شمس تبریزی رحمه اللّٰه

شاه دلم گدا مکش ،من شده ام گدای تو گر چه ستم کنی به من،جان و تنم فدای تو مهر تو از وجود من،با غم دل نمی رود مهر منت به دل نشد،هر چه کنم برای تو از همه کس گذر کنم ،از تو گذر نمی شود مشکل تو وفای من،مشکل من جفای تو کن نظری که تشنه ام،بهر وصال عشق تو من نکنم نظر به کس،جز رخ دلربای تو جان من و جهان من،روی سپید تو شدست عاقبتم چنین شود،مرگ من و بقای تو از تو برآید از دلم ،هر نفس و تنفسم من نروم ز کوی تو ،تا که شوم فنای تو دست ز تو نمی کشم ،تا که وصال من دهی هر چه کنی بکن به من ،راضی ام از رضای تو

عیدقربان شدچه قربان می کنی؟ جان خود تقدیم جانان می کنی؟ همچو ابراهیم(ع) آیا بی ریا دل برایش تحت فرمان می کنی؟ دل نداری، لااقل در محضرش از ندامت دیده گریان می کنی؟ یا نداری این، از بهر خدا مهربانی با یتیمان می کنی؟ یا که با اخلاص کامل عید را همرهی با مستمندان می کنی؟ گر یکی زین جمله را کردی عمل دل یقین دان غرق ایمان می کنی چون نیاید بر ز دستت زین عمل خویش را در نفْس زندان می کنی عیدقربان یعنی قربانی نفْس خوی حیوانی تو قربان می کنی؟