فقط نشانه‌ی انسان بودن ماست… نشانه‌ی این‌که هنوز قلب‌هامان زنده است و هنوز برای انسانیت می‌تپد در این روزهای سخت، بیشتر از هر زمان دیگری به آرامش، مهربانی و امید نیاز داریم. به عزیزانت بیشتر نزدیک‌تر شو… و یادت باشد، آرامش از درون ما شروع می‌شود و امید، همیشه راهی برای طلوع پیدا می‌کند ما از روزهای سخت عبور کرده‌ایم… و باز هم عبور خواهیم کرد. @samimiyyat

ماه رمضان، یادآوری و فرصتی مناسب برای رسیدن به فیوض خاص الهی است. به طور کلی، کسانی که در ایجاد تحولات فردی پویا هستند، به چند گروه تقسیم می شوند که تنها یکی از این چند گروه به درک رمضان نائل خواهد شد: ۱- خود محور خود محور: کسانی که به دنبال اهداف شخصی بوده، در این راه متکی به تلاش خود هستند. ۲- خود محور خدا محور: افرادی که به دنبال اهداف شخصی هستند؛ اما برای رسیدن به این مقصود از خدا مدد می طلبند. ۳- خدامحور خود محور: هدف این گروه قرب خداوند است؛ اما برای رسیدن به این هدف، به خود اتکا دارند؛ نه به خداوند. ۴- خدامحور خدامحور: برای این افراد، هم هدف قرب خداوند است و هم عامل رسیدن به این هدف، اوست. گروه چهارم، به درجه محو عرفانی دست می یابند و در این حالت، نگاه آنها نگاه خدا، کلام آنها کلام خدا و … خواهد بود؛ زیرا از اوصاف بشری جدا شده اند. همه پیامبران صاحب کتاب در چنین وضعیتی به دریافت کتاب آسمانی نائل شده اند و برای دیگران نیز ممکن است که به نوبه خود، به درک آثار بینش و منش «خدامحور خدامحور» برسند. ماه رمضان، مقدمات این جهش شگفت آور و این درک والا را فراهم می کند و از این جهت، مبارک محسوب می شود. درک و معرفت، موجب ایمان است. به همین دلیل و با توجه به این توصیه قرآن کریم که «یا ایها الذین امنوا، امنوا»، می توان گفت که ماه رمضان می تواند بر ایمان قلبی افراد مشتاقی که از آن بهره مند می شوند، بیفزاید. رسیدن به ایمان دوم، همان مغفرت الهی است و محروم ماندن از این ایمان، به منزله بی نصیب ماندن از بخشایش خواهد بود. @samimiyat

بمناسبت فرارسیدن ماه مبارک رمضان رمضان محیط زیستی: فرد روزه داری را تصور کنید که دست‌کم ۱۶ ساعت چیزی نخورده؛ او جایی به افطار دعوت شده است... کنار سفره یک‌بارمصرف نشسته و افطار خود را با آب جوشی که در لیوان پلاستیکی ریخته‌اند باز می‌کند؛ با قاشق پلاستیکی در کاسه‌ی پلاستیکی آش می‌خورد و با قاشق چای‌خوری یک‌بار‌مصرف در لیوان شکر ریخته و هم می‌زند؛ نان را از داخل کیسه پلاستیکی خارج کرده، پنیر که در ظرف پلاستیکی درست شده را با کارد پلاستیکی برش داده و روی نان می گذارد؛ خلاصه وی طی چند دقیقه معجونی سرطان‌زا را نوش جان می‌کند و میزبان خوشحال است که به روزه داران افطار داده و کلی ثواب برده است. ماه مبارک رمضان فرصتی است تا در تلاطم روزمرگی ها درک دوباره‌ای از گرسنگی، تشنگی و زمان پیدا کنیم؛ فرصتی که به ما یادآور می‌شود: نعمت های الهی کالا نیستند، که هر لحظه نیاز داشتیم آن را از بقالی خریداری کنیم یا اگر اضافه آمد بدون توجه آن را دور بریزیم! ماه رمضان فرصتی است تا به تمام دانه های گندم و برنجی که هدر دادیم فکر کنیم؛ اما ما برای آنکه رمضان محیط زیستی داشته باشیم چه باید بکنیم؟؟!! رمضان بدون پلاستیک رمضان بدون یکبارمصرف رمضان بدون اسراف رمضان بدون پرخوری @Samimiyyat

