خداوندگار عشق

☆☆☆ بعضی سوگ‌ها درمان‌شدنی نیستند؛ نامرئی‌اند و به زبان نمی‌آیند. این سوگ‌ها قرار نیست تمام شوند، ما از آن‌ها عبور نمی‌کنیم، بلکه دور آن‌ها رشد می‌کنیم و بزرگ می‌شویم. ​این همان سوگی است برای تمام زندگی‌هایی که می‌توانستی داشته باشی، اما پشت تصمیم‌ها، ترس‌ها یا جبر جغرافیا جا ماندند و نابود شدند؛ سوگ برای کسی که هنوز زنده است و نفس می‌کشد، اما دیگر آن آدمی نیست که می‌شناختی؛ و سوگواری برای کودکی و بی‌گناهی درونی‌ات، درست در روزهایی که همه فکر می‌کنند بالغ و موفق شده‌ای. ​اگر بخواهیم این غم را برای دیگران توضیح دهیم، احتمالاً آن را با افسردگی، ناشکری یا بحران میان‌سالی اشتباه می‌گیرند. اما واقعیت این است که این فقط یک ادای احترام خاموش است به تکه‌هایی از روح و روانمان که زنده زنده دفنشان کردیم، تا فقط بتوانیم در دنیای واقعی به زندگی ادامه دهیم. #کنجکاو_کم‌حوصله #توئیت @khodavandegareshgh #کانال_خداوندگار_عشق

☆☆☆ غذاهای مادرم چه خوب بود. تازه من به او ایراد می‌گرفتم که رنگ سبز خورش اسفناج چرا متمایل به کبودی است. آدم چه دیر می‌فهمد. من چه دیر فهمیدم که انسان یعنی عجالتاً. ایران مادرهای خوب دارد و غذاهای خوشمزه و روشنفکران بد و دشت‌های دلپذیر و همین. نامه #سهراب_سپهری به #احمدرضا_احمدی @khodavandegareshgh #کانال_خداوندگار_عشق

☆☆☆ #امشب_با_حافظ 📖 طوبی ز قامت تو نیارد که دم زند زین قصه بگذرم که سخن می‌شود بلند خواهی که برنخیزدت از دیده رود خون دل در وفای صحبت رود کسان مبند ز آشفتگی حال من آگاه کی شود آن را که دل نگشت گرفتار این کمند؟! @khodavandegareshgh #کانال_خداوندگار_عشق

☆☆☆ آرام باش عزیز من ، آرام باش . @khodavandegareshgh #کانال_خداوندگار_عشق #شمس_لنگرودی

☆☆☆ شلوار یا قطار؟ در فیلم نفرت (La Haine، ۱۹۹۵) ساختهٔ متیو کاسوویتز، پیرمردی برای چند جوان داستانی تعریف می‌کند؛ داستانی که بیش از آنکه دربارهٔ یک زندانی باشد، دربارهٔ همهٔ ماست. دو زندانی را با قطار به تبعید می‌برند. هنگام یکی از توقف‌ها، یکی از آن‌ها برای رفع نیاز از قطار دور می‌شود. قطار ناگهان به حرکت درمی‌آید. او می‌دود تا خود را برساند، اما شلوارش پایین می‌افتد. در آن لحظه تنها چند ثانیه فرصت دارد : شلوارش را بردارد یا برهنه سوار قطار شود. شلوار را انتخاب می‌کند؛ قطار می‌رود و او در سرمای سیبری جان می‌دهد. این روایت، تمثیلی از یکی از دشوارترین موقعیت‌های زندگی است: انتخاب میان حفظ آنچه برایمان مقدس شده و از دست ندادن فرصت. در اقتصاد، به این وضعیت «هزینهٔ فرصت» می‌گویند؛ هر انتخاب، بهایی دارد و گاهی بهای حفظ یک چیز، از دست دادن چیزی بسیار بزرگ‌تر است. در علوم شناختی نیز می‌دانیم که انسان‌ها معمولاً بیش از آنکه به دستاوردهای آینده بیندیشند، به حفظ باورها، عادت‌ها و هویت خود می‌اندیشند؛ حتی اگر این پافشاری به زیانشان تمام شود. تاریخ نیز کم‌وبیش همین منطق را دارد. فناوری منتظر کسی نمی‌ماند، علم برای تردیدهای طولانی توقف نمی‌کند، اقتصاد جهانی بر اساس احساسات یا آرزوها حرکت نمی‌کند و زمان، بزرگ‌ترین سرمایه‌ای است که هرگز بازنمی‌گردد. بسیاری از ملت‌ها نه به این دلیل که منابع نداشتند، بلکه چون نتوانستند در زمان مناسب میان «اصول» و «اولویت‌ها» تمایز بگذارند، فرصت‌های تاریخی خود را از دست دادند. شاید پیام این تمثیل همین باشد: گاهی بزرگ‌ترین شکست، انتخاب نادرست نیست؛ دیر انتخاب کردن است. تاریخ معمولاً کسی را مجازات نمی‌کند؛ فقط منتظر هم نمی‌ماند. منابع:La Haine (1995)؛ Thinking, Fast and Slow؛ Thinking in Bets؛ The Road to Serfdom (در بحث انتخاب‌ها و پیامدهای بلندمدت)؛ مفهوم «Opportunity Cost» در اقتصاد، از آثار Friedrich von Wieser. @khodavandegareshgh #کانال_خداوندگار_عشق

