کانال لُغَةُ القُرآنِ (دکتر همّت دادرس)

سیستم نشریات دانشگاه اصفهان uijs.ui.ac.ir/rall/

پژوهش های ترجمه در زبان و ادبیات عرب rctall.atu.ac.ir/

مجلة الجمعیة العلمیة الایرانیة للغة العربیة و آدابها iaall.iranjournals.ir/

موضوع : نکاتی پیرامون اسم ممدود هراسمی که آخرش الف زائده و همزه باشد، آن را  ممدود  گویند چه این که همزه‌اش اصلی باشد؛ (یعنی جزء اصل کلمه و در اصل، واو یا یاء بوده‌اند که قلب به همزه شده‌اند.) مانند: «سماء، ثناء، دعاء، قضاء و...» یا همزه‌اش زائده الحاقیه، (دلیل الحاق آن است که با اینها معامله مذکر می‌شود، و برای مؤنثش تاء می‌آورند؛ مثلا می‌گویند: حرباءة.) باشد؛ مانند: «حرباء، قوباء، علباء، و...» ، یا برای تانیث، (این قسم دارای اوزان مختلف می‌باشد؛ مانند: «صحراء، حمراء، نفساء و...» ، که بر وزن «فعلاء» است و مانند: «اربعاء» که بر وزن «افعلاء» است، و «عقرباء» که بر وزن «فعللاء» است، و «عاشوراء» که بر وزن «فاعولاء» است، و «کبریاء» که بر وزن «فعلیاء» است و اوزان دیگر که در کتاب‌های ادبی بیان شده است.) باشد؛ مانند: «نفساء، صحراء، عاشوراء و...» . البته اگر الف و همزه هر دو اصلی باشند؛ مانند: «ماء، باء، راء، داء» از نظر صرفی داخل در تعریف ممدود نخواهد بود ولی در قرائت، ممدود محسوب می‌شود.   حسینی طهرانی، هاشم، علوم العربیة، ج۱، ۳۴۱ – ۳۴۳. کانال عربی همت دادرس .. https://telegram.me/d5821