هیئت هنر

علمداری رسولانه هنوز صدای امام شهیدمان شنیده می شود. صدایشان در روزی میان فتنه‌ها وقتی فرموده بودند: "وَلایَحمِلُ هذا العَلَم اِلّا اهلُ البصر و الصبر." ما هیأتی‌ها، ذیل حرمی هستیم که صاحبش رحمة الله الواسعه است. نه زمان در آنجا محدود است و نه مکان. کلُ یومٍ عاشورا و کلُ ارضٍ کربلا. از ازل نام نویسی کرده‌ایم برای سینه‌زنی زیر خیمه‌اش. و هیچ روزی نمی‌رسد که پرونده‌مان را بدهند دستمان بگویند برو. چون ارباب خیمه‌گاه همه را گردهم می‌آورد و بِداری می کند و به سرمقصد مقصود می‌رساند. این میان گروهی هستند که عَلَم‌دارند. ستون‌های خیمه را نگه می‌دارند. نمی گذارند حتی به اندازه‌ی  چشم برهم زدنی کج بشود. حواسشان به مکر و حیله‌ی دشمن است. نشان را بالا می گیرند کسی راهش را گم نکند. آبرویشان را می گیرند کف دست و خرج اهل حرم می‌کنند ،نکند آرمانی فراموش شود. آنها چند گام جلوتر و چند لحظه بعدتر را می بینند. بله آقای مهدی رسولی عزیز، شما آن روز در صحن حرم رضوی افقی وسیع‌تر را دیدید. اینجور دیده‌بانی کردن، گِرا می‌دهد به اهل حرم تا به موقعیت خونخواهی برسند. آقای شهید گفته بودند عَلَم را اهل بصیرت و صبر حمل می کنند. ما فراموش کرده بودیم.