seymare

سیمره‌ی ۸۱۳ جاری شد…  هشت‌صدودوازدهمین شماره‌ی هفته‌نامه‌ی منطقه‌ای سیمره، روز دو‌‌شنبه، (4 اسفند‌‌ماه 1404) به صاحب‌امتیازی سودابه آزادگان و مدیرمسئولی کیانوش رستمی، چاپ شد و روی پیش‌خوان دکه‌های مطبوعاتی قرار گرفت. به گزارش آوای سیمره، این شماره در بردارنده‌ی مطالب و مقالات متنوعی است از جمله:   *تیتریک: -زبان مادري؛ سنگ‌بناي هويت و هم‌بستگي ملي؛ جهش فرهنگي، در قالب زبان مادري معنا مي‌يابد /محسن رستمی   *سرمقاله: – لرستان گرفتار چرخه‌ي معيوب توسعه‌نيافتگي/ دکتر مصطفا شکری   *یادداشت‌ها: – ريشه‌هاي اعتراضات دي‌ماه مناطق زاگرس‌نشين/ دکتر اردشير بهرامي -دادخواهي از آموزش و پرورش استان لرستان / حمزه فيضي‌پور -آيا فردوسي جز شاه‌نامه اثر مکتوب ديگري داشته است؟ / دکترمحمدجعفر محمدزاده     *مقاله: – عشق در مواجهه‌‌ جديد / علي‌اکبر سليمان‌پور؛ داستان‌نويس(بخش سوم)/ محمدکاظم علی‌پور   *طنز: -ماليات‌ستاني از اغنيا را کي آغاز مي‌کنيد؟ / وحید حاج‌سعیدی   *شعر: -محبوبه زیدی/ میلاد شهبازی/ مهتاب میرقاسمی   *لرستان‌پژوهی: -مستندنگاري ماجراهاي من و سياست/فصل سوم/ بخش ۲۲/ تک‌نگاري: دکتر کوروش فولادي/علی گودرزیان – رازهاي سرزمين مادري (ادامه‌ي خوانش تک‌بيت‌هاي لکي/ بخش بیستم) / دکتر حسین اکبری‌نسب     *اخبار: –  رييس کل دادگستري: ۱۹پرونده قتل در لرستان ختم به سازش شدو… – گودرزیان: فرهنگ خودي و غيرخودي عامل ريزش است/ لرستان، استان ظرفيت‌هاي مغفول – ۲باند حرفه‌اي با ۱۰ميليارد تومان کالاي مسروقه در لرستان متلاشي شد -پل معلق بوستان شهرداري بروجرد تا پايان امسال افتتاح مي‌شود @seymareweekly

✅وقتی طنز قدرت خشم تولید می‌کند ✍️دکتر مجتبا ترکارانی/ جامعه‌شناس در جریان سفر استانی اخیر جناب آقای پزشکیان به لرستان، امام جمعه خرم‌آباد با استفاده از یک استعاره‌ی پزشکی، وضعیت استان را به بیماری مانند کرد که «کلیه و کبدش از کار افتاده است» و نیازمند توجه ویژه حاکمیت است. 🔹رییس‌جمهور در واکنش به این توصیف تلخ، با لحنی طنزآمیز پاسخ دادند: «این که دیگر مرده است، چکارش کنیم؟». هرچند این سخن در لحظه با خنده‌ی حاضران در سالن همراه شد، اما انتشار آن در شبکه‌های اجتماعی موجی از اعتراض و خشم عمومی را برانگیخت. 🔹این تقابل میان «خنده‌ی حضار» و «خشم جامعه»، یک پرسش جدی جامعه‌شناختی را پیش می‌کشد: چرا در جامعه‌ای که سال‌هاست با فقر و توسعه‌نیافتگی دست‌وپنجه نرم می‌کند و به‌تازگی تراژدی‌های تلخی را پشت سر گذاشته است، طنزِ یک مقام ارشد سیاسی نه تنها کارکرد تلطیف‌کننده ندارد، بلکه به عنوان نمادی از تمسخر، تحقیر و مسئولیت‌گریزی تفسیر می‌شود؟ برای درک این پدیده، باید جایگاه طنز را در ارتباطات سیاسی و بستر اجتماعی آن واکاوی کرد. 🔹کارکردهای چندگانه طنز در زبان سیاستمداران در فضای سیاست، با توجه به «رابطه‌ی نابرابر قدرت» میان حاکمان و شهروندان، استفاده از طنز می‌تواند کارکردهای کاملاً متفاوتی داشته باشد: 🔹۱. کاهش فاصله و ایجاد صمیمیت: در شرایط ثبات اجتماعی، شوخی می‌تواند یخ روابط را آب کرده، فاصله قدرت را کاهش دهد و فضایی عاطفی برای بیان راحت‌تر دغدغه‌ها فراهم سازد. 🔹۲. مسئولیت‌گریزی و تقلیل‌گرایی: گاهی سیاستمدار در برابر مطالبات انباشته‌ای که پاسخی برای آن‌ها ندارد، با استفاده از طنز، وزن و اهمیت مسئله را می‌شکند تا از زیر بار پاسخگویی شانه خالی کند. 🔹۳. عادی‌سازی بحران: طنز می‌تواند ابزاری برای تعدیل فضا باشد؛ به این معنا که سیاستمدار می‌کوشد نشان دهد موضوع آن‌گونه که بیان می‌شود سیاه و فاجعه‌بار نیست و با شوخی، وضعیت بحرانی را به یک امر عادی و گذرا تقلیل دهد. 🔹۴. فرافکنی و تغییر میدان بحث: در مواقعی که سنگینی فضا بر گرده سیاستمدار فشار می‌آورد، او با یک شوخیِ قدرتمندانه، مسیر بحث را منحرف کرده و فشار روانی و سیاسی را از روی دوش خود برمی‌دارد. 🔹چرا شوخی در بستر لرستان به «خشونت نمادین» تبدیل شد؟ یک سیاستمدار حرفه‌ای باید بداند که واژگان، معنای خود را از «بستر اجتماعی و تاریخی» می‌گیرند. در شرایط عادی، شاید چنین شوخی‌ای با تسامح افکار عمومی مواجه می‌شد، اما شرایط امروز ایران و به‌ویژه لرستان، مستعدِ بدبینانه‌ترین تفاسیر از زبانِ قدرت است. این واکنش منفی ریشه در دو عامل عمده دارد 🌐متن کامل و ادامه‌ی این یادداشت در تارنمای آوای سیمره 👇👇 https://avayeseymare.ir/?p=32602

