ParaSounder | پاراساندر

📻 رادیو الژی با اشکان شریعت اپیزود پنجم: سفر مسافر است

سفر الزامِ جابجا کردنِ ثقلِ بودن است، حال چه مهاجرت از سر اجبار باشد و چه سیاحتی محض تفنن، ناگهان چیزی درونمان شعله مي‌کشد؛ اندوهی ژرف، بی‌قراری و یا حتی شعف. این‌چنین است که برای سفر کردن نیازمند دست ‌شستن از چیزهایی هستیم که ما را از جابجا شدن برحذر مي‌دارند. ما برای عزیمت، باید بفهمیم که چیزی دیگر کارآمد نیست، چیزی لازم است دگرگون شود و برای این دگرگونی حاضریم اضطراب جابجا شدن، اضطراب مواجهه با ناشناخته‌ها و واپس‌رانده‌ها را تحمل کنیم.

🟧 بشنوید در: Telegram | Castbox

و ناگهان، اپیزود پنجم رادیو الژی!

تاریخ سکوت نگاهی به آخرین آلبوم گروه ایسلندی múm مدت‌هاست که گروه موم ایده‌ی «فاصله» را در موسیقی خود کاوش می‌کند. در ابتدا، این ایده صرفاً از روی ضرورت زاده شد. اعضای گروه که در اواخر دهه ۱۹۹۰ در ایسلند دور هم جمع شدند، به‌زودی سفرهای خود را به دور دنیا آغاز کردند؛ گاهی به‌صورت جمعی در تورهای گروه و گاهی نیز به‌صورت انفرادی برای کشف مکان‌های جدید برای زندگی و خلق اثر. اقامت گزیدن، نقل مکان کردن، و به هم رسیدن: مفهوم فاصله به‌زودی به بخشی جدایی‌ناپذیر از فرآیند کار گروه تبدیل شد. آلبوم «تاریخ سکوت» به این ایده تکیه می‌کند و در آن، فضا و زمان به ستون‌های ضروری آرنژمان‌ها بدل می‌شوند [زمان در قطعات شکنندگی به خصوصی دارد و تمام پالت صوتی اثر به دنبال القای کیفیتی مکان‌مند است. مکانی که شنونده خود می‌یابد، خواه طبیعت بکر و آبی و قهوه‌ای ایسلند و خواه خاطره‌ای دور از شهری از یادرفته. 📖 نسخه‌ی کامل این مطلب را در Instant View بخوانید. 💿 آلبوم را اینجا گوش کنید.

مجله‌ی موسیقی پاراساندر

آیا موسیقی جز می­تواند جامعه را دگرگون کند؟ نویسنده: مهدی سامان‌پور در متن قبلی‌­ام سعی کردم گوش­سپاری به موسیقی جز در ایران را توضیح دهم و در این متن تلاش خواهم کرد تا بررسی کنم آیا اساسا موسیقی جز توانایی دگرگونی اجتماعی را دارد؟ در نگاهی زودگذر می­توانیم استدلال کنیم که موسیقی جز در امتداد بازتولید اجتماعی عمل می­کند و مسئله را حل و فصل کنیم. اما در نگاه نگارنده مسئله به همین جا ختم نمی­شود و باید کمی تردید داشت و بیشتر وارد عمق شد. هر متن جامعه­شناختی در مورد هنر می­بایست ابتدا تکلیف خود را با پیر بوردیو مشخص کند. من نیز ابتدا موضع این متن را با بوردیو مشخص می­کنم و نشان می­دهم که چرا آرا بوردیو به تمامی جوابگو و توضیح دهنده پدیده جَز نیست و سپس سراغ ژاک رانسیر می­روم که موضعی کاملا متضاد نسبت به بوردیو دارد و استدلال خواهم کرد آرا او نیز دچار نوعی انتزاع‌گرایی و موجب رمانتیزه‌کردن گسست و غیبت سوژه‌ی تاریخی و جمعی می­شود و در آخر، پیشنهاد خود را به بحث و گفتگو خواهم گذاشت. نسخه‌ی کامل این مطلب را در Instant View بخوانید. بشنوید: پلی‌لیست دهه به دهه با جَز

مجله‌ی موسیقی پاراساندر

#پلی‌لیست ماهانه‌ی پاراساندر: از اکتبر ۲۰۲۵ 🟨 دست‌چینی از آهنگ‌هایی که ماه اکتبر ۲۰۲۵ منتشر شدند، به انتخاب مجله‌ی موسیقی پاراساندر. 🟩 با پلی‌لیست‌های ماهانه‌ی ما در جریان کارهای هنرمندان و گروه‌هایی قرار بگیرید که در تمام این سالها زیر رادار ما بودند و با صداهایی جدید، از هر سبک و استایل موسیقایی، آشنا شوید. 🟥 پلی‌لیست‌های ماهانه‌ی پاراساندر، آخرین روز هر ماه میلادی منتشر می‌شوند. کیوریتور: امید سلطانی | محمدرضا عادلی | علی نوروزی | احمد هادی‌پور ▶️ لینک شنیدن: Spotify | Telegram

