دروازه آفتاب

انیمه مرد اره ای (چین سا من) کارگردان: ناکایاما ریو و ناکازُنُ ماکُتُ نویسنده: سِکُ هیرُشی خالق: فوجیمُتُ تاتسوکی موزیک: اوشیُ کِنسوکه استودیو: ماپّا انتشار: 2022 داستان: اول آنکه این اثر امور جنسی و به خصوص خشونت نسبتا شدیدی دارد. پسری که پدرش به دلیل بدهی زیاد به یک یاکوزا خودکشی کرده است و این پسر می ماند با بدیهی پایان ناپذیر از این رو به دور از جامعه و د نهایت بدبختی، بی کسی و گشنگی زندگی می کند و تنها آرامش او پوچیتا یک اهریمن اره به شکل سگ است. وقتی اهریمن سازنده زامبی به او حمله کرد، پوچیتا با او پیمان بست که به دوستش کمک کرده و درعوض آرزوهایش را به پوچیتا نشان دهد. این مسئله باعث می شود سازمان مبارزه با اهریمن (که مخفی نیست) او را جذف شاخه چهارم خود می کند که غیره انسان و انسان دیوانه معمولا آن را پر کرده است و هدف آنان یافتن و نابودی اهریمن سلاح است. نقد کوتاه: صداگذاران انیمه همگی از بهترین ها بوده و هرکدام در شخصیتی که در آن بهترین هستند ظاهر شده اند برای نمونه بار دیگر تسودا کنجیرو دوباره در نقش جنگجو-قاتل بدون احساس است. هر قسمت آنیمه اندینگ یا پایان متفاوت چه از نظر انیمیشن و چه موزیک دارد و برای ایجاد حرکات عجیب یا ایجاد ذهنیت غیر زمینی بعضی پدیده ها از کامپیوتر استفاده شده. درواقع بودجه بالای سریال مشخص است و این در انیمیشن خوب و طراحی تمیز معلوم باشد. اثر از بعضی جهات شبیه به های اسکول دیدی و از بعضی جهات مشابه جوجوتسو کایسن است که آن را شبیه به باکمونوگاتاری می کند به خصوص آنکه پدیده های عجیب و نمادگرایی زیادی دارد. کاملا مشخص است که اهریمن سلاح استعاره ای برای قاچاقچیان اسلحه و جنگ سالاران است که اهمیتی به بازتاب کارشان ندارند. شخصیت اصلی چندان به یاد ماندنی نیست درحالی که بسیاری شخصیت های دیگر چنین هستند درواقع فعلا ماکیما جز محبوب ترین شخصیت های کل تاریخ سینمای نیهون است. کلا چندان پیچیدگی داستانی ندارد و وقایع بزرگ و مهم هرچقدر زمینه چینی یا روند پیچیده ای داشته باشند به صورت ناگهانی و خیلی وقت ها ضعیف تمام می شوند که برای ادبیات کهن قابل قبول است نه برای امروز انگار که کمبود وقت دارند یعنی وقت سریال به خوبی نه برای روایت نه برای معرفی تقسیم نشده است حقیقتش قرار بود خیلی بیشتر از تنها 12 قسمت فصل اول داشته باشد. خلاقیت چندانی هم ندارد بیشتر اهریمنان ظواهر نسبتا سنتی نیهونی یا غیر نیهونی دارند و اهریمن ابدیت ضعیف تر از اهریمن های مشابه در دیگر آثار همچون دیمن اسلیر باشد. موسیقی: 9، کارگردانی: 9، نویسندگی: 6، صدا گذاری: 10، خلاقیت: 6. نمره کلی: 8 https://aiofilm.com/anime/chainsaw-man/ @IranNHK

ماساکُ، دایه مشهور طایفه داته با فرزند مقتولش در آغوش اثر یُشیتُشی تسوکیُکا سال 1881

