اطلاع رسانی موسسه مادران امروز (مام)

پسماندهای الکترونیکی سازمان‌های بین‌المللی مانند WEEE Forum با هدف افزایش آگاهی عمومی درباره تأثیرات زیست‌محیطی زباله‌های الکترونیکی و تشویق به بازیافت مسئولانه آن‌ها هر سال شعاری را برای آگاهی دادن در این زمینه انتخاب و آن را به جهانیان اعلام می‌کنند. به بهانه‌ی این تصمیم، قصد داریم به پسماندهای الکترونیکی و تاثیر آن بر محیط زیست بپردازیم. آمارهای جهانی نشان‌دهنده‌ی رشد نگران کننده‌ی این نوع پسماند و نرخ پایین بازیافت آن است. پسماندهای الکترونیکی به وسایلی گفته می‌شود که پس از پایان عمر خود (که معمولا کوتاه مدت طراحی می‌شوند.) دور ریخته می‌شوند؛ و دربرگیرنده‌ی محصولی است که انواع قطعات الکترونیکی، سیم‌ها، کابل‌ها و باتری‌ها در آن‌ به‌کار رفته است‌؛ مانند لوازم برقی خانگی بزرگ و کوچک (یخچال، ماشین لباسشویی، پنکه، مایکرویو، باندهای صوتی، لامپ‌های هوشمند و ۰۰۰) و تجهیزات ارتباطی و فناوری‌های اطلاعاتی (تلفن‌های همراه، کامپیوترها لپ‌تاپ‌ها، چاپگرها، کنسول‌های بازی و …). بر اساس گزارش جهانی پسماند الکترونیکی ۲۰۲۴ که توسط اتحادیه بین‌المللی مخابرات (ITu) و موسسه آموزشی و تحقیقات ملل متحد(UNITAR) منتشر شده است: حجم تولید این مواد در سال ۲۰۲۲، ۶۲ میلیون تن و نرخ بازیافت رسمی در همین سال، ۱۴ میلیون‌تن است (تولید و مدیریت پسماند الکترونیکی در مناطق مختلف جهان متغیر و تابع مولفه‌های مختلفی است). پسماندهای الکترونیکی ترکیبی پیچیده از مواد با ارزش و مواد بسیار سمی و خطرناکی هستند؛ به‌طور مثال سیم‌ها یا کابل‌ها متشکل از سرب، جیوه، کادمیوم، برومین در داخل و لایه‌ی بیرونی آن‌ها از پلاستیک ساخته شده است. این فلزات سنگین سبب بیماری‌های جدی مانند: سرطان، آسیب به مغز و سیستم‌های عصبی، نارسایی در کلیه‌ها، اختلال عملکرد غدد درون ریز و ناراحتی‌های شدید ریوی و … می‌شوند. این پسماندها ارزش اقتصادی دارند و با بازیافت نکردن آن‌ها ضررهای هنگفتی بر اقتصاد جهانی تحمیل می‌شود. دلایل ذکر شده با توجه به نرخ تولید افزایشی این تجهیزات، سیاستمداران و قانونگذاران را مکلف می‌کند که هر چه سریع‌تر به تدوین و اجرای قوانینی جامع در زمینه‌ی جمع آوری، بازیافت ایمن و ممنوعیت دفع غیر بهداشتی اقدام کنند. همچنین آموزش و افزایش آگاهی عمومی از فناوری‌های مدرن و تجهیزات پیشرفته بازیافت را در اولویت کار خود قرار دهند و طراحی و تولید محصولات با طول عمر بیشتر را در تدوین این طرح در نظر بگیرند. شعار سال ۲۰۲۵ این روز  "به شکار زباله‌های الکترونیکی بپیوندید. بازیابی، بازیافت و احیا کنید" است. این شعار بر اهمیت مشارکت عمومی در جمع‌آوری و بازیافت وسایل الکترونیکی تأکید دارد. یادداشتی از گروه محیط زیست موسسه مادران امروز #موسسه_مادران_امروز #گروه_محیط زیست #پسماند_الکترونیک⁩