مجله‌ی موسیقی پاراساندر

8. Talking Heads – Remain In Light 1980 برایان اینو در مقام تهیه‌کننده پیش از این، در دومین آلبوم گروه تاکینگ هِدز، آن‌ها را به اوج رسانده بود و در آلبوم سومشان (Fear of Music) به پارانویای شهری آن‌ها، ظاهری جهانی بخشید. اما اینو در آلبوم Remain in Light به عنوان تهیه‌کننده، ترانه‌سرا و نوازنده چند ساز، به گروه تاکینگ هدز کمک کرد تا به اوج تعالی خود برسند. در این آلبوم، ترانه‌ها به جای پرداختن به مسائل روزمره، بیشتر به سمت شعر ناب گرایش پیدا کرده‌اند. گروه، با اجرای قطعاتی که ریتم‌های عمیق و گیرا دارند، یک فانک سایکدلیک مبهوت‌کننده را به نمایش می‌گذارد. (حضور اِیدریان بِلو، گیتاریست چیره‌دست و غیرمعمول با آت صداهای عجیب و هیپنوتیزم‌کننده‌ی گیتارش در این موفقیت بی‌تأثیر نبود). در عین حال، چرخش دیوید بِرن در آهنگ «Once in a Lifetime» به سمت چیزی کاملاً روحانی و معنوی از عجایب و البته جذابیت‌های دیگر این اثر بود. اینو و بِرن متاثر از موزیسین نیجریایی، فِلا کوتی، پلی‌ریتم‌های آفریقایی را با بافت صوتی فانک الکترونیک ترکیب کردند و صدای ویژه‌ای از پست-پانک را ارائه دادند که خاص تاکینگ هدز بود. نتیجه آنقدر سنگین بود که اجرای زنده‌ی قطعات آلبوم برای گروه چهارنفره‌ی تاکینگ هدز ممکن نبود (چیزی که در ظاهر بر خلاف زیبایی‌شناسی پانک بود)، و در تورها 5 موزیسین مهمان دیگر لازم بود تا صدای مطلوبی برای این آهنگ‌ها تولید شود. با این حال اگر تاکینگ هدز را سردسته‌ی پست-پانک به سبک و سیاقی رقصان، ادبی و بچه-کالج‌محور بدانیم که به شدت روی ساخت و بافت موسیقی‌اش حساسیت به خرج می‌دهد، اولین و بهترین نمونه از این شاخه در پست-پانک، شاید آلبوم Remain in Light باشد. 💿 آلبوم را اینجا بشنوید. #پرونده #پست_پانک

مجله‌ی موسیقی پاراساندر

امروز تولد بوتسی کالینز، نوازنده‌ی برجسته‌ی گیتار بیس است. یادداشت امین کمیجانی درباره‌ی یکی از شیرین‌ترین قطعات او را اینجا بخوانید: چند بند دربارۀ I'd Rather Be With You

لیبل‌های موسیقی تیشه به ریشه‌ی خود می‌زنند؛ آن هم به لطفِ تیک‌تاک این فقط گرفتاریِ صنعت موسیقی نیست؛ تمام بنگاه‌های رسانه‌ای قدرتمندِ دوران پیشا اینترنت نیز وارد همین بازی خطرناک شده‌اند. تد جُیا ماه به ماه، وابستگی لیبل‌های موسیقی به تیک‌تاک عمیق‌تر می‌شود؛ وابستگی‌ای که حالا دیگر نامش «اعتیاد» است. کار بعضی‌شان به جایی رسیده که تا زمانی که یک آهنگ در تیک‌تاک «وایرال» نشود، کل آلبوم را منتشر نمی‌کنند. نسخه‌ی کامل این مطلب را در Instant View بخوانید.

مجله‌ی موسیقی پاراساندر

#رادیو_پاراساندر شماره‌ی ۱۲: پادکست بهترین آلبوم‌های سال ۲۰۲۴ بخش چهارم داغ داغ در Castbox بشنوید

۳۸ سال پیش در چنین روزی ژاکلین دوپره، یکی از بهترین نوازندگان چلو در قرن بیستم، در ۴۲ سالگی درگذشت. در این ویدئو اشکان شریعت بخشی تلخ از زندگی ژاکلین را روایت می‌کند. برای شنیدن اپیزود دوم رادیو الژی اینجا را لمس کنید. تدوین: سوگند دهمرده 📺 در یوتوب تماشا کنید

مجله‌ی موسیقی پاراساندر

گشت‌وگذاری در موسیقی ژاپن نیلوفر مرندی قسمت چهارم: هه‌کیوکو از راهبان نابینا تا انیمه‌ی معاصر، صدای تاریخ در ژاپن هیچ‌گاه قطع نشده است و نسل به نسل در قالب‌های گوناگون ادامه یافته است. بیواهوشی‌ها نقطه‌ی اتصال سنت روایی گذشته با رسانه‌های امروزی‌اند. «بیواهوشی» (بیوا‌法師) به راهبان نابینایی گفته می‌شد که به عنوان نوازنده-راوی در ژاپن باستان و قرون میانه فعالیت داشتند. این راهبان دوره‌گرد با نواختن بیوا به نقل داستان‌های حماسی، اساطیری و مذهبی می‌پرداختند. اما نقش آنان فراتر از یک موسیقی‌دان صرف بود؛ بیواهوشی‌ها راویانی بودند که تاریخ و اسطوره را زنده می‌کردند، شفادهندگانی که با نغمه‌های خود آلام روحی را تسکین می‌دادند، و واسطه‌هایی میان دنیای زندگان و مردگان به‌شمار می‌آمدند. موسیقی مخصوص آنها که برای روایت به کار می‌رفت، هه‌کیوکو نام داشت که به معنای «نغمه‌های خاندان هه‌که» یا به طور کلی «آوازهای حماسی» است؛ این نغمه‌ها را آوازهایی برای ارواح مردگان نیز می‌دانستند، چرا که اغلب به یاد جنگجویان کشته‌شده اجرا می‌شد. 📝 نسخه‌ی کامل این مطلب را در Instant View بخوانید. #پرونده #ژاپن

مجله‌ی موسیقی پاراساندر