☆☆☆ من دلم می‌خواهد خیلی زیاد با تو حرف بزنم. دلم می‌خواهد خیلی زیاد برای تو بنویسم. نه به این خاطر که تو می‌فهمی که چه می‌گویم، به این خاطر که من تو را دوست دارم. تو پدر و مادر پیر من هستی که رهایت نمی‌کنم. تو فرزند کوچک من هستی که رهایت نمی‌کنم، حتی وقتی که فکر می‌کنی دیگر فرزند کوچک هیچ‌کس نیستی. من رفیق تو هستم وقتی که فکر می‌کنی دیگر هیچ رفیقی نداری. من آخرین کسی هستم که فنجان زهرآلودی را که به همه دادی از تو خواهم گرفت و بی‌فکر خواهم نوشید. من تو را دوست دارم، مرا آسان قربانی نکن. #حسین_دریابندی @khodavandegareshgh #کانال_خداوندگار_عشق

☆☆☆ #دمی_با_سعدی 📓 پایه خورشید نیست پیش تو افروختن یا قد و بالای سرو پیش تو افراختن یا بگدازم چو شمع یا بکشندم به صبح چاره همین بیش نیست سوختن و ساختن @khodavandegareshgh #کانال_خداوندگار_عشق

☆☆☆ ‏چنین است رسم جهانِ جهان همی راز خویش از تو دارد نهان نسازد ، تو ناچار با او بساز که روزی نشیب است و روزی فراز #فردوسی @khodavandegareshgh #کانال_خداوندگار_عشق هنگام سپیده دم استان گلستان ساحل بندرگز

🙌 لیست منتخب برترین های تلگرام 〰 ⏱ برای مدت محدود در دسترس شماست 👍 این پست به‌زودی حذف خواهد شد، فرصت رو از دست ندید!📥

‌ 💎 منتخبی از کانال‌های نایاب در موضوعات: 🎬 سینما    🥢   🧔‍♂️ فلسفه 🎵 موسیقی🥢 📖 ادبیات 👩‍🎨 نقاشی  🥢  👩‍🎓 علمی 🌎 سیاست 🥢  ⌨️ تکنولوژی یکبارهم که شده نگاهی بیاندازید و بپیوندید؛ این پست تبلیغاتی نیست...🚨پیوستن به مجموعه

☆☆☆ من چیز زیادی نمی‌خواستم؛ فقط کمی «زندگی»! اما در وطنم برای یافتن زندگی، باید به مرگ تن می‌دادم. @khodavandegareshgh #کانال_خداوندگار_عشق قطعه «دل » اقتباسی از ملودی «دل شده یک کاسه خون» مرحوم نعمت الله آغاسی و بر اساس تجربه زیسته ما در روزگار اکنون است.. #مینا_دریس

☆☆☆ من اینجا ریشه در خاکم من اینجا عاشق این خاک اگر آلوده یا پاکم من اینجا تا نفس باقیست می مانم من از اینجا چه می خواهم، نمی دانم امید روشنایی گر چه در این تیره گی ها نیست من اینجا باز در این دشت خشک تشنه می رانم من اینجا روزی آخر از دل این خاک با دست تهی گل بر می افشانم من اینجا روزی آخر از سِتیغ کوه چون خورشید سرود فتح می خوانم و می دانم تو روزی باز خواهی گشت #فریدون_مشیری @khodavandegareshgh #کانال_خداوندگار_عشق