از بحران مشروعیت تا ضرورت بازسازی سرمایه‌ی اجتماعی  مقدمه: در دهه‌های اخیر، رابطه‌ی میان حکومت و جامعه در ایران دست‌خوشِ تحولاتی بنیادین شده‌است؛ تحولاتی که نشانه‌های آن را می‌توان در تغییر الگوهای مشارکت، دگرگونی مطالبات نسلی و افزایش حساسیت اجتماعی نسبت به عدالت و به‌رسمیت‌شناختن مشاهده کرد. در این بستر، ناآرامی‌های دی‌ماه ۱۴۰۴ را نمی‌توان رخدادی منفصل از روندهای پیشین دانست، بلکه باید آن را در چارچوب تحولات انباشته‌ای فهم کرد که به تدریج زمینه‌های یک بحران عمیق‌تر را فراهم ساخته‌اند. این رخداد، بیش از آن‌که صرفاً کنشی اعتراضی باشد، بازتاب تغییری ساختاری در سطح اعتماد عمومی، ادراک مشروعیت و کیفیت پیوند میان ساخت قدرت و زیست‌جهان شهروندان است. مقاله‌ی حاضر با رویکردی جامعه‌شناختی می‌کوشد این تحولات را از منظر مفاهیمی چون بحران مشروعیت، محرومیت نسبی، آنومی و فرسایش سرمایه‌ی اجتماعی تحلیل کند. در این مسیر، بهره‌گیری از چارچوب نظری اندیشمندانی هم‌چون هابرماس و نظریه‌ی حوزه‌ی عمومی او، امکان فهم عمیق‌تری از گسست میان نظام سیاسی و حوزه‌ی گفت‌وگوی عقلانی جامعه فراهم می‌آورد. پرسش محوری این نوشتار آن است که ناآرامی‌های دی‌ماه ۱۴۰۴ را چگونه می‌توان به‌مثابه‌ی نشانه‌ای از واگرایی نمادین، انسداد ارتباطی و تضعیف سرمایه‌ی اجتماعی درک کرد، و چه افق‌هایی برای بازسازی اعتماد و هم‌بستگی اجتماعی پیشِ رو قرار دارد. این مقاله بر آن است که فهم دقیق این رخداد نه در تقلیل آن به بحران اقتصادی یا امنیتی، بلکه در بازاندیشی رابطه‌ی حکومت و جامعه و بازتعریف بسترهای مشارکت و گفت‌وگو نهفته است؛ چراکه بدون ترمیم پیوندهای ارتباطی و بازسازی سرمایه‌ی اجتماعی، هیچ نظم سیاسی پایداری قادر به تداوم مشروعیت خود نخواهد بود. ناآرامی‌های دی‌ماه ۱۴۰۴ را نمی‌توان صرفاً به‌مثابه‌ی یک رخداد اعتراضی مقطعی یا واکنشی احساسی به شرایط اقتصادی تحلیل کرد. آن‌چه در این رخدادها متجلی شد، نشانه‌های یک دگرگونی عمیق در رابطه‌ی میان جامعه و ساختار قدرت بود؛ رابطه‌ای که در سال‌های اخیر با فرسایش تدریجی اعتماد، گسترش احساس بی‌عدالتی و انسداد کانال‌های مشارکت عقلانی، به مرحله‌ای بحرانی رسیده است. از منظر جامعه‌شناختی، اعتراضات زمانی اهمیت ساختاری پیدا می‌کنند که به نشانه‌ای از «بحران مشروعیت» بدل شوند؛ بحرانی که نه فقط در سطح نهادهای رسمی، بلکه در سطح ذهنیت جمعی شهروندان رخ می‌دهد. جامعه‌ای که دیگر روایت رسمی را به‌عنوان روایت معتبر نمی‌پذیرد، در واقع وارد مرحله‌ای از واگرایی نمادین شده است؛ مرحله‌ای که در آن نظم سیاسی با بحران معنا مواجه می‌شود. در این چارچوب، بهره‌گیری از نظریه‌ی «حوزه عمومی» یورگن هابرماس امکان تحلیل عمیق‌تری فراهم می‌کند. از منظر هابرماس، مشروعیت سیاسی زمانی پایدار است که قدرت در بستر گفت‌وگوی عقلانی و مشارکت آزادانه شهروندان بازتولید شود. هنگامی که این بستر تضعیف شود، فاصله‌ی میان «نظام» و «زیست‌جهان» افزایش می‌یابد و کنش ارتباطی جای خود را به کنش‌های اعتراضی می‌دهد. آن‌چه در دی‌ماه ۱۴۰۴ مشاهده شد، می‌تواند نشانه‌ای از همین گسست میان ساختار رسمی قدرت و زیست‌جهان نسل‌های جدید تلقی شود؛ گسستی که تنها محصول یک بحران اقتصادی نیست، بلکه پیامد انباشت طولانی‌مدت نارضایتی‌های پاسخ‌داده‌نشده است متن کامل و ادامه‌ی این یادداشت در تارنمای آوای سیمره 👇👇 https://avayeseymare.ir/?p=32556

