كافه نقاشي و شعر

سنگین است بارِ زندگی، اما من هنوز ایستاده‌ام… گاهی تمامِ دنیا روی شانه‌هایم آوار می‌شود، و من، با قلبی خسته باز هم راه می‌روم. کسی چه می‌داند پشت این قدم‌های آرام چقدر جنگیده‌ام… من زنی‌ام که بارها زیرِ بارِ زندگی خم شد، اما نشکست؛ چون یاد گرفته‌ام گاهی برای ادامه دادن، فقط باید بلند شوی و راه بروی… حتی اگر دنیا تمامِ راه را روی سرت گذاشته باشد. @cafenaghashi

یه دیالوگ تو سریال قورباغه هست که میگه: "من دوستت داشتم، اما گذاشتم بری! چون تو آدمِ زندگیِ من نبودی...!" این حرف به نظرم خیلی عمیقه... کاش بذاریم آدمایی که مال زندگی ما نیستن برن! @cafenaghashi

قرار نیست چون دریا رو دوست داری، خودتو توش غرق کنی.

از این ناراحت نیستم که من رو نمی‌خوای، از این عصبانی‌ام که یه روز طوری رفتار می‌کنی که انگار واقعا دوستم داری، و روز بعد طوری رفتار می‌کنی که انگار من واست هیچی نیستم.

‏باشد که روزی، ‏با کسی هم‌مسیر شوید که به زبانِ روح شما سخن بگوید؛ ‏کسی که ‏نگاهش،سکوتش و حضورش را بفهمید ‏و مجبور نباشید ‏عمری را صرفِ ترجمه‌ی خود برای او کنید. @cafenaghashi

‏متأسفم اینو میگم ولی یه نوعی فقر وجود داره که کمتر کسی درباره‌ش حرف می‌زنه؛ آدمایی که بزرگ شدن بدون اینکه شال بلد باشن، یا دوچرخه‌سواری کنن، یا سفر برن، یا زبون یاد بگیرن یا سازی بنوازن؛ نه به خاطر اینکه اشتیاق نداشتن، بلکه چون تمام انرژیشون صرف این می‌شد که از فاز بقا دربیان. @cafenaghashi

از دست تو دنیا ❤ @cafenaghashi

اونقدر آدم بد می‌بینی، اونقدر آدم بد میاد و میره، تا یاد بگیری آدمای خوب زندگیتو رو چشات نگه داری. قدر آدمای خوبِ زندگیتون رو بدونید.

‏آنچه قسمت تو نيست، ‏هزاران بار نااميدت ميكند ‏تا بلاخره بفهمى كه بايد رهايش کنی.

‏من بیشترین چیزی که در این مرحله از زندگیم میخوام، اینه که برم؛ ‏از این خونه، از این شهر، از این کشور، از این دنیا.