خشم و تصمیم‌گیری (بخش دوم) - تغییر در ادراک واقعیت: هنگام خشم فرد اطلاعات را به صورت تحریف شده دریافت می‌کند، در نتیجه احتمال سوء برداشت زیاد می‌شود و تصمیم‌هایی گرفته می‌شود که ممکن است برپایه‌ی واقعیت نباشد. -کاهش توانایی همدلی: خشم باعث می‌شود فرد کم‌تر به احساسات و شرایط دیگران توجه کند و این موضوع احتمال اسیب رساندن به دیگران را بیش‌تر می‌کند. اکنون با توجه به موارد گفته شده و هم‌چنین تغییرات دیگری که در ما هنگام بروز خشم روی می‌دهد، بهتر می‌توانیم درک کنیم که چرا لازم است هنگام خشم از گرفتن تصمیم‌های مهم اجتناب کنیم. توصیه می‌شود در این موقعیت، ابتدا با استفاده از تکنیک‌های مدیریت بر خشم تلاش کنیم تا جایی که ممکن است خود را آرام کنیم و سپس در مورد موضوع تصمیم‌بگیریم. چند تکنیک که به ما در آرام سازی خود، موقع خشم کمک می‌کند، عبارتند از: - تنفس عمیق؛ - دور شدن موقت از موقعیت؛ - نوشتن احساسات خود؛ - تخلیه‌ی انرژی فیزیکی، مانند پیاده روی تند؛ - گوش دادن به موسیقی آرام بخش و بدون کلام؛ - و... یادداشتی از ماریا ساسان‌نژاد - گروه مطالعاتی روانشناسی #موسسه_مادران_امروز #خشم_و_تصمیم‌گیری #احساس_پشیمانی #رفتار_منطقی

خشم و تصمیم‌گیری (بخش نخست) چرا هنگام خشم نباید تصمیم بگیریم؟ این را بسیار شنیده‌ایم که بهتر است زمان خشم تصمیم گرفته نشود و شاید در اطراف خودمان هم دیده‌ایم بعد از فروکش کردن خشم و آرام شدن، معمولا افراد متوجه غیر منطقی بودن تصمیم خود می‌شوند و احساس پشیمانی می‌کنند. هرچند خشم حالتی گذرا است، اما تصمیم‌هایی که در حالت خشم گرفته می‌شود، می‌تواند پی‌آمدها و آسیب‌های بلندمدت داشته باشد. واقعیت این است که احساس خشم با تغییرات زیادی در عملکرد بدن (از‌جمله مغز) همراه است که شناختن این تغییرات به ما کمک می‌کند تا درک کنیم چرا در این موقع نباید تصمیم‌های مهم بگیریم. از جمله تغییرات مهم در بدن ما هنگام خشم عبارتند از: - افزایش رفتارهای لحظه‌ای: در حالت خشم مغز تمایل به پاسخ سریع و تند دارد و این باعث می‌شود بدون فکر کردن به عواقب و بدون مرور گزینه‌های بهتر، به‌جای حل درست مسئله، به تخلیه‌ی احساسات اولویت دهد. - اختلال در عملکرد قشر پیش پیشانی: قشر پیش پیشانی مغز مسئول تصمیم‌گیری منطقی، ارزیابی پی‌آمدها و کنترل تکانه‌هاست. هنگام خشم فعالیت این ناحیه کاهش پیدا می‌کند و کنترل رفتار به بخش‌های مربوط به احساسات، مانند امیگدالا منتقل می‌شود در نتیجه تصمیم‌گیری بیش‌تر هیجانی می‌شود تا منطقی. ادامه دارد. #موسسه_مادران_امروز #خشم_و_تصمیم‌گیری #احساس_پشیمانی #رفتار_منطقی