☆☆☆ روان‌شناس‌ها گاهی آن‌قدر راحت می‌گویند: «گذشته را رها کن» یا «به گذشته فکر نکن» که با خودم فکر می‌کنم شاید فراموش کرده‌اند انسان، حافظه دکمه خاموش یا حذف ندارد که بتوان از آن استفاده کرد. گذشته فقط مجموعه‌ای از خاطره‌ها نیست؛ لحظه‌هایی است که پیوسته و بی وقفه زندگی‌شان کرده‌ایم. لحظه‌هایی که با اشک، لبخند، شکست، عشق و فقدان در تار و پود وجودمان تنیده شده‌اند. آن‌ها فقط در ذهن ما نیستند؛ بخشی از هویت ما شده‌اند. از انسان نمی‌توان خواست گذشته‌اش را کنار بگذارد؛ همان‌طور که نمی‌توان از او خواست عضوی از بدنش را جدا کند و انتظار داشت مثل قبل زندگی کند. گذشته، حتی اگر دردناک باشد، بخشی از چیزی است که امروز هستیم. شاید مسئله، پاک کردن گذشته نباشد؛ بلکه یاد گرفتنِ زندگی کردن با آن باشد. اینکه خاطره‌ها دیگر زندان ما نباشند، اما همچنان بخشی از روایت زندگی‌مان باقی بمانند. «انسان با گذشته‌اش زندگی نمی‌کند؛ اما بدون گذشته‌اش هم خودش نیست.» #کریستین_بوبن @khodavandegareshgh #کانال_خداوندگار_عشق

☆☆☆ «از آنجایی که مردم خودکشی می‌کنند، یعنی چیزی بدتر از مرگ وجود دارد. به همین دلیل است که وقتی در مورد خودکشی می‌خوانید، شما را تا مغز استخوان می‌سوزاند: این جسد لاغر آویزان روی لبهٔ پنجره نیست که وحشتناک است؛ بلکه آن چیزی هراس‌انگیز است که لحظه‌ای قبل از آن، در قلب اتفاق افتاده است.» «تصاوير زيبا» #سیمون_دوبووار @khodavandegareshgh #کانال_خداوندگار_عشق

☆☆☆ جهان استوار نمی ماند مگر با سری خمیده بر روی شانه ی کسی که دوستش داریم ... @khodavandegareshgh #کانال_خداوندگار_عشق

☆☆☆ #امشب_با_حافظ 📖 عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسی ای پسر جام می‌ام ده که به پیری برسی چه شکرهاست در این شهر که قانع شده‌اند شاهبازان طریقت به مقام مگسی کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش وه که بس بی‌خبر از غلغل چندین جرسی! @khodavandegareshgh #کانال_خداوندگار_عشق

☆☆☆ #دمی_با_خیام 🗞 نتوان دل شاد را به غم فرسودن وقت خوش خود بسنگ محنت سودن کس غیب چه داند که چه خواهد بودن می باید و معشوق و به کام آسودن @khodavandegareshgh #کانال_خداوندگار_عشق