 صفی‌خانی:  بیمه دی پیش‌تاز سرعت پرداخت و شفافیت خدمات است /۴۲۴ مرکز درمانی طرف قرارداد بیمه دی در لرستان  مدیر شرکت بیمه دی استان لرستان گفت:«این شرکت پیش‌تاز سرعت پرداخت و شفافیت خدمات به مشتریان است.» وحیدرضا صفی‌خانی ظهر روز سه‌شنبه در نشست خبری، با گرامی‌داشت بیست‌ویکمین سال‌گرد تاسیس شرکت بیمه‌ی دی، از جایگاه نخست این شرکت در سطح کشور خبر داد و اظهار داشت: «بیمه دی به عنوان نخستین شرکت خصوصی بیمه، با فروش بیش از ۶۲ هزار میلیارد ریال، رتبه‌ی اول صنعت بیمه‌ی کشور را از لحاظ حق بیمه تولیدی و سهم بازار به دست آورده و توانگری مالی شرکت نیز تثبیت و ارتقا یافته است.»   دی بزرگ‌ترین بیمه‌گر درمان کشور وی گفت:« هم‌چنین بیمه‌ی دی در حوزه‌ی بیمه‌های درمان با سهم ۲۳درصدی بازار، بزرگ‌ترین بیمه‌گر درمان کشور محسوب می‌شود.» صفی‌خانی با تاکید بر اولویت‌بخشی به پرداخت خسارت‌ها، افزود: «۳۷ درصد کل خسارت‌های صنعت بیمه‌ي کشور در سال جاری را بیمه دی پرداخت کرده است.» وی افزود:« در لرستان نیز ادعای داریم اسناد خسارات درمان در بازه زمانی ۷۲ ساعته رسیدگی و پرداخت می‌شود.» مدیر شرکت بیمه دی استان لرستان با اشاره به توسعه‌ی خدمات دیجیتال تصریح کرد: «با رشد ۱۳۷ درصدی کاربران اپلیکیشن “دیدار” و راه‌اندازی شعبه دیجیتال، خدمات غیرحضوری فروش و ارزیابی خسارت به شکل آنلاین فعال شده است. تنها در شعبه دیجیتال شرکت بیش از هفت هزار میلیارد ریال صدور بیمه‌نامه صورت گرفته است.» صفی‌خانی افزود: «در این استان ۴۲۴ مرکز درمانی با بیمه دی قرارداد دارند و هم‌اکنون بیش از ۱۱۲ هزار نفر تحت پوشش خدمات درمانی این شرکت هستند که بیش از ۵۴ هزار نفر از آن‌ها، خانواده معظم شهدا و ایثارگران‌اند.» مدیر بیمه دی لرستان با تأکید بر نقش این شرکت در بیمه‌ی درمان ایثارگران گفت:  «بیمه دی برای هشتمین سال متوالی بیمه‌گر خانواده‌های معظم شهدا و ایثارگران است؛ پروژه‌ای ملی که یکی از بزرگ‌ترین طرح‌های بیمه درمان کشور به شمار می‌رود.» وی گفت:«کیفیت خدمات‌رسانی به ویژه برای ایثارگران به صورت روزآمد و بدون تأخیر پیگیری می‌شود.» صفی‌خانی شفافیت عملکرد را از اولویت‌های مدیریتی بیمه دی دانست و از کاهش نسبت شکایات مردمی نسبت به حجم فعالیت خبر داد و توضیح داد: «طرح باشگاه مشتریان و ۴۰ کانال ارتباطی برای پاسخگویی و اطلاع‌رسانی راه‌اندازی شده است و طی سال گذشته شکایتی که منجر به اصلاح روند شود به حداقل رسیده است.» او در بخش دیگری از سخنانش از برنامه‌های تازه شرکت برای متنوع‌سازی محصولات بیمه‌ای، رشد سرمایه‌گذاری و سودآوری سهامداران و هم‌چنین افزایش کیفیت و گستره خدمات بیمه‌های عمر و زندگی خبر داد. متن کامل و ادامه خبر در تارنمای آوای سیمره 👇 https://avayeseymare.ir/?p=32578

دریاچه کیو پیکر دختر جوان را پس نداد/ جست‌وجوها ادامه دارد  مدیرعامل سازمان آتش نشانی و خدمات ایمنی شهرداری خرم‌آباد گفت:«‌ دختر جوانی که به قصد قایق سواری در دریاچه کیو خرم‌آباد قایق اجاره کرده بود غرق شد و پیکر وی هنوز یافت نشده است.» ابوذر موسوی شامگاه یک‌شنبه(سوم اسفندماه) اظهار داشت: «در پی اطلاع از وقوع حادثه غرق شدن یک خانم جوان در دریاچه کیو بی‌درنگ تیم عملیات امداد و نجات(غواصی) سازمان وارد عمل شده اما متاسفانه تاکنون موفق به یافتن وی نشده‌اند.» وی افزود: «بنابه گفته‌ی مسئول قایق سواری مستقر در دریاچه این خانم به قصد قایق سواری اقدام به اجاره قایق می‌کند اما طولانی شدن بازگشت وی موجب کنجکاوی شده که بعد از رسیدن به قایق اجاره ای متوجه نبود وی در قایق می‌شوند.» موسوی تصریح کرد:« بی‌درنگ پس از تماس با این سازمان، اقدام لازم جهت یافتن وی انجام شد اما تاکنون موفق به یافتن پیکر وی نشده‌ایم.» مدیرعامل سازمان آتش نشانی و خدمات ایمنی شهرداری خرم‌آباد ادامه داد:« وسایل شخصی این خانم از جمله کیف و مدارک هویتی وی داخل قایق پیدا شده است اما علی رغم جست‌وجوها اثری از وی نیست که به محض وصول اطلاعات تکمیلی مراتب به اطلاع عموم خواهد رسید.» هم‌چنین حسنوند مدیر روابط عمومی شهرداری مرکزی خرم‌آباد به آوای سیمره گفت:« به‌رغم جست‌وجوی روزانه و مداوم تیم غواصی شهرداری متاسفانه هنوز پیکر این دختر جوان پیدا نشده‌است.» @seymareweekly

مرد بروجردی همسر و فرزندش را کشت  فرمانده انتظامی بروجرد، گفت:« مرد بروجردی با سلاح گرم همسر و فرزندش را کشت.» سرهنگ مهدی مهدوی‌کیا ظهر روز دوشنبه(۴ اسفندماه) در جمع خبرنگاران، اظهار داشت:« در بی اعلام مرکز فوریت‌های پلیسی ۱۱۰ مبنی بر وقوع درگیری خانوادگی با سلاح گرم در یکی از محلات شهر بروجرد بی‌درنگ مأموران انتظامی به محل اعزام شدند.» وی افزود: «به‌محض حضور مأموران مشاهده شده پدر خانواده با سلاح گرم همسر و یک فرزند خود را به قتل رسانده است.» فرمانده انتظامی بروجرد با بیان این‌که باتوجه‌به فرار قاتل از منزل، اظهار داشت:«کارآگاهان پلیس آگاهی شهرستان موفق شدند با اشراف اطلاعاتی شناسایی مخفی‌گاه وی را شناسایی و با هماهنگی قضایی نامبرده را در کم‌تر از دو ساعت به همراه یک قبضه سلاح کلت کمری به همراه ۳۸ فشنگ دستگیر کنند.» سرهنگ مهدوی‌کیا با اشاره به این‌که قاتل علت این قتل را اختلافات خانوادگی بیان کرده است، گفت: «متهم با تشکیل پرونده به دستگاه قضایی معرفی شد.» @seymareweekly