• نام کتاب: وقتی مژی گم شد • نویسنده: حمیدرضا شاه‌آبادی • ناشر: کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان • نوبت چاپ: چهارم - ۱۳۹۹ • تعداد صفحه‌ها: ۱۰۰ • گروه سنی: ۱۵+ • معرفی‌کننده: زهرا محسنی • مژگان و مژده دو دختر خاله با خانواده‌هایشان به شمال می‌روند. ناصر پدر مژگان وی را بخاطر این‌که فراموش کرده قرص‌های او را بیاورد بشدت سرزنش می‌کند‌ و با عصبانیت به او می‌گوید: "گم شو، دیگه نبینمت." صبح روز بعد "مژی" گم می‌شود و هر چه جست‌وجو می‌کنند او را پیدا نمی‌کنند؛ ناچار گم شدن او را به پاسگاه گزارش می‌دهند ...‌. - داستان چند راوی دارد و هریک گوشه‌ای از آن را از دید خود روایت می‌کند و همه سعی می‌کنند که علت گم شدن یا فرار "مژی" را ریشه‌یابی کنند. داستانی معمایی، ساده و جذاب با موضوع فرار نوجوانان از خانه و خطراتی که در کمین آن‌ها است. داستان کارکردی روان‌شناختی و اجتماعی دارد و مخاطبش علاوه بر نوجوانان، والدین و مربیان نیز می‌توانند باشند. • بخشی از کتاب: آخر این داستان را می‌دانم. می‌دانم که مژی دست آخر گذاشت و رفت. رفت به کام اژدها. گم شد. اما می‌خواهم بدانم چرا؟ چرا مژی رفت؟ چرا همه‌ی ما خواب بودیم؟ چرا کسی مژی را ندید؟ ندید که دارد عذاب می‌کشد. می‌خواهم بدانم چه طور همه چیز دست به دست هم داد تا آن بلا سر مژی بیاید. آخر این داستان را می‌دانم، اما می‌خواهم بدانم از کجا شروع شد مهره ی اول را چه کسی انداخت تا مهره‌های دیگر پشت سرهم بیفتد و آخرین مهره مژی را زمین‌گیر کند. می‌خواهم بدانم این وسط مقصر چه کسی بود؟ #موسسه_مادران_امروز #معرفی_کتاب #رمان_نوجوان #وقتی_مژی_گم_شد #حمیدرضا_شاه‌آبادی #کانون_پرورش_فکری_کودکان_و_نوجوانان

ورزش و نابینایان با شرکت در ورزش‌های گوناگون، اعتماد به نفس و استقلالی در فرد نابینا به‌وجود می‌آید که می‌تواند به موفقیت‌های دیگر در زندگی منجر شود. ورزش به تحول هر چه بیش‌تر شخصیت، خودسازی و ارتباط نابینایان با افراد بینا یاری رسانده و انزواطلبی و عدم تحرک ناشی از نابینایی را کاهش می‌دهد. بسیاری از ورزش‌ها مانند: شطرنج، پیاده روی، دو و میدانی، شنا، اسکی و ...(فهرست مفصلی از انواع ورزش‌ها برای نابینایان می‌توان برشمرد.)، همچنین امکان یادگیری انواع حرکت‌های موزون، مانند باله نیز برای نابینایان وجود دارد. بدون شک علت و زمان بروز نابینایی در انتخاب نوع ورزش و چگونگی انجام دادن آن نقش مهمی دارد. هدف از پرداختن به ورزش برای نابینایان از یک‌سو دستیابی به سلامت جسمانی و غلبه بر فشارهای روانی و از سوی دیگر معرفی مهارت‌ها و توانایی‌های آنان به جامعه است. رشته‌های ورزشی شنا و دو و میدانی و ژیمناستیک، از نظر بسیاری از کارشناسان تربیت بدنی به عنوان ورزش‌های مادر و پایه شناخته شده‌اند. در این ورزش‌ها علاوه بر انعطاف پذیری لازم، تمامی اعضای بدن به تناسب رشد کرده و تقویت می‌شود. خوشبختانه این رشته‌ها در میان نابینایان سراسر جهان متداول است و هر کشوری بر اساس امکانات ورزشی و میزان علاقه‌ی نابینایان به ورزش و تربیت بدنی، رشته‌های ورزشی را برای آنان پیش‌بینی می‌کند. یادداشتی از دکتر فریده ترابی میلانی-کارشناس موسسه مادران امروز منبع: کتاب "تحول روانی و آموزش و توانبخشی نابینایان" تالیف: محمد رضا نامنی، افسانه حیات روشنایی، فریده ترابی میلانی. انتشارات سمت، چاپ ششم، سال ۱۴۰۲ #موسسه_مادران_امروز#ورزش_و_نابینایان#اعتماد_به_نفس⁩

