روزنوشت هاي سيد حميد حسيني

دکتر حسینی عزیزم نکته مهمی که در این یادداشت به‌درستی مورد تأکید قرار گرفته، ضرورت عبور از نگاه صفر و صدی به چین است. نه می‌توان پکن را یک متحد بی‌قیدوشرط دانست و نه می‌توان ظرفیت‌های آن را نادیده گرفت. به‌نظر می‌رسد مسئله اصلی امروز، بیش از آنکه «چین یا غرب» باشد، چگونگی تعریف منافع ملی ایران در تعامل با همه قدرت‌هاست. چین زمانی می‌تواند برای ایران به یک شریک راهبردی واقعی تبدیل شود که روابط از سطح تفاهم‌ها و بیانیه‌های سیاسی به پروژه‌های مشخص، سرمایه‌گذاری، انتقال فناوری، توسعه زیرساخت‌ها و منافع اقتصادی ملموس برای دو طرف برسد. از سوی دیگر، رفتار چین در خلیج فارس و روابطش با کشورهای عربی نشان می‌دهد که پکن در نهایت بر اساس منافع خود تصمیم می‌گیرد؛ بنابراین ایران نیز باید با شناخت دقیق این واقعیت، از ظرفیت ژئوپلیتیکی، انرژی، بازار و موقعیت ترانزیتی خود به‌عنوان اهرم‌های مذاکره استفاده کند. به‌گمانم راهبرد درست، نه «چین‌گرایی» است و نه «چین‌هراسی»؛ بلکه ایران‌گرایی و منافع‌محوری در تعامل با چین است. اگر این رویکرد به‌درستی دنبال شود، چین می‌تواند یکی از مهم‌ترین شرکای اقتصادی و راهبردی ایران باشد، بدون آنکه ایران در روابط خارجی خود به یک قدرت وابسته شود.