روح دایه اثر اوتاگاوا کونیهیسا

فوجیوارا نو میچینوری

دایه های مذکر وظیفه دایگان آن بود که نوزادان را شیر دهند و این افراد به دلیل مورادی چون سلامتی بهتر از مادر نوزاد برگزیده می شدند که چون معمولا افراد ثروتمند و با موقعیت بالا توانایی استخدام دایه دارند کسب چنین شغلی می توانست زندگی این زنان را عوض کند به خصوص اگر آن شخص ارباب، وزیر یا امپراتور می شد. این موقعیت بود که باعث شد مردان نیز خواهان این شغل باشند. یک روش آن بود که مرد به عنوان مسئول برگزیده می شد ولی همسر او بود که کودک را شیر می داد. نمونه این امر فوجیوارا ن میچینُری، راهب جنگاور بود که همسرش امپراتور گُ-شیراکاوا را شیر داد. البته چون موقعیت این افراد متزلزل بود و امکان داشت به زودی رانده شوند سعی می کردند از فرصت استفاده نموده و با طبقات بالاتر وصلت کنند. قطعا چنین مردانی طمعکار خوانده شده و دایگان ساده محبوب بودند. وقتی میچینری سعی کرد دخترش را به عقد تایرا ن کیُمُری در آورد میناموتو ن یوشیتومو با او دشمنی ورزید و نهایتا میچیتری سر خود را ازدست داد. روش دیگری نیز بود. لغت دایه در نیهونی مِنُتُ است که در اواخر عصر هی آن تغییر املا داد ولی همچنان یکسان خوانده شد که معنایش می شد پدر دایه. بنابراین افراد می توانستند دختر خود را به دایگی داده و از این طریق ارتقا یابند که شام پدرخوانده نیز می شود یعنی پدری جهت ارتقا درجه خود و خانواده اش دخترش را به فرزندی فردی از مقام بالاتر بدهد. به مرور این نیز تغییر کرد و این «پدر» می توانست برادر یا همسر آن زن هم باشد که مسئولیت ایشان در دربار امپراتوری توجه به پوشش امپراتور و غیره بود. از این رو نهایتا به مردی که چنین وظیفه ای را می پذیرفت منوتو گفته شد بدون آنکه اصلا دایه ای در کار باشد. در نتیجه به مرور خاندان های منوتو ظهور کردند که در عهد کاماکورا تلاش داشتند تا حد امکان دایه و پرنس امپراتوری کسب کنند و سپس از ایشان برای رسیدن به قدرت حمایت کنند. هینُ تُشیمیتسو، منوتو سه امپراتور بود و دخترانش را به عقد حتی امپراتور و شگون نیز رساند. اما چون خیلی وقت ها این لقب بدون معنی واقعی بود این نزدیکی دایه و فرزند نیز شکل نمی گرفت بنابراین سیستم منوتو به مرور سقوط کرد و به آنچه در آغاز بود بازگشت. @IranNHK

رعایا در عصر کاماکورا بیشتر جمعیت نیهون تا عصر میجی در روستاها زندگی می کردند ولی هرگز صاحب زمین نبودند بلکه نیهون به هزاران هزار واحد زمین تقسیم شده بود که به دو دسته شُئن و کُکوگاریُ تقسیم می شدند. در هر کدام از زمین ها مجموعه ای از واحدهای زراعی قرار داشت که هر کدام مسئول پرداخت خراج به مالک بود و آن رعایایی که صاحب زمین برنج یا میُشو بودند در بالاترین طبقه رعایا قرار داشتند به خصوص آنکه بعضی از ایشان نجیب زاده یا مقامی تبعیدی بودند فقط این دسته بودند که می توانستند منابع کافی برای کار در شالیزار را فراهم کنند و چون بیشتر مالکین در شهر یا معبد زندگی می کردند میشو ها نیز در اداره روستا ها آزاد بودند. مردم پایین تر بر زمین های خشک یا غیر شالیزار کار می کردند که بنابر فرمان نخستین امپراتوری ها مالیات به آن ها تعلق نمی گرفت و در این زمین ها بود که محصولاتی غیر از برنج نیز کشت می شد بنابراین از منظر خوراکی بسیار اهمیت داشتند و رعایا نیز گرایش به تبدیل شالیزار به زمین غیر شالیزار داشتند که بازخورد دولت را دربرداشت. از آنجایی که بلایای طبیعی در نیهون بسیار معمول است و جمعیت غیر میشو ها زیاد بود بسیار معمول بود که مردم زمین و خانه خود را رها کنند به خصوص آنکه خانه ها از چوب های به سادگی بریده شده و گل درست می شدند و به راحتی بازماندگان از آنان برای ساخت خانه خود استفاده می کردند. خوراک نیز بسیار ناخوشایند بود چراکه برنج را میشو به بالا می خوردند و ما بقی از هر خوراکی دیگر حتی کرم و دانه گیاهان و علف تغذیه می کردند مگر آنکه در جایی مملو از شکار یا ماهی باشند که تنوع بیشتری می دهد. بنابراین نباید تصور شود رعیت با کشاورز یک معنی می دهد بلکه شغل های مختلفی چون ماهی گیر، شکارچی، معدنچی و غیره وجود داشت. لباس ایشان نیز نه از ابریشم یا کتان بلکه معمولا علف و حتی مانند آئوموری از خزه یا مانند هوکایدو از فلس ماهی درست می شد و البته نوعی ابریشم زمخت نیز برای کیمونو در دسترس بود که شاید رعایا می توانستند تهیه کنند. @IranNHK