کودک و محیط زیست همان‌طور که صلح را باید از کودکی آموخت، بی‌شک حفظ محیط زیست را هم از کودکی باید آموخت. کم‌تر فعال محیط‌زیستی را می‌شناسیم که علاقه‌اش در این خصوص ریشه در دوران کودکی‌اش نداشته باشد. دورانی که بی‌واسطه با طبیعت در ارتباط بوده، پای‌برهنه در جوی آب قدم گذاشته و برگ‌های شناور را به‌ عنوان ماهی صید کرده است؛ در چمنزارها غلت زده، دور ریز سفره‌ی غذا را به حیونات خانگی داده، همچنین مسئول نگهداری از آنان نیز بوده‌است؛ بذر یا گیاه را در دل خاک کاشته و شاهد رشد و نگهدار آن بوده است. چنین کودکانی تجربه‌ی زیسته‌شان به آن‌ها اهمیت نگهداری از گیاهان، آب‌ها، حیوانات و محیط زیست را یادآوری می‌کند و به داشته‌‌های طبیعی کشورشان، مانند اعضای ارزشمند خانواده‌شان، علقه و گرایش نشان می‌دهند. به دلیل این مناسبت لازم است با کودکان فعالیت‌های شاد و خوشایند محیط‌زیستی داشته باشیم و با هدایت آن‌ها به سوی کارهایی مانند: دوچرخه‌سواری، کاشت گیاهان، مطالعه‌ی کتاب‌های جذاب محیط‌زیستی، عکاسی از طبیعت، حیوانات، پرنده‌نگری، کارهای‌دستی با وسایل دور ریختنی و مطالبه‌گری با نگاه و تقاضای کودکانه، از مسئولان، آن‌ها را به حفظ محیط‌زیست ترغیب کنیم؛ با این امید که این‌گونه کارها کودکان را به انسان‌هایی مسئول و حافظ محیط‌زیست هدایت کند. شما می‌توانید با خلاقیت و شرایط موجود خود به این فهرست بیفزایید. یادداشتی از گروه محیط زیست موسسه مادران امروز #موسسه_مادران_امروز #کودک #محیط_زیست #طبیعت

کودکان را دریابیم کودکان محروم از زندگی انسانی و کودکانه، کودکان اسیر خشونت و بی‌عدالتی، کودکان غزه؛ کودکان ناشاد از دنیایی که ما برایشان ساخته‌ایم؛ دنیای بی‌عدالتی، تبعیض و نابسامانی. و حتا ... و حتا کودکان برخوردار ازامکانات مادی و دور از جنگ و ناداری و بهره‌مند از نعمت پدر، مادر و خانواده، اما... اما اسیر رسانه‌‌های دیجیتال و گرفتار در خشونت پنهانِ جنگ نرم و بمباران‌های بی‌امان و بی‌صدای آن توسط مهندسی‌های ذهنی در فضای مجازی. کودکان در هر مرتبه‌ی اجتماعی که باشند، با کم و  بیش اختلاف، متاثر از انواع جنگ‌ها و نابسامانی‌های موجود در جهان‌اند. کودکان را دریابیم. #موسسه_مادران_امروز #کودکان #کودکان_محر‌وم #بی_عدالتی

بهداشت روانی هدف اصلی بهداشت روانی پیشگیری است که از طریق ایجاد محیط فردی و اجتماعی مناسب حاصل می‌شود. اصول اساسی بهداشت روانی عبارت است از: ۱- احترام به شخصیت خود و دیگران؛ ۲- شناختن محدودیت‌ها در خود و افراد دیگر؛ ۳- دانستن این حقیقت که رفتارانسان معلول عواملی است؛ ۴- آشنایی به این‌که رفتار هر فرد تابع تمامیت وجود خود است؛ ۵- شناسایی نيازها و محرک‌هایی که سبب ایجاد رفتار و اعمال انسان می‌شود. خلاصه این‌که: ما دیگران را آن‌طور که هستند، قبول می‌کنیم و به‌جای روش ایده‌آلیستی، در رابطه با آن‌ها، روش رئالیستی یا واقع بینی را اتخاذ می‌کنیم. به این ترتیب می‌توانیم تاحد بسیاری با اطمینان خاطر به زندگی خود ادامه دهیم. یادداشتی از دکتر فریده ترابی میلانی منبع: کتاب "بهداشت روانی"، دکتر سعیدشاملو، انتشارات رشد، چاپ ۲۴، سال۱۴۰۳ #موسسه_مادران_امروز #بهداشت_روان #محیط_فردی

