Chamta-چمتا

رافائل - زن گریان «زن گریان» (La Llorona)، عنوان ترانه‌ای مشهور است که با اقتباس از افسانه‌ای کهن با همین نام ساخته شده‌. این افسانه از صدها سال پیش در کشورهای آمریکای لاتین سینه‌به‌سینه نقل شده‌است. از افسانه‌ی «زن گریان» روایتهای مختلفی وجود دارد اما بن‌مایه‌ی‌ همگی آنها به یک داستان واحد اشاره دارد.«زن گریان»، قصه‌ی زندگی زنی جوان و زیباست که در پی بی‌مهری و بی‌وفایی شوهرش، به جنونی آنی گرفتار می‌شود و فرزندانش را در رودخانه‌ی مکزیک غرق می‌کند و پس از آن خودش را هم به دست امواج رودخانه می‌سپرد. انتحار او اما موجب سرگردانی‌اش میان دنیای مردگان و جهان زنده‌ها می‌شود، چه او تا زمانی‌که فرزندانش را نیابد، اجازه‌ی ورود به دنیای پس از مرگ را ندارد. فرجام این زن جوان ، سرگردانی و شیون و گریه‌ی ابدی میان دشت و کنار رودخانه است. ترانه‌ی «زن گریان» را خوانندگان بسیاری با متون گوناگون اجرا کرده‌اند. سازنده‌ی ملودی این نغمه‌ی سودازده، ناشناس است و نخستین اجرای رسمی آن به اجرای چاولا وارگاس ، خواننده‌ی کاستا‌ریکایی تبار در سال 1933 باز‌می‌گردد. رافائل، خواننده‌ی پرآوازه‌ی اسپانیایی، این ترانه را در مدت اقامتش در مکزیک و در سال 1968 اجرا کرده‌است.

«ترانه» خواننده: میلوا آهنگساز و ترانه سرا: Don Backy و Detto Mariano زن سرخ موسیقی مردمی ایتالیا که با صدای غرنده‌اش در میان مردم و مطبوعات با نام «پلنگ گورو» نامیده می شد، به‌واسطه‌ی صدای قدرتمند و هنر اجرای یگانه‌اش، پایش به سالن‌های تئاتر و سینمای ایتالیا هم باز شد و پس از آن با بسط اندیشه‌ و نگاه ضد فاشیستی‌اش، بسیاری از ترانه‌های جنبش مقاوت ایتالیا را هم اجرا کرد و از این طریق هم به محبوبیتی در خور دست آزید. چمتا پیش از این ترانه‌ی مشهور «بدرود زیبا» را با صدای این هنرمند مردمی منتشر کرده‌بود، «ترانه» امروز اما یکی از شهره‌ترین آثار میلواست که نخستین بار آن را در فستیوال سن‌رموی سال 1968 اجرا کرد.

شرلی بسی در جوانی و در ادامه راه مسیر هنری زندگی‌اش، راهی آمریکا شد تا با اجرای ترانه ی فیلم «پنجه طلایی» نام و آوازه‌اش را از مرزهای جغرافیایی انگلستان بگذراند و بدل به چهره‌ای دوست‌داشتنی برای همه‌ی مردم دنیا شود. این موفقیت اما، آنقدر بزرگ بود که شرلی دوبار دیگر هم اجرای ترانه‌ی فیلم‌های جیمز باند را بر عهده گرفت تا اینگونه، تنها خواننده‌ی تاریخ لقب بگیرد که برای سه بار بر صحنه‌ی فیلم های عالم گیر جیمز باند حاضر شده است. ترانه‌ی «الماس‌ها ابدی‌اند» یکی از آثار شهره‌ی شرلی‌ست که در فیلمی با همین نام اجرا شد.

«رز سفید آتن» - نانا موسکوری

شالوده‌ی این ترانه و موسیقی‌اش بر پایه‌ی آوازی فولکلوریک است که آن را شالیکارانِ آبگیر رودخانه‌ی «پو»ی ایتالیا زمزمه می‌کردند. متن این ترانه بعدها با تغییر و تصرف به سرودی برای جنبش مقاومت ضد فاشیست ایتالیا تبدیل شد و شاعرش‌ در روزگار ایتالیای موسلینی حاضر به معرفی خودش نشد تا نام و نشانش برای همیشه پنهان بماند. ترانه‌ای که با گذشت بیشتر از یک قرن و با ده‌های اجرای متفاوت، سرودی شده برای همه‌ی آزادیخواهان دنیا.

دالیدا - «من بیمارم» « من بیمارم» یکی از شهره‌ترین ترانه‌های فرانسوی‌‌ست. متن این ترانه سروده‌ایست از سرژ لاما، خواننده‌ی بلندآوازه‌ی فرانسوی و خالق ملودی آن، آلیس دونا، آهنگساز هم‌تبار لاماست. این ترانه نخستین بار با اجرای خود سرژ لاما به شهرت رسید، شهرتی که مرزهای فرانسه را در نوردید و خوانندگان بسیاری آن را به زبان فرانسه و دیگر زبانها اجرا کردند. اجرای دالیدا و لارا فابین از جمله‌ اجراهای موفق از این ترانه‌اند.

«کوچه را آب و جارو کرده‌ام» - رشید بهبودف

در سالروز «بدرود» خالق خاطرات عاشقانه یک سال پیش در چنین روزی، دمیس روسس، مرد دوست داشتنی موسیقی مردمی یونان که غالب ترانه‌هایش را به زبان انگلیسی اجرا کرده بود، پیش تر از درک هفتادمین بهار زندگی‌اش چهره در نقاب نیستی کشید و مردمی را با دنیایی از خاطره تنها گذاشت. او از جمله‌ی محبوب‌ترین خواننده‌های غربی در نزد ایرانیان بود و طرفداران بسیاری در میان جوانان دهه‌های هفتاد و هشتاد داشت.

«به دخترم» - شارل آزناوور