مرغ سحر

غروبتون بی غم❣

. 🔵 تاریخ چه‌ها که نمی‌کند! این شعر در تبریز بیش از یک‌صدسال است كه وِرد زبان‌هاست و اصل شعر این‌گونه است: سیصد گل سرخ؛ یک گل نصرانی ما را ز سر بریده می ترسانی؟ ما گر ز سر بریده می ترسیدیم در محفل عاشقان نمی رقصیدیم اما داستان این شعر مربوط به یک شـهید آمریکاییِ نهضت مشـروطه‌ی ایران است. زمانی‌که تبریز شدیداً محاصره شده بود، جنگ‌ سختی در گرفت، فقط یک کوچه مانده تا جنبش مشـروطه شکست بخورد. سـتار‌خان در آخرین جـبهه در حال ایستادگیِ سختی بود. «هُووارد باسکرویل»  معلم ۲۴ ساله‌ی مدرسه آمریکایی در تبریز، تحت تاثیر پیام حق‌مدارانه‌ی مشـروطه قرار می‌گیرد و به ســتارخان می‌پیوندد. کنســـول آمریـــکا در تبریز، از او می‌خواهد از صف مشــروطه‌خواهــان جدا شود. اما او  ضمن پس‌دادن پاســپورتش می‌گوید: تنها تفاوتِ من با این مردم، زادگاهــــم است، و این فرق بزرگی نیست. «هُوارد » فرمانــــدهی ۳۰۰ نفر از مجاهـــــدين را بر عهده می‌گیرد و در کنار ستــــار‌خان در محله‌ی (شام‌غازان) تبریز با استبداد می‌جنگد. 🔹رامشگر: استاد محمدرضا اسحاقیِ گرجی

‍ سیصد گل سرخ یک گل نصرانی ما را ز سر بریده می ترسانی ما گر زسر بریده می ترسیدیم در محفل عاشقان نمی رقصیدیم..

🔹بیژن کامکار،‌ نوازنده و خواننده و از اعضای گروه کامکارها همراه با همسرش نجمه تجدد و مهران خلیلی قطعه‌ای را در سوگ جانباختگان راه آزادی ایران و همزمان با چهلم آنها منتشر کردند. 🔹آنها همراه با انتشار این قطعه نوشتند: آنان شریف و شجاع ترین فرزندان این خاک بودند و  تاریخ داغدار خواهد ماند.

*چقدر زیبا و دلنشین* *درود بر چنین هنرمندان ایران.. 💚 🤍 ❤️

، ای ساربان آهسته ران ، کارام جانم میرود وان دل که با خود داشتم با دل ستانم می رود من مانده ام مهجور ازو، درمانده و رنجور ازو گویی که نیشی دور از او در استخوانم می رود #سعدی      

، از خون جوانان وطن لاله دمیده از ماتم سرو قدشان سرو خمیده چه کج رفتاری ای چرخ! چه بد کرداری ای چرخ! سر کین داری ای چرخ! نه دین داری، نه آیین داری ای چرخ! #عارف‌_‌‌قزوینی      

دلنوشته ی دختر لُر- ساکن رشت #رشت_تسلیت یادم می آید سالها پیش وقتی اولین ماشینم را با پس انداز اندک ( اما بسیار سختگیرانه) دوران رزیدنتی خریدم از شادی پاهایم روی زمین نبودند.. همه دنیا مال من شده بود و کسی نمیتوانست از شادی رغیبم باشد. اما از انجایی که شادی به خصوص از نوع زیادش دوامی ندارد فردای همان روز شاد تبدیل شد به زانوی غم آخر فرمان نابلد بودم و موقع ورود به پارکینگ خانه ۴۰ درصد سپر جلو را له و لورده کردم... زانوی غم بغل کرده بودم ، ماشین صفر کیلومترم را نابود کرده بودم و از این بدتر نمیشد... که ناگهانی فکری بکر به ذهنم خطور کرد .. ماشینم را به نمایندگی بردم و تمامی قطعات له شده را با صرف هزینه بسیار از نو خریدم ( تعویض کامل قطعات و نه ترمیم) بدنه را هم در حالیکه همه میگفتند "رنگ نزن قیمت ماشین می افتد" ؛ کاملا مصمم بودم که باید رنگ بخورد که مثل روز اول شود ؛ خواستم هیچ وقت یادم نیاید این اتفاق اصلا روزی رخ داده.. یک روز کامل در نمایندگی بودم و ساندروی عزیز و سفیدم را احیا کردم 🤍 امروز برای لحظاتی از کنار بازار سوخته ی رشت گذر کردم، حالم خیلی شبیه همان روز بود؛ زانوی غم بغل کردم که ایکاش هر چه داشتم را میتوانستم بدهم و تمام قطعات سوخته ی این زیباترین بازار جهان را نه ترمیم بلکه تعویض کنم تا هیچ کس یادش نیاید که این بازار رنگارنگ عزیزم شباهنگام به آتش کشیده شد .. حالا برای تو که سعادت زندگی در رشت را نداشتی مینویسم.. رشت شهر بسیار خاصی ست.. اینجا کارگر خانه وقتی کار سختش تمام میشود و شب میخواهد به خانه اش برود اول میرود شهرداری و کباب میزند؛ میدانی رشتی ها فلسفه ی زندگی و خوشگذرانی خیام وار را هر روز معنا میکنند.. اینجا بالا ترین سرانه مطالعه کشور را دارد( یا حداقل داشت) اینجا مردان با کلاه لبه دار دور عمارت کلاه فرنگی گپ میزنند و به گپ های همیدیگر "با دقت" گوش میدهند... من تمام رفتار رشتی ها را به خصوص در پارک محتشم هنگام ورزش روزهای تعطیل رصد میکنم و کیف میکنم.. زنها کمتر در منزل آشپزی میکنند و مردان کمتر سخت میگیرند و بیشتر خوش میگذرانند.. زنهای رشت تلاشی برای برابر شدن با مردان ندارند؛ آن ها سال ها پیش شاید زمانی که فمینیسم در اروپا داشت شکل میگرفت، برابری را زندگی کردند.. شاید هم به دلیل مزیت زیبایی سالهاست که از مرز برابری به برتری رسیده باشند. من دختر لر _ ساکن رشت دلم میخواهد تمام قطعات بازار رشت را تعویض کنم تا هیچ زن و مرد رشتی فردا صبح یادش نیاید اتفاقی در این بازارافتاده....۳ ۱۴۰۴/۱۱/۶ #رشت_تسلیت توانگرا! دلِ درویشِ خود به دست آور که مخزنِ زَر و گنجِ دِرَم نخواهد ماند ز مهربانیِ جانان طمع مَبر حافظ که نقشِ جور و نشانِ ستم نخواهد ماند

شعر: شبیه دری نیمه باز شاعر: شمس لنگرودی