✅وقتی گفت‌وگو شعار است و روایت در انحصار ✍️کیانوش رستمی/ سیمره 🔹سفر رییس‌جمهور به لرستان، بیش از آن‌که با محتوای سخن‌رانی‌ها در حافظه‌ی افکار عمومی بماند، با حاشیه‌هایی معنادار به یاد خواهد ماند؛ حاشیه‌هایی که خود به متن اصلی بدل شدند. 🔹حذف خبرنگاران محلی، انحصار پوشش خبری در اختیار صداوسیما و چند خبرگزاری رسمی دولتی، پرسشی بنیادین را پیش روی جامعه‌ي رسانه‌ای گذاشت: اگر رسانه‌های محلی در مهم‌ترین رویداد سیاسی استان جایی ندارند، فلسفه‌ي وجودی آن‌ها چیست؟ در کنار محتوای سخنانِ رییس‌جمهور، آن‌چه در حاشیه‌ی این سفر بیش از متن سخن‌رانی‌ها برجسته شد، چگونگی مدیریت دیدارها و مهندسی فضای روایت بود؛ مدیریتی که عملاً امکان طرح مطالبات واقعی مردم لرستان را محدود و صدای واسطه‌های اجتماعی را حذف کرد. دعوت نکردن از خبرنگاران محلی، جلوگیری از حضور رسانه‌های مستقل بومی و محدودکردن ابزارهای ساده‌ی تهیه خبر، در کنار دعوت انحصاری از صداوسیما و چند خبرگزاری رسمی دولتی، نشان داد که روایت این سفر، از پیش کنترل‌شده و یک‌سویه طراحی شده است. 🔹این پرسش جدی در افکار عمومی شکل گرفت که اگر رسانه‌های محلی ـ که سال‌ها با مسائل، رنج‌ها و مطالبات مردم این استان زیسته‌اند ـ اجازه حضور در مهم‌ترین رویداد سیاسی استان را ندارند، پس چرا اساساً باید وجود داشته باشند؟ و اگر قرار است فقط رسانه‌های رسمی کم‌مخاطب روایتگر چنین سفرهایی باشند، حذف کامل رسانه‌های محلی صریح‌تر و کم‌هزینه‌تر نیست؟ متن کامل و ادامه‌ی این یادداشت در تارنمای آوای سیمره 👇👇 https://avayeseymare.ir/?p=32554

صدای انفجار در خرم‌آباد به‌دلیل امحای مهمات فرسوده 🔸روابط‌عمومی قرارگاه عملیاتی لشکر ۸۴ لرستان: صدای انفجار شنیده‌شده از آمادگاه شهید هادی الماسیان ناشی از امحای ایمن مهمات تاریخ مصرف گذشته و قدیمی بوده است. @seymareweekly

دادخواهی از آموزش و پرورش استان لرستان  یک: در زندگی و با نگاه فراخِ متاثر از توصیه‌ی بزرگان عرصه ادب، دانش و دین تلاش بر این بوده است که منافع عمومی را بر منافع شخصی ترجیح دهم و با باور به این بیت شعرِ مولانا: نام احمد نام جمله انبیاست     چونک صد آمد نود هم پیش ماست رفتار و کردار خود را چه در کلاس درس ۳۴ ساله خدمتِ با افتخارِ معلمی و چه در دیگر عرصه‌ها به گونه‌ای تعریف نمایم که در عمل منتج به رضایت خالق خلق و شادی خلقِ منصفِ خالق شود و البته بر این نیت و کردار بدون شک نقص و قصوری هم هست اما با اعتقاد عملی به آیه شریفه هفتادِ سوره نساء «کفی بالله علیما» در پی این اندیشه بوده ام که با اصلاح در قصور(نه اصلاحاتِ میز و مقام!!) مانع شوم که در دایره مصداقِ مفهوم مورد نظر سعدی علیه الرحمه قرار گیرم: اگر نفع کس در نهاد تو نیست چنین جوهر( گوهر) و سنگ خارا یکی است دو: با این نگاه و باور، در تضییع حق شخصی (چه سهوا و چه عامدانه) شکایت از خلق مقصر (تقصیر یا قصور) به پیشگاه خلق دیگر را که فضای مناسب حق‌خواهی وجود نداشته باشد و بر این مبنا ممکن است برخی فقط در مسیر منافع کوتاه مدت خویش گام بر دارند لذا آن را گره گشا ندانسته و همواره اهل آن نبوده‌ام اما برای گوش‌زدِ امر مسئولیت‌پذیری و پرهیز از تکرارِ تضییع حقِ حتا ناشی از سهل‌انگاری و قصور تا که شاید اهلش گوش شنوایی در پذیرش خطای ولو سهوی و غیرعمد داشته باشند و برای تقویت اراده و همت بیش‌تر در انجام مسئولیت‌ها با در نظرداشتِ «عالم محضر خداست»؛ نیز دامنه‌ی کوتاهی‌ها و بی‌تفاوتی‌ها کوتاه‌تر شود لازم دانستم به خاطر نگرفتن یک جواب درست و عدم پیگیری مجدانه در خصوص قضیه‌ی پرداخت‌نشدن پاداش بازنشستگی داوطلبانه خودم، ماجرا را به پیوست متن شکواییه در اختیار هفته‌نامه‌ی سیمره و نشر در فضای مجازی قرار دهم. ادامه و متن کامل این یادداشت در تارنمای آوای سیمره 👇👇👇 https://avayeseymare.ir/?p=32558