سلام بر سحرگاهان سرشار از دعا و تماشا! سلام بر روزهاي آكنده از عطر فرشته‌ها! سلام بر ماه تقدير و سرنوشت! سلام بر پاييزانه گناه و بهارانه توبه! سلام بر عاشقانه‌هاي سحر تا عارفانه‌هاي افطار! سلام بر ذوق جوشن صغير تا شوق جوشن كبير! سلام بر قَدر تا تقدير؛ قضا تا قدر! سلام بر، نور و سرور تا شور و شعور! سلام بر راز و نياز تا سير و سلوك! سلام بر عشق و شرر تا شوق و شعف! ماه مبارک رمضان؛ ماه عروج دل! حلول ماه مبارک رمضان بر همگان باد. @samimiyyat

بایزید بسطامی را، گفتند؛ قومـی مـی‌گـوینـد کــه : "کلیدبهشت کلمه لااله الاالله اسـت" بایزید گفت: بلی، ولی کلید بی‌دندانه در نگشاید! و دندانهٔ این کلید چهـار چیز اسـت: زبـانـی از دروغ و غیبـت دور، دلی از مکر و خیـانـت صـافی، شکمی از حرام و شبهت خالی، و عملی از هوی و بدعت پاک.. بیایید در ماه مبارک رمضان ماه خدا ماه بهار قرآن ماه میهمانی خدا ماه برکت و رحمت و ماه پاکی و تعالی انسان ماهی سرشار از برکت و رحمت، طاعات و عبادتهای پذیرفته شده، نور و آگاهی خلوص و مهر صلح و عشق برای همگان طلب و نیاز بکنیم .... پیشاپیش حلول ماه رمضان بر همگان مبارکباد. @samimiyyat

از همين الان تلاش كنيد تا در پنج زمينه ی زير، هر روز حداقل يک درجه پيشرفت كنيد. ١- تسلط بر جسم: ورزش، تغذيه، كنترل وزن، رسيدگی به ظاهر بدن، ترک سيگار، قهوه و وابستگی های جسمانی ديگر. ٢- تسلط بر هيجانات: خشم، پرخاشگری، عصبانيت، افسردگی، دمدمی مزاجی، نااميدی، خوشی های بی اساس، لذت جويی با پيامدهای منفی. ٣- تسلط بر مسائل مالی: تعادل بين دخل و خرج، اقتصاد در مصرف و مديريت مالی زندگی. ٤- تسلط بر زمان: مديريت زمان، جلو افتادن از برنامه ها، پيگيری كارها و به موقع عمل كردن. ٥- تسلط بر روابط: مديريت روابط (دوستان، خانواده، فاميل و رفت و آمدهای ديگر). @samimiyyat

انسان مغرور همانند شخصی است که بر قله کوهی ایستاده و همگان را کوچک می‌پندارد و غافل از اینکه مردم از پایین قله او را کوچک می‌بینند. An arrogant person is like a man standing on the peak of a mountain, seeing people down there too tiny, not knowing that people are already seeing him tiny! @Samimiyyat

ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺩﻻﯾﻞ ﺗﻮﻗﻒ ﺭﺷﺪ "ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ" ﺍﺳﺖ... ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ "ﻫﺪﻑ" ﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﮐﻨﯿﺪ ﻧﻪ ﺑﺎ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﻫﻤﮑﺎﺭﺍﻧﺘﺎﻥ! ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺒﯿﻨﯿﺪ ﺗﻮﺍﻧﺎﯾﯽ ﻫﺎﯼ ﺷﻤﺎ ﭼﯿﺴﺖ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﯼ ﺷﻤﺎ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ؟ ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﭼﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ... ﻫﻤﯿﺸﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﯾﯽ ﮐﻤﺘﺮ ﯾﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ؛ ﻫﯿﭻ ﯾﮏ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﻣﻼﮎ ﻧﯿﺴﺖ... ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﻫﺪﻑ ﻫﺎ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺎﯾﯿﻬﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﮐﻨﯿﺪ... @samimiyyat

