کانال رسمی آیت‌الله قائم‌مقامی

آیت‌الله قائم مقامی با اشاره به روایات مستند متعددی از اهل بیت(ع) در این حوزه افزود: روایات ما می‌گوید باید با مردم متناسب با عقل جمعی و مطابق با عرف و ذهنیت عمومی جامعه سخن گفته شود و مبادا مطالبی بیان شود که با هنجارها و عرف عقلایی سازگار نیست و موجب فاصله گرفتن مردم از دین شود .حتی در روایاتی کسانی که به نام ائمه( ع) با ذکر برخی مطالب خلاف عرف و خارج از فهم عمومی جامعه ، موجب می‌شوند مردم از دین منزجر و متنفر شوند، مورد نفرین قرار گرفته و از آنان در حکم قاتل اهل بیت (ع) نام برده شده است، چرا که ائمه به اقتضای وظیفه توحیدی خود در اولین گام، همدلی و تالیف قلوب را بر هر امر دیگری مقدم می‌دانند و کسانی که به اسم آنها موجب تفرق، دین گریزی، بیزاری و انزجار مردم از دین و مفاهیم مقدس می‌شوند، در واقع در تقابل و ستیز با هدف و رسالت اهل بیت (ع) قرار دارند و ناخواسته همان هدف دشمنان را عملی می‌کنند. این استاد خارج فقه و اصول ادامه داد: متاسفانه برخی از امامان جمعه و صاحبان تریبون در این دوره، طوری سخن می‌گویند و رفتار می‌کنند که موجب انزجار و فاصله گرفتن و دین گریزی بخش بزرگی از جامعه شده است، این افراد در ذهن خود شاید گمان کنند معارف اسلامی را بیان می‌کنند، اما در واقعیت با عدم رعایت اصل تقیه به مفهومی که در آموزه‌های اهل بیت آمده، مرتکب گناهی بزرگ در حوزه عمومی می‌شوند. عدالت مد نظر فقه، چیزی است که مردم بفهمند ایشان با اشاره به تفکیک عدالت ثبوتی و اثباتی از یکدیگر در فقه و آموزه‌های دینی افزود: وقتی ما از لزوم عادل بودن امثال امام جماعت، قاضی، عضو شورای نگهبان و هر مسئولیت دیگری که در ارتباط با امر عمومی و حقوق مردم قرار دارد صحبت می‌کنیم، هرگز این صرفا به معنای عدالت ثبوتی یعنی عدالت در نفس الامر نیست؛ عدالت ثبوتی، یک موضوع درونی است و کسی جز خداوند به آن دسترسی و آگاهی ندارد و عدالت مد نظر فقه و شریعت در حوزه عمومی، عدالت اثباتی و اقناعی است؛ یعنی عدالتی که در حوزه داوری عرف و افکار عمومی جامعه باشد و مورد تصدیق و اقناع شدگی قرار گیرد. وی ادامه داد: وقتی کسی در یک تریبون عمومی به فردی که امکان دفاع از خود را ندارد، اتهامی متوجه می‌کند، عدالت اثباتی او مخدوش می‌شود، هرچند آن اتهام درست هم باشد و خود این فرد هم در نظر خودش آن را با ملاک عدالت ثبوتی و درونی سازگار بداند، ولی این به تنهایی هرگز برای توجیه مشروعیت چنین سخنان و اتهاماتی کافی نیست. بنابراین هر گوینده و صاحب تریبون یا هر قاضی و فرد مسئولی، متناسب با جایگاهی که در ارتباط با مردم و حقوق عمومی دارد، باید به این نکته مهم توجه داشته باشد که اگر اکثریت جامعه از سخن یا رفتارش تصور ظلم، دروغ یا تهمت کند، این با عدالت اثباتی و اقناعی که مورد نظر فقه و دین است، ناسازگار است. حفظ نظامات اجتماعی، بالاتر از اجرای احکام شریعت آیت‌الله قائم مقامی، با اشاره به مقوله حکومت افزود: اینکه گاه پرسش می‌شود که آیا ما در اسلام وظیفه ای برای ایجاد حکومت دینی داریم یا خیر؟ این فرع بر «حق جامعه» است، همه فقهای متقدم و معاصر بزرگ شیعه از منظر دینی، حقوق مردم و حفظ امر جامعه و نظامات اجتماعی را بالاترین وظيفه و در صدر واجبات دینی برشمرده اند و حتی فقیهان بزرگی چون شهید ثانی و شیخ انصاری(ره) حفظ نظامات اجتماعی که تامین کننده حقوق افراد جامعه است را بالاتر از اجرای احکام شریعت عنوان کرده اند و فقیه بزرگی همچون محقق نائینی مقدم بر واجبات شرعی از «واجبات نظامیه» یعنی اموری که تضمین و تامین کننده ساختارهای اجتماعی و حقوقی جامعه است، سخن گفته است. یعنی حفظ انسجام و هویت اجتماعی مهمترین مساله در رویکرد توحیدی اسلام و شریعت اسلامی است و هر اقدامی که حتی به اسم دین، منجر به تفرق و انشقاق جامعه شود، از نظر شرع مجاز نیست. در واقع اهمیت «امر جامعه» ناشی از نگرش توحیدی و غلبه و اشراف «امر توحیدی» بر همه اجزای دین و ایمان دینی است. لذا می‌بینیم در قرآن از زبان‌هارون خطاب به موسی(ع)، علت عدم مقابله در برابر گوساله پرستی بنی‌اسرائیل، جلوگیری از تفرق در جامعه بیان می‌شود و حضرت امیر(ع) نیز بعد از به دست گرفتن حکومت با وجود برخورداری از قدرت، از پاره ای اصلاحات دینی و شرعی و تصحیح انحرافاتی که پس از پیامبر در حوزه احکام شریعت رخ داده بود، به دلیل تبعات آن در ایجاد انشقاق اجتماعی چشم پوشیدند. با این وصف، چگونه می‌توان پذیرفت برخی افراد با نام امر به معروف و به نام ترویج و اجرای یک حکم شرعی که ملاک آن اهمیت بسیار کمتری از توحید دارد، موجب چنددستگی جامعه شوند؟!

کسانی که مردم را به نام ائمه(ع) از دین منزجر می‌کنند، در حکم قاتلان اهل بیت(ع) هستند   آیت‌الله سید عباس حسینی قائم مقامی، در مراسم عزاداری ظهر عاشورا گفت: در مدرس اهل بیت(ع)، تاکید فراوانی بر سخن و رفتار سازگار با عرف عمومی‌شده و حتی این تعبیر را در روایات داریم که: «کسانی که با سخن و رفتار خود با نام ائمه، موجب تنفر و انزجار مردم از دین می‌شوند، حکم قاتل اهل بیت را دارند.» آیت‌الله قائم مقامی، با طرح موضوع «تقیه» به عنوان یکی از خصوصیات برجسته و ممتاز مکتب تشیع افزود: «تقیه» یکی از امتیازات درخشان مکتب اهل بیت است که در روایات اهمیت آن به عنوان نه جزء از ده جزء دین و بلکه همه دین برشمرده شده است، اما متاسفانه در فهم رایج تاریخی، تصور درستی از تقیه در بخش بزرگی از متدینین و حتی متفقهان و سخنگویان دینی وجود ندارد و معمولا تقیه را به معنای رفتار برآمده از ترس و عدم اظهار عقاید برای مصونیت از ضرر و انگیزه‌های مصلحت جویانه تلقی می‌کنند و به همین دلیل در شرایطی که بر حسب ظاهر شیعیان از قدرت برخوردارند یا احیانا قدرت سیاسی از ظواهر و نمادهای دینی حمایت کند، تقیه را فاقد موضوع می‌دانند و بسا معطوف به همین قدرت، به خود اجازه می‌دهند یا حتی وظیفه خود می‌دانند که فارغ از خواست، اراده و فهم عمومی و پیامدهای اجتماعی، مطالبی را بیان کنند و یا رفتارهایی داشته باشند که فقط مبتنی بر منطق درونی است و افکار عمومی با آن همراهی و هم ادراکی ندارد. این استاد حوزه و دانشگاه در ادامه با تشریح