سیمره‌ی ۸۱۲ جاری شد…  هشت‌صدودوازدهمین شماره‌ی هفته‌نامه‌ی منطقه‌ای سیمره، روز پنج ‌‌شنبه، (30 بهمن‌‌ماه 1404) به صاحب‌امتیازی سودابه آزادگان و مدیرمسئولی کیانوش رستمی، چاپ شد و روی پیش‌خوان دکه‌های مطبوعاتی قرار گرفت. به گزارش آوای سیمره، این شماره در بردارنده‌ی مطالب و مقالات متنوعی است از جمله:   *تیتریک: -وقتي طنز قدرت خشم توليد مي‌کند/ دکتر مجتبا ترکارانی   *سرمقاله: – وقتي گفت‌وگو شعار است و روايت در انحصار/ کیانوش رستمی   *یادداشت‌ها: – فيلترينگ دعوتي‌ها در سفرِ رييس جمهور / خنده‌ي بي‌عاري بر پيکر نحيف لرستان/ عباس دارایی -از بحران مشروعيت تا ضرورت بازسازي سرمايه‌ي اجتماعي/دکتر حسن اسماعيل‌زاده -مسکن ملي؛ سياستي حمايتي يا بازتوليد نابرابري؟ / فرزاد کمانگر -حکايت شارَّه و ميرولي؛ روايتي از غارتگريِ مُدرن / ماشا اکبری   *مقاله: – عشق در مواجهه‌‌ جديد / علي‌اکبر سليمان‌پور؛ داستان‌نويس(بخش دوم)/ محمدکاظم علی‌پور   *داستان بومی: –برکه‌ي رازآلود/ فرزاد سیاه‌پوش   *لرستان‌پژوهی: -مستندنگاري ماجراهاي من و سياست/فصل سوم/ بخش ۲۲/ تک‌نگاري: دکتر کوروش فولادي/علی گودرزیان – رازهاي سرزمين مادري (ادامه‌ي خوانش تک‌بيت‌هاي لکي/ بخش بیستم) / دکتر حسین اکبری‌نسب     *اخبار: – پزشکيان در نشست با فعالان فرهنگي لرستان: از «ايرانِ زخم‌خورده» تا ضرورت گفت‌وگوي مبتني بر شواهد – استاندار لرستان:۲۱۰۰ ميليارد تومان اعتبار سفر رييس‌جمهور براي سد «معشوره» اختصاص يافت -نمايشگاه سالانه هنرهاي معاصر «آرتا» در خرم‌آباد برگزار مي‌شود -مديرکل فرهنگ و ارشاد اسلامي تاکيد کرد؛ لزوم نوآوري در فعاليت‌هاي قرآني لرستان – وعده‌ي سر خرمن بازوند براي جاده‌ي کوهدشت-خرم‌آباد! -نماينده‌ي ولي فقيه در لرستان: تبعيض در تخصيص اعتبارات منجر به توسعه نيافتگي لرستان شده است -توسعه‌ي کشاورزي لرستان نيازمند سه همت تسهيلات بانکي است و… @seymareweekly

نمایشگاه سالانه هنرهای معاصر «آرتا» در خرم‌آباد برگزار می‌شود  رویداد سالانه هنرهای معاصر «آرتا» به همت مؤسسه هنرهای معاصر آرتا، ششم اسفندماه ۱۴۰۴ در شهر خرم‌آباد برگزار می‌شود. به گزارش آوای سیمره، در روزگاری که جامعه بیش از هر چیز به گفت‌وگو و بازاندیشی نیاز دارد، هنر می‌تواند بستری مشترک برای بیان تجربه‌های جمعی باشد. این رویداد با هدف بازتاب دغدغه‌های اجتماعی، فرهنگی و هویتی جامعه معاصر ایران، میزبان جمعی از هنرمندان فعال در حوزه‌ی هنرهای تجسمی خواهد بود. آثار ارائه‌شده در «آرتا» بر پایه پژوهش و تحقیق شکل گرفته‌اند و با نگاهی آگاهانه به زیست معاصر، هنر را به ابزاری برای طرح پرسش، مستندسازی و گفت‌وگو بدل می‌کنند. این رویداد با رویکردی بینارشته‌ای، به پیوند میان هنر، ادبیات و سینمای مستند توجه دارد و بر نقش مسئولانه هنر در مواجهه با واقعیت اجتماعی تأکید می‌کند. برگزاری این نمایشگاه در شهر خرم‌آباد، با توجه به پیشینه‌ی فرهنگی و جایگاه اجتماعی این شهر، بر اهمیت گسترش رویدادهای هنری در خارج از پایتخت و ارتباط هنر با بسترهای بومی تأکید دارد. رویداد «آرتا» به‌صورت مستقل برگزار می‌شود و از هنرمندان، پژوهشگران و علاقه‌مندان دعوت می‌کند تا در شکل‌گیری گفت‌وگویی فرهنگی و اجتماعی مشارکت داشته باشند. گفتنی است که نخستین دوره این رویداد مستقل هنری سال گذشته با استقبال اهالی این حوزه برگزار شد. @seymareweekly

«وقتی رییس‌جمهور به رنج یک استان می‌خندد و مدیرانش ـ دانسته یا نادانسته ـ قهقهه را جای هم‌دردی می‌نشانند، درد مردم نه انکار می‌شود، که رسماً به سخره گرفته می‌شود؛ و این، سقوط اخلاقیِ مدیریتی است که دیگر حتا صدای ناله را هم نمی‌شنود.» @seymareweekly