امروز نه آغاز و نه انجام جهان است ای بس غم و شادی که پس پرده نهان است گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری دانی که رسیدن هنر گام زمان است آبی که بر آسود زمینش بخورد زود دریا شود آن رود که پیوسته روان است باشد که یکی هم به نشانی بنشیند بس تیر که در چله این کهنه کمان است از روی تو دل کندنم آموخت زمانه این دیده از آن روست که خونابه فشان است ای کوه تو فریاد من امروز شنیدی دردیست در این سینه که همزاد جهان است از داد و وداد آن همه گفتند و نکردند یارب چقدر فاصله ی دست و زبان است خون می چکد از دیده در این کنج صبوری این صبر که من می کنم افشردن جان است از راه مرو سایه که آن گوهر مقصود گنجی است که اندر قدم راهروان است @samimiyyat

تنها زمانى "صبور"خواهى شد كه "صبر"را يک "قدرت" بدانی نه يك "ضعف"، آنچه "ويرانمان" مى كند، "روزگار" نيست ؛ حوصله ی "كوچك" ، براى "آرزوهاى بزرگ" ماست @samimiyyat

نگرانی مثل همان قطره، قطره ی آب عمل می‌کند و صدای مداوم چکه چکه آب انسان را به دیوانگی می‌کشاند. نگرانی قوی‌ترین آدم‌ها را هم از پای درمی‌آورد. ترس، نگرانی، نفرت، خودخواهی و ناتوانی در سازش با جهان اطراف و واقعیت علل اصلی بیماری‌ها و زخم‌های گوارشی هستند. چرا گوارش؟ چون گوارش محل هضم است و اتفاقات هضم نشده گوارش را زخم میزند پس: بپذیر تا هضم شود، یاد بگیر که خوب بخوابی، عاشق موسیقی باش، جنبه شاد زندگی را ببین و بدان که سلامتی و شادمانی برای تو خواهد بود... @samimiyyat

چوب تنبیه خدا نامرئیست! نه کسی میفهمد، نه صدایی دارد ! یک شبی یک جایی... خاطرت می آید... وقتی از شدت بغض نفست میگیرد... خاطرت می آید... وقتی از استیصال همه امید دلت میمیرد... خاطرت می آید... که شبی یک جایی... باعث و بانی یک بغض شدی، و دلی سوزاندی... آن زمان فکر نمیکردی بغض، پاپی ات خواهد شد و شبی یک جایی... می نشیند سر راه نفست و تو هم بالاجبار! هر دقیقه صد بار... محض آزادی راه نفست بغض را میشکنی... آری این چوب خداست... @samimiyyat

اصول پنج گانه آرامش اصل اول من اجازه ورود افکار منفی را به ذهن خودم نمیدهم، من در هر حال و در بدترین شرایط زندگی ام مثبت فکر میکنم. اصل دوم من اجازه اعتراض به تقدیر خداوند را ندارم او بهتر ازهمه بر جریان امور مسلط است اصل سوم من اجازه تنبلی، تن پروری، بیکاری را ندارم، من در برابر سختی های جسمی و روحی مقاوم هستم، من فشار های جسمی و فیزیکی را تحمل میکنم چون من جسم نیستم بلکه روحی بزرگ هستم. اصل چهارم من اجازه ماندن در وادی جهل و ناآگاهی و نادانی را ندارم من باید بدانم من باید بخوانم. اصل پنجم من غیر از خداوند به هیچ کسی نیاز ندارم او برای من کافی است ذکر او مایه آرامش روح من است او همنشین من است من به خداوند عشق میورزم. @samimiyyat

انسانهای بزرگ : درباره عقاید حرف می زنند انسانهای متوسط : درباره وقایع حرف می زنند انسانهای کوچک : پشت سر دیگران حرف می زنند انسانهای بزرگ : درد دیگران را دارند انسانهای متوسط : درد خودشان را دارند انسانهای کوچک : بی دردند انسانهای بزرگ : عظمت دیگران را می بینند انسانهای متوسط : به دنبال عظمت خود هستند انسانهای کوچک : عظمت خود را در تحقیر دیگران می بینند انسانهای بزرگ : به دنبال کسب حکمت هستند انسانهای متوسط : به دنبال کسب دانش هستند انسانهای کوچک : به دنبال کسب پول هستند انسانهای بزرگ : به دنبال طرح پرسش های بی پاسخ هستند انسانهای متوسط : پرسش هایی می پرسند که پاسخ دارند انسانهای کوچک : می پندارند پاسخ همه پرسش ها را می دانند انسانهای بزرگ : به دنبال خلق مسئله هستند انسانهای متوسط : به دنبال حل مسئله هستند انسانهای کوچک : مسئله ندارند! @samimiyyat