گوش دادن فعال به حرف‌های کودکان یکی از مهارت‌هایی که به والدین کمک می‌کند تا کودکان بدون ترس از تنبیه، سرزنش و عواقب منفی، نظرشان را بیان کنند، شوق به گوش دادن فعال از جانب والدین است. گوش دادن چیزی فراتر از شنیدن کلمه‌ها است و شامل درک احساس و افکار و نیازهای نهفته‌ی کودک است. وقتی به طور فعال به حرف آن‌ها گوش‌ می‌دهیم، این پیام را به کودک می‌رسانیم که او فردی مهم و ارزشمند است و صدای او شنیده می‌شود. این مهارت در ارتباط موثر با کودکان نقش بسزایی دارد و بهتر است تلاش کنیم تا آن را کسب نماییم. در این‌جا به ذکر نکاتی که می‌تواند توانایی فعالانه گوش دادن والدین را بالا ببرد، اشاره می‌کنیم: - به کودک اجازه دهید حرفش را تمام کند؛ وسط حرف او نپرید حتی اگر پیش‌بینی می‌کنید که چه می‌خواهد بگوید. - پاسخ دادن قبل از پایان کلام، او را دچار ناامنی و شنیده نشدن می کند. - به موضوع حرف کودک اشتیاق نشان دهید. - برای فهمیدن نظر او تلاش کنید، برای مثال می‌توانید از او سوال کنید (منظورت ... این بود؟) - داشتن تماس چشمی و استفاده از زبان بدن مانند: تکان دادن سر به معنای تایید، لبخند زدن و ... را فراموش نکنید. - ذهنتان را برای این‌که کودک حق داشته‌ باشد عقیده، احساس و افکار خودش را داشته باشد، باز نگه‌دارید. - گوش دادن فعال به معنای تایید و موافقت گفته‌های کودکان یا نپذیرفتن عقیده‌ی آنان نیست، بلکه به این معناست که موافقید فضای ذهنی و احساسی آن‌ها را بشناسید و برای شما این موضوع ارزشمند است. - بدون این‌که او را قضاوت و نصیحت کنید، بازخورد دهید، یعنی احساس خودتان را از گفته‌های او بیان کنید، برای مثال: "ناراحتم که نمی‌توانم امروز تو را به پارک ببرم." - خلاصه‌ای از آن‌چه را که به شما گفته بیان کنید. به بهانه‌ی هفته‌ی کودک و با توجه به اهمیت این مهارت، می‌توانیم توجه ویژه‌ای به فرزندان‌مان داشته باشیم. یادداشتی از نگین نابت - گروه مطالعاتی روانشناسی #موسسه_مادران_امروز #هفته_کودک #گوش_دادن_فعال #کودکان⁩