مقاومت مردم در برابر سامورای و سروران از عصر کاماکورا در عصر کاماکورا که برای نخستین بار طبقه بوشی موسوم به سامورای حاکمین اداری و ولایتی نیهون شدند از آن رو که نظامی و پیروز بودند اما نمی خواستند با ساختار دربار امپراتوری مخالفت کنند تبدیل به ارباب دوم شدند که فشار زیادی به مردم وارد می کرد از این رو عریضه های بسیاری توسط مردم به کاماکورا فرستاده می شد. در یکی از نامه ها نوشته شده است یک سامورای محلی متوجه شد مردم چند زمین کشاورزی را از او پنهان نگه داشته بودند پس خشمگین شد و مالیات آنان را خواست درحالی که بنابر قانون مالیات باید به دست صاحب زمین که در کیوتو بود می رسید بعلاوه خواهان پرداختی سالانه به او تحت عنوان مجازات شد و از آن رو که مردم مال نداشتند خواهان انجام کارهای او چون هیزم شکنی و مراقبت از اسب ها انجام دهند و حتی گیاه بود که از خانه رعایا بر می داشت تا آنکه بعضی آن روستا را رها کردند اما سامورای آنان را بازگرداند و دستور داد علف هرز در زمین هایشان بکارند وگرنه گوش و دماغ دخترانشان را بریده موهایشان را زده و به دور آبادی می گرداند. اما اینطور نبود که فقط سامورای ها فشار بیاروند بلکه صاحبان زمین نیز این کار را می کردند هرچند با خشونت کمتر. معمول آن بود که فقط در بدترین شرایط مردم برای مخالفت جمع می شدند و مانند نمونه فوق عریضه می فرستادند که معمولا در آن کامیان را به عنوان قاضی و شاهد احضار می کردند و همگی امضا می کردند معمولا امضا ها حول یک دایره بودند تا نشان داده شود برابر هستند بنابراین مراسم برگزار می شد که شیوه آن قسم خوردن در معابد بود که سپس قسم را آتش زدن و خاکستر آن در آب ریختن و آن آب را خوردن بود. پیش می آمد صاحب زمین با رعایا مذاکره کند و در شرایط بدتر به کوه و جنگل می رفتند و آنقدر می ماندند تا خواسته هایشان تایید شوند. ممکن بود ماه ها طول بکشد و اگر ارباب نرمش نشان نمی داد ممکن بود رعیت همه چیز ازدست بدهد. در یک مورد رعایا خواهان مالیات کمتر شدند چون باد و حشرات محصولات را ازبین برده بودند اما معبدی که مسئول زمین بود تقریبا هیچ نرمش نشان نداد و درعوض رعایا نامه ای فرستادند که در آن نوشته شده بود تمام ولایت صدمه دیده اما این روستا کمترین کاهش مالیات را داشته که باعث شد معبد شرمسار شده و مالیات ها را کاهش دهد. @IranNHK

سانادا سِیا @IranNHK