جامعه‌شناسیِ نسل جدیدِ ایران / «زِد»های خلاق، تشنه‌ی معنا و آماده‌ی کنش!  در شکل‌بندی جامعه‌شناسی و سطح‌بندی نسل‌ها، نسل جدید به نسل «زِد» شهرت یافته‌اند. نسل دیجیتالی‌های مادرزاد در اصطلاح جامعه‌شناسی به نسل «زِد» موسوم شده‌اند. جامعه‌شناسان در حالی متولدان ادوار مختلف را بر اساس سبک زندگی و تغییرات اساسی در روش‌ها به گروه‌های مختلفی دسته‌بندی کرده‌اند که در این تقسیم‌بندی جامعه‌شناسانه در ایران متولدان ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۹ در ایران جزو نسل Z قرار می‌گیرند که به نسل دهه‌هشتادی شهرت یافته‌اند، ویژگی‌ای که نسل Z یا همان دهه‌هشتادی‌ها را از نسل‌های پیشین خود متمایز می‌کند، تاثیرپذیری شدید و عمیق آن‌ها از فناوری اطلاعات و ارتباطات دیجیتالی است. همین تاثیرپذیری یا به عبارتی بهتر، دیجیتالی شدن مادرزاد، باعث شده‌است تا این‌ها بیشینه‌ی وقت خود را با اینترنت و گوشی‌های هوشمند و بازی‌های رایانه‌ای سپری کرده و بیش‌تر از نسل‌های قبلی خود با اینترنت و فناوری هم آشنایی دارد و هم درهم گسیخته شده‌است . بخش عمده و اعظمی از ارتباطات میان اعضای این دیجیتال‌زاده‌ها یا همان نسل z در بستر شبکه‌های اجتماعی و پیام‌رسان‌های مجازی شکل گرفته و جریان دارد، همین موضوع باعث شده این نسل این امکان را داشته باشد تا با دیگرانی که نمی شناسند تعامل برقرار کنند و در این تعاملات هر طور که سبک و سیاقی که می‌خواهد، خود را بروز دهند. برای این نسل، محبوبیت میان دایره‌ی بزرگی از دوستان و حضور در میان شبکه‌های ارتباطی از افراد مختلف آن هم به صورت آنلاین مهم‌ترین اولویت است، این نسل برای جذب دنبال‌کننده (فالوئر) در اینستاگرام ساعت‌ها زمان خود را سپری می‌کنند، با دوستان مجازی خود احساس صمیمیت زیادی داشته و بیش از حد اطلاعات شخصی را در میان گذاشته و بسیار جست‌وجو گر هستند و به نوعی بین دوستانی که به‌صورت آنلاین در فضای مجازی پیدا می‌کنند و بین آن‌هایی که در دنیای واقعی و فیزیکال دارند، تفاوت قائل نمی‌شوند. بر اساس یافته‌های دقیق آماری شمار جمعیت دهه‌هشتادی‌ها در ایران ۱۲میلیون نفر است و علاوه بر این ۱۴میلیون از حجم جمعیتی کشور را نیز دهه‌نودی‌ها تشکیل می‌دهد، این آمار نشان می‌دهد که ۲۶میلیون از جمعیت کشور را ۱۰ تا ۲۰ ساله‌ها تشکیل می‌دهند. به همان میزانی که دهه‌شصتی‌ها و نسل‌های پیشین نسلی حرف‌شنو، درس‌خوان، ساده و غیر‌پیچیده بودند، نسل جدید نسلی مبتنی بر پرسشگری، جست‌وجوگر و ارتباط‌محور است، کم‌ترین ارتباط را با نظام رسانه‌ای رسمی کشور دارد، برخلاف دهه‌شصتی‌ها که الگوپذیر از نظام رسمی آموزشی و صداوسیما و نهادهای رسمی است، این نسل اما در درون شبکه‌های اجتماعی پرورش یافته است، مصرف کننده ساده نیست و بیش از این‌که قائل به شنیدن باشد، به دیدن باور دارد. نسل «ز» متوجه شده است که با یادگیری مهارت‌هایی که در بازار مشتری دارد آن هم نه در قالب در آموزش رسمی بلکه به صورت خودآموز و کسب میزان کمی تجربه می‌تواند کسب درآمد کند، آن‌ها به این باور رسیده‌اند که باید مهارت فنی داشته باشند، به درس و دانشگاه رغبت کم‌تری دارند و بیش‌تر در پی کسب و کار مجازی هستند. ادامه و متن کامل این یادداشت در تارنمای آوای سیمره 👇👇👇

پزشکیان در نشست با فرهیختگان و و فعالان فرهنگی لرستان: راهِ درمانِ ایران زخم‌خورده، گفت‌وگو و تصمیم مبتنی بر شواهد است مسعود پزشکیان عصر امروز(29 بهمن) در دیدار با فرهیختگان و فعالان فرهنگی که در دانشگاه لرستان برگزار شد، با تأکید بر شرایط دشوار کشور گفت:«ایران ما زخم‌خورده است و اگر این زخم‌ها عمیق‌تر شود، همه متضرر خواهیم شد؛ وظیفه‌ي ما ترمیم این زخم‌هاست، نه تشدید آن‌ها.» وی با بیان این‌که حاضر است جان، زندگی و اعتبار خود را برای ایران فدا کند، افزود: «روشن‌فکری و مسئولیت‌پذیری این نیست که حرفی بزنیم و اگر نشد، کنار بکشیم؛ باید بمانیم، هزینه بدهیم و برای بهبود کشور تلاش کنیم.» هیچ درمان جادویی وجود ندارد پزشکیان با اشاره به مشکلات ساختاری در حوزه‌های آموزش، عدالت اجتماعی و اقتصاد تصریح کرد: «هیچ نسخه‌ی جادویی وجود ندارد که امروز ارائه شود و فردا همه‌چیز را درست کند.» رییس جمهور افزود:«درمان مسائل کشور زمان‌بر است و نیازمند مشارکت جمعی، اصلاح تربیت نسل آینده و بازنگری در شیوه تصمیم‌گیری‌هاست.» او آموزش را زیربنای اصلاح دانست و گفت: «اگر در مدرسه یاد نگرفته‌ایم گفت‌وگو کنیم، بر اساس منطق و شواهد علمی حرف بزنیم و حرف درست را بپذیریم، طبیعی است که امروز به جای گفت‌وگو، دعوا کنیم.» 🌐ادامه و متن کامل در تارنمای آوای سیمره: https://avayeseymare.ir/?p=32506

جزئیات سفر استانی رییس‌جمهور به لرستان   رییس‌جمهور، در نوزدهمین سفر استانی خود، به همراه برخی از اعضای هیئت دولت به استان لرستان سفر می‌کند. نوزدهمین سفر استانی رییس‌جمهور به مقصد استان لرستان، امروز چهارشنبه ۲۹ بهمن ۱۴۰۴ آغاز می‌شود. این سفر با هدف بررسی میدانی مسائل و ظرفیت‌های استان، گفت‌وگو با نخبگان، فعالان اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و سیاسی و هم‌چنین پیگیری برنامه‌های توسعه‌ای در دستور کار قرار گرفته است.   آغاز سفر با ادای احترام به شهدای گمنام بر اساس این گزارش، نخستین برنامه رسمی رییسجمهور در سفر به لرستان، حضور در یادمان شهدای گمنام دانشگاه لرستان است. پزشکیان با حضور در این یادمان، ضمن ادای احترام به مقام شامخ شهدا، برنامه‌های رسمی سفر خود به استان را آغاز می‌کند.   دیدار با سرمایه‌گذاران و فعالان اقتصادی رییس‌جمهور پس از آن، در تالار دانشکده علوم پایه دانشگاه لرستان حضور یافته و در نشستی با سرمایه‌گذاران و فعالان اقتصادی استان، به بررسی مسائل، ظرفیت‌ها و چالش‌های پیش‌روی تولید و سرمایه‌گذاری در لرستان می‌پردازد. این نشست با هدف هم‌افزایی میان دولت و بخش خصوصی و تسهیل مسیر توسعه اقتصادی استان برگزار می‌شود.   نهضت توسعه عدالت آموزشی و نشست با فرهیختگان از دیگر برنامه‌های روز نخست سفر رییسجمهور، برگزاری جلسه «نهضت توسعه عدالت آموزشی با مشارکت مردم» در تالار دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه لرستان است. هم‌چنین نشست با فرهیختگان، نخبگان و فعالان فرهنگی استان، بخش دیگری از برنامه‌های پزشکیان در روز اول این سفر اعلام شده است.   دیدار با فعالان سیاسی و اجتماعی در روز دوم پزشکیان در دومین روز سفر خود، روز پنجشنبه ۳۰ بهمن ۱۴۰۴، در تالار دانشگاه مدیریت و برنامه‌ریزی دانشگاه لرستان با فعالان سیاسی و اجتماعی استان دیدار و گفتگو می‌کند. در این نشست، مسائل اجتماعی، مطالبات مردمی و دغدغه‌های فعالان سیاسی و مدنی استان مورد بررسی قرار خواهد گرفت. شورای برنامه‌ریزی و گزارش پایانی به مردم در ادامه، جلسه شورای برنامه‌ریزی و توسعه استان لرستان با حضور رییسجمهور و اعضای هیئت دولت برگزار می‌شود. ارائه گزارش از مصوبات، تصمیمات و دستاوردهای این سفر به مردم استان، پایان‌بخش نوزدهمین سفر استانی رییس‌جمهور به لرستان خواهد بود.   نویسنده : گروه خبر و گزارش | سرچشمه : خبرگزاری مهر