☆☆☆ فقر؛ از محرومیت مادی تا درماندگی آموخته‌شده فقر فقط نداشتن پول نیست؛ فقر، انباشته‌شدن محرومیت‌ها و محدودشدن فرصت‌های انتخاب، رشد و اثرگذاری بر سرنوشت خویش است. در نگاه امروز، فقر پدیده‌ای چندبعدی است که می‌تواند هم‌زمان آموزش، تغذیه، سلامت، مسکن، امنیت، مشارکت اجتماعی و کیفیت زندگی را تحت تأثیر قرار دهد. از همین رو، فقر را نمی‌توان صرفاً با میزان درآمد سنجید. یکی از پیامدهای کمتر دیده‌شده فقر، تأثیر آن بر احساس کنترل، امید و توانایی فرد برای تغییر شرایط است. «درماندگی آموخته‌شده» در روان‌شناسی به وضعیتی اشاره دارد که تجربه مکرر رویدادهای منفی و غیرقابل‌کنترل می‌تواند فرد را به این برداشت برساند که تلاش او حاصلی ندارد؛ در نتیجه، حتی هنگامی که امکان تغییر فراهم می‌شود، ممکن است کمتر برای استفاده از آن اقدام کند. این مفهوم در پژوهش‌های کلاسیک و سپس در مطالعات عصب‌شناختی تکامل یافته است. قرارگرفتن طولانی‌مدت در فقر می‌تواند چنین چرخه‌ای را تشدید کند: محرومیت ، استرس و ناامنی ، کاهش فرصت و عملکرد ، شکست‌های مکرر ، کاهش احساس کنترل و امید ، کناره‌گیری یا انفعال ، تداوم محرومیت. این به معنای آن نیست که افراد فقیر ذاتاً درمانده‌اند یا فقر حتماً به درماندگی منجر می‌شود؛ بلکه شرایط مزمن و خارج از کنترل فرد می‌تواند احتمال شکل‌گیری چنین الگوهایی را افزایش دهد. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که فقر دوران کودکی با استرس بیشتر و تفاوت‌هایی در کارکردهای اجرایی مانند توجه، حافظه کاری، خودتنظیمی و برنامه‌ریزی ارتباط دارد؛ توانایی‌هایی که برای یادگیری و موفقیت تحصیلی و شغلی اهمیت اساسی دارند. کودکی که در فقر رشد می‌کند، ممکن است هم‌زمان با کمبود تغذیه مناسب، دسترسی محدود به آموزش و امکانات فرهنگی، مسکن نامناسب، ناامنی و فشارهای خانوادگی مواجه باشد. استمرار این فشارها، به‌ویژه در نبود روابط حمایتی، می‌تواند به استرس سمی بینجامد؛ فرایندی که بر رشد مغز، یادگیری، تنظیم هیجان و سلامت بلندمدت اثر می‌گذارد. در مقابل، محیط امن، رابطه حمایتگر و فرصت تجربه موفقیت می‌تواند از این آثار بکاهد و تاب‌آوری را تقویت کند. از این منظر، خطر اصلی فقر تنها «کمبود امروز» نیست؛ از دست رفتن امکان ساختن فردا است. فقر می‌تواند فرصت آموزش را محدود کند، تغذیه و سلامت را تضعیف کند، سرمایه انسانی و فرهنگی را کاهش دهد و مسیر ورود به اشتغال مولد را دشوار سازد؛ و همین محرومیت‌ها دوباره احتمال فقیرماندن نسل بعد را افزایش می‌دهند. بنابراین، فقر می‌تواند به چرخه‌ای تبدیل شود که در آن محرومیت اقتصادی، اجتماعی و روانی یکدیگر را تقویت می‌کنند. شکستن این چرخه نیز با توصیه ساده به «بیشتر تلاش کردن» ممکن نیست. انسان برای امیدواری فقط به انگیزه نیاز ندارد؛ به تجربه واقعیِ امکان تغییر نیاز دارد. آموزش باکیفیت، تغذیه و سلامت مناسب، امنیت اجتماعی، حمایت از خانواده، دسترسی به فرصت‌های شغلی، مشارکت فرهنگی و مهم‌تر از همه ایجاد موقعیت‌هایی که فرد بتواند اثر تلاش خود را ببیند، بخشی از درمان این چرخه است. هدف سیاست ضد فقر، صرفاً افزایش درآمد نیست؛ بازگرداندن فرصت، اختیار، کرامت و احساس اثرگذاری به انسان است. فقر زمانی واقعاً شکسته می‌شود که فرد و جامعه از «من نمی‌توانم» به «می‌توانم تغییر ایجاد کنم» برسند؛ و این تغییر، بیش از آنکه محصول موعظه باشد، نتیجه فرصت، حمایت، عدالت و تجربه مکررِ موفقیت است. منابع منتخب: Maier, S. F., & Seligman, M. E. P. (2016). Learned Helplessness at Fifty: Insights from Neuroscience. Psychological Review, 123(4), 349–367. (PubMed) Haft, S. L., & Hoeft, F. (2017). Poverty’s Impact on Children’s Executive Functions: Global Considerations. New Directions for Child and Adolescent Development, 2017(158), 69–79. (PubMed Central (PMC)) National Scientific Council on the Developing Child. Toxic Stress. Center on the Developing Child, Harvard University. (developingchild.harvard.edu) UNDP & OPHI. Global Multidimensional Poverty Index. Human Development Reports. (hdr.undp.org) @khodavandegareshgh #کانال_خداوندگار_عشق

☆☆☆ بی رحمانه‌ترین حالت زیستن اینجاست که ما؛ هرچقدر هم که غــمگین و خشــمگین و ســوگوار باشیم و ســوگ ما هرآنقدر هم که موجه باشد؛ زندگی کاری به این حرف‌ها ندارد؛ ادامه دارد!!! و ما... بی رحــمانه، گســتاخانه و ناگــزیر؛ ادامه پیدا می‌کنیم... با انــدوه عظیمی بردل، همچنان راه می‌رویم، نفس می‌کشیم، کار می‌کنیم... و روزی برای تو خواهم گفت که چقدر سخت بود اینگونه زیستن و اینگونه دوام آوردن...😔 @khodavandegareshgh #کانال_خداوندگار_عشق

☆☆☆ جوان هایی که باید رویا میساختند عاشق میشدند... حالا فقط نامشان مانده و حسرت بودنشان اما شما در خاطر ما زنده اید... در هر اشک،  در هر دعا، در هر نت این موسیقی که با بغض شنیده میشود. روحتان آرام و یادتان جاودان 🖤 #فلوت_سرخپوستی: #علی_معتمدی @khodavandegareshgh #کانال_خداوندگار_عشق #فراموش_نمی‌کنیم