روز و هفته‌ی ملی کودک گرامی باد! #موسسه‌مادران‌امروز #هفته_ملی_کودک #کودکان

با بهبودیافتگان سرطان پستان (بخش دوم) وظایف بهبودیافتگان نسبت به خود: بهبود‌یافتگان ناگزیرند نسبت به خدمات درمانی مربوط به خود دقیق و جدی باشند. ویزیت‌های منظم پزشکی، استراحت روزانه،  استفاده از غذا‌های مناسب و ورزش‌های توصیه شده، از جمله وظایف آن‌ها است که نباید از آن غفلت کنند. وظایف بهبودیافتگان نسبت به خانواده و اطرافیان: از همسر گرفته تا فرزندان و از آن فراتر خانواده‌ی بزرگ‌تر (پدر، مادر، خواهر، برادر و ...) و اطرافیان و نزدیکان‌ نیازمند توجه هستند. - بهبودیافتگان به دلیل این‌که دشواری‌های یک بیماری سخت‌درمان را از سر گذرانده‌ و بهبود‌یافته‌اند، نباید از خانواده و اطرافیان توقع توجه زیاد و دست و پاگیر داشته باشند. درصورتی‌که خود بهبود‌یافته بداند که در این مرحله چگونه باید قدر خود را به‌عنوان انسانی که زندگی دوباره یافته است، بداند به‌طور غیرمستقیم دیگران نیز به ارزش‌های وجود او پی‌می‌برند و برای توجه و کمک به او، اشتیاق بیش‌تری نشان می‌دهند. - بهبود‌یافته‌ای که مادر است، باید با نقش خود به عنوان مادرآشنا باشد. این نقش نوعی آموزش را می‌طلبد. ممکن است بیماری آن‌قدر او را به خود مشغول کرده‌ باشد که نقش مادری خود را فراموش کند. فرزندان فرد بهبودیافته در وهله‌ی اول از مادر خود، چگونگی مقاومت و صبوری در برابر سختی‌ها، از جمله بیماری را می‌آموزند. باید به مادران بهبودیافته اشاره‌ی جدی کرد که آغوششان را برای فرزندان باز نگه دارند، اگر این آغوش برای فرزند باز نباشد، آن‌ها نمی‌دانند به کجا پناه ببرند. - فرزندان و سایر اعضای خانواده قادرند رنج و بیماری را درک کنند، به‌شرطی‌که والدین آگاه باشند و با آ‌ن‌ها به‌درستی صحبت و رفتار کنند. به این ترتیب است که فرزندان و اعضای خانواده می‌آموزند که در بیماری‌ها و مشکلات یار باشند نه سربار. وظایف بهبودیافتگان نسبت به سایر بیماران: - نقش بهبودیافتگان در برابر سایر بیماران و به‌طورکلی جامعه، عادی سازی برخورد با این بیماری در عین اشاره به سختی‌های آن است. بهبودیافتگان وظیفه‌های سنگین و درعین‌حال شیرینی دارند. آن‌ها باید بسیار بیاموزند تا هم حامی خود باشند، هم بیماران را دریابند و درعین‌حال جامعه را آگاه سازند. - یاد‌گرفتن آنچه به‌عنوان وظایف بهبودیافته‌ها گفته شد و یاددادن هر مقداری از آن که در توان بیماران باشد، با توجه به ایجاد محیط‌هایی شاد که بیماران بیش از دیگران به آن نیازمندند، از وظایف اصلی بهبودیافتگان علاقه‌مند است. #موسسه‌مادران‌امروز #سرطان_پستان #بهبودیافتگان_سرطان

سخنی با بهبودیافتگان سرطان پستان (بخش نخست) سرطان پستان شایع‌ترین سرطان در بین بزرگسالان است. این سرطان قابلیت درمان دارد، برای همین بیش‌ترین بهبودیافتگان را هم به خود اختصاص می‌دهد. زندگی بهبودیافتگان از سرطان پستان را می‌توان به سه بخش تقسیم کرد: - زندگی پیش از ابتلا به سرطان پستان؛ - زندگی در دوران بیماری؛ - زندگی پس از بهبود. ابتدا به زندگی پیش از ابتلا می‌پردازیم‌: در این بخش، جامعه‌ی هدف همه‌ی زنان و مردان هستند، چرا که همگی بالقوه در معرض ابتلا به سرطان پستان یا هم‌زیستی تنگاتنگ با بیماران مبتلا به سرطان پستان‌ و نیازمند آگاهی نسبت به این بیماری‌ هستند. به این منظور همه‌ی نهاد‌ها و مسئولان امور بهداشت و درمان کشور، بدون هیچ صرفه‌جویی، موظف‌اند از طریق رسانه‌ها‌ی گوناگون اطلاعات لازم و کافی درباره‌ی این بیماری را به‌طور منظم و پیوسته در اختیار کل جامعه قرار دهند و در این راه توقف نکنند. دوم زندگی در دوره‌ی بیماری و مراحل درمان: در این مرحله، جامعه‌ی هدف افرادی هستند که به این سرطان مبتلا شده‌اند و دوره‌ی درمان را طی می‌کنند. این افراد نیاز به آگاهی‌ها و توجه‌هایی ویژه دارند. این آگاهی‌ها مربوط می‌شود به چندوچون دوره‌ی بیماری و گذراندن بی‌دردسر آن، از جمله‌ نگرانی‌های مربوط به دارو و درمان. مرحله‌ی سوم زندگی پس از بهبود‌یافتن: بهبودیافتگان همگی دوره‌ی این بیماری و درمان‌های مربوط به آن را گذرانده‌اند. اینان نقش‌ها و وظایفی بر عهده دارند که آن را می‌توان به سه دسته‌ی زیر تقسیم‌ کرد: - وظایف بهبودیافته‌ها نسبت به خود؛ - وظایف بهبودیافته‌ها نسبت به خانواده و اطرافیان؛ - وظایف بهبودیافته‌ها نسبت به سایر بیماران. #موسسه‌مادران‌امروز #سرطان_پستان #بهبودیافتگان_سرطان