سفرهای استانی رییس جمهور؛ آزمون عمل‌گرایی یا تکرار مصوبه‌های بی‌فرجام؟  سفر رییس‌جمهور به لرستان، در نگاه نخست می‌تواند فرصتی برای شنیده‌شدن مطالبات انباشته‌شده مردمی باشد که سال‌هاست با پروژه‌های نیمه‌تمام، وعده‌های تکراری و توسعه‌نیافتگی مزمن دست‌وپنجه نرم می‌کنند. البته مشخص نیست چه کسانی به‌عنوان نمایندگان افکار عمومی، مسئول انتقال مطالبات مردم لرستان به رییس‌جمهور خواهند بود؛ نگرانی آن‌جاست که مبادا مانند برخی سفرهای گذشته، گزارش‌هایی گزینشی و خوش‌آرایانه، جای واقعیت‌های میدانی و مشکلات انباشته‌شده استان را بگیرد. به هر روی تجربه‌ی تلخ سفرهای استانی دولت‌های مختلف، این پرسش جدی را پیش روی افکار عمومی گذاشته است: آیا این سفر نیز به چند مصوبه‌ی بدون ضمانت اجرا ختم می‌شود یا قرار است تغییری واقعی در سرنوشت پروژه‌های حیاتی لرستان رقم بخورد؟   سد گاشمار (معشوره)؛ نماد یک وعده‌ی ۲۰ ساله سد گاشمار (معشوره) ، نه یک پروژه‌ی لوکس، بلکه طرحی حیاتی برای مدیریت آب، توسعه‌ی کشاورزی و مهار محرومیت در جنوب و غرب لرستان، به‌ویژه شهرستان کوهدشت است. این پروژه از سال ۱۳۸۹ کلنگ‌زنی شده اما بنا به اظهارات رسمی، پس از بیش از یک دهه، تنها حدود ۱۶ درصد پیشرفت فیزیکی داشته است؛ عددی که خود گویای عمق بی‌توجهی و ضعف تخصیص اعتبارات است. سد گاشمار سال‌هاست در پیچ‌وخم «نبود بودجه» گرفتار مانده؛ توجیهی تکراری که دیگر برای مردم قانع‌کننده نیست.   راه‌آهن لرستان؛ پروژه‌ای که زمان از آن جلو زد راه‌آهن دورود–خرم‌آباد–پل‌دختر–اندیمشک یکی از قدیمی‌ترین مطالبات زیرساختی لرستان است؛ پروژه‌ای که مجوز آن در سال ۱۳۸۹ صادر و عملیات اجرایی‌اش در ۱۳۹۰ آغاز شد. اکنون، پس از گذشت نزدیک به ۱۵ سال، این طرح هم‌چنان نیمه‌جان است؛ در حالی که راه‌آهن در بسیاری از استان‌های دیگر یا تکمیل شده یا با سرعت پیش رفته است. برای استانی که از ضعف حمل‌ونقل، هزینه‌ی بالای جابه‌جایی و عقب‌ماندگی صنعتی رنج می‌برد، این تأخیر صرفاً یک «تعطیلی پروژه» نیست؛ بلکه مانعی جدی در مسیر توسعه است.   راه‌های لرستان؛ زخم‌های باز توسعه وضعیت راه‌های لرستان، از چهارخطه‌های نیمه‌تمام کوهدشت، نورآباد و پل‌دختر گرفته تا محورهای حیاتی مانند پل سیمره–بابازید و سه‌راهی زانوگه–کوهدشت، سال‌هاست به یکی از مطالبات اصلی مردم تبدیل شده است. راه‌هایی که یا نیمه‌کاره رها شده‌اند یا با استانداردهای حداقلی، جان و امنیت مردم را به خطر می‌اندازند.   بی‌کاری؛ حلقه‌ی مفقوده‌ی امنیت اجتماعی لرستان سال‌هاست در زمره‌ی استان‌های با نرخ بالای بی‌کاری قرار دارد. این بی‌کاری صرفاً یک شاخص اقتصادی نیست؛ پیامدهای اجتماعی، روانی و امنیتی آن بارها خود را نشان داده است. در اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، مردم لرستان کشته‌های قابل توجهی دادند؛ با درغ و درد حتا شماری از جان‌باختگان در تهران و کرج نیز لرستانی بودند. این یک واقعیت تلخ است که نمی‌توان از کنار آن گذشت؛ اگر فرصت شغلی، امید به آینده و امکان ماندن در زادگاه وجود داشت، شاید بسیاری از این جوانان امروز زنده بودند. توسعه‌نیافتگی، فقط عقب‌ماندگی عددی در جداول بودجه نیست؛ گاه به هزینه‌ی جان انسان‌ها تمام می‌شود.   مطالبه‌ی اصلی: اعتبار واقعی، نه وعده‌ی تکراری مردم لرستان امروز بیش از هر زمان دیگری صریح سخن می‌گویند:  آن‌چه مطالبه می‌شود، سفر تشریفاتی، عکس یادگاری و مصوبه‌های کلی نیست؛ بلکه تخصیص اعتبار مشخص، زمان‌بندی شفاف و ضمانت اجرای واقعی است. اگر قرار است سفر رییس‌جمهور به لرستان دستاوردی داشته باشد، باید: – ردیف‌های اعتباری شفاف و قابل پیگیری برای پروژه‌های کلان تعیین شود؛ – سهم لرستان از بودجه‌های ملی، متناسب با عقب‌ماندگی تاریخی آن افزایش یابد؛ – و مهم‌تر از همه، سازوکاری برای نظارت بر اجرای مصوبات پیش‌بینی شود.   سفر خشک و خالی، دیگر پاسخ‌گو نیست لرستان دیگر تاب تکرار تجربه‌های گذشته را ندارد. این استان به تصمیم‌های شجاعانه و منابع واقعی نیاز دارد، نه وعده‌هایی که در بایگانی سفرهای استانی خاک می‌خورند. سفر رییس‌جمهور می‌تواند نقطه‌ی عطف باشد؛ اگر از سطح شعار عبور کند و به میدان عمل برسد. ✍️نویسنده: کیانوش رستمی | سرچشمه: آوای سیمره

✅نه سیاه، نه سفید؛ خاکستری ✍️دکتر مرتضا ادیب/ سیمره بنیاد اساطیری ایران بر دو عنصر خوبی مطلق و بدی مطلق بنا نهاده شده‌است. در این اساطیر، هستی، صحنه‌ی نبرد خوبی و خیر با شر و بدی است. مبارزه‌ی اهورامزدا در پایگاه خوبی در برابر اهریمن که نماد شر است تا جایی ادامه می‌یابد که شر محو و نابود گردد. گویی همین بنیاد اسطوره‌ای در جانِ ایرانیان در طول تاریخ رسوخ کرده و در نگاه و نگرش آنان، هر امری یا خوبِ مطلق است یا بدِ مطلق. آن نگرش اساطیری در نگرش اجتماعی و سیاسی ما سرازیر شده و پیامد‌هایی به بار آورده است. ذهنِ ایرانی، دوگانه‌اندیش است. ایدئولوژیک است. و همین مطلق اندیشی یکی از بنیادی‌ترین آسیب‌های فکری است. مطلق‌اندیشی یا به پذیرشِ چشم و گوش بسته می‌انجامد یا به تحقیر و حذف. هر جریانی یا «با ماست» و در این با ما بودن باید تمامی اندیشه و عملکرد ما را بپذیرد، یا «بر ماست» و هیچ نکته‌ی مثبتی در اندیشه و عمل آنان نیست و باید از بین برود. هر جریانی یا خوب است و بدون نقد باید پذیرفته شود، یا بد است و باید حذف شود. عملکردهایِ شخصیت‌هایِ سیاسی یا علمی یا اجتماعی یا خوب است یا بد. و اگر بد باشد باید تحقیر شود، باید حذف شود. در تمام تاریخ و به‌ویژه در تاریخ معاصر می‌توان این مطلق‌اندیشی را سراغ گرفت، می‌توان تقسیم جامعه و جریان و شخص به خوب یا بد را نشان داد. رضاشاه از نظر طرفدارانش، هر کاری که کرده قابل دفاع است و بنابراین خوبِ مطلق، و از نگاه منتقدانش جز شر و رسوایی و بدی برای ایران آورده‌ای نداشته است. مصدق از نگاه عده‌ای، اسطوره‌یِ پاکی و خردمندی و مقاومت است و از دیدگاه برخی دیگر پوپولیستی که خرد را در کار و بار سیاست واگذاشته بود. محمدرضا شاه یا شخصیتی توسعه‌گرا و میهن‌پرست معرفی می‌شود یا آدمی بی‌عرضه که بازیچه‌ی دست اجنبی بود. کاتوزیان در کتاب اقتصاد سیاسی ایران می‌گوید امیرکبیر چون نتوانست مدت زیادی در قدرت بماند، اکنون اسطوره‌ی خردمندی و دوراندیشی در بین ایرانیان است، اگر همین امیرکبیر سالیانی دیگر زنده بود، اکنون به عنوان اسطوره‌ی دیکتاتوری و فساد شناخته می‌شد. متن کامل این یادداشت در تارنمای آوای سیمره 👇👇 https://avayeseymare.ir/?p=32479

پیامدهای بحرانی وضعیت تعلیق در جامعه ایران پیامدهای بحرانی وضعیت تعلیق در جامعه ایران جامعه‌‌ی ایران در حال حاضر در وضعیتی پیچیده و بحرانی به سر می‌برد که می‌توان آن را «وضعیت تعلیق» نامید. این وضعیت، محصول دو فشار هم‌زمان است: از یک سو، ترومای جمعی ناشی از رویدادهای تلخ دی‌ماه ۱۴۰۴ که هنوز در سطح روانی و اجتماعی هضم نشده و از سوی دیگر، اضطراب ناشی از تهدیدهای خارجی و ابهام در چشم‌انداز سیاسی کشور. جامعه در حالتی از انفعال و انتظار گرفتار آمده است؛ نه می‌تواند به عقب بازگردد و نه افق روشنی برای حرکت به جلو متصور است. این تعلیق طولانی‌مدت، در حال فرسایش سیستماتیک سلامت روان فردی و تخریب سرمایه اجتماعی است و پیامدهای ناگواری را به همراه دارد. در این تحلیل، استدلال می‌شود که تداوم «ترس از فاجعه» می‌تواند در بلندمدت مخرب‌تر از مواجهه با خود «فاجعه» باشد، زیرا پیوندهای بنیادین جامعه را به تدریج از هم می‌گسلد. در این‌جا به مهم ترین پیامدهای این وضعیت تعلیق می‌پردازیم: ۱-فروپاشی افق آینده و تقدیرگرایی رادیکال مهم‌ترین پرسش در ذهن شهروندان، «بالاخره چه خواهد شد؟» است. نبود پاسخ روشن از سوی حاکمیت و شواهد بیرونی که امید به خروجی آرام از بحران را کم‌رنگ می‌کند، جامعه را به سمت یک بن‌بست روانی سوق داده است. این بن‌بست، به شکل‌گیری نوعی «تقدیرگرایی رادیکال» در بخشی از جامعه منجر شده که در عبارت «مرگ یک بار، شیون یک بار» تبلور می‌یابد. این عبارت، اگرچه یک مکانیسم دفاعی برای مدیریت اضطراب غیرقابل تحمل است، اما در عمق خود نشان‌دهنده‌ی دست شستن از آینده و پذیرش منفعلانه هر سرنوشتی است. این وضعیت، توانایی برنامه‌ریزی برای آینده را از افراد سلب کرده و جامعه را در یک «حالِ» ابدی و فرساینده محبوس می‌کند. متن کامل این یادداشت در تارنمای آوای سیمره 👇👇 https://avayeseymare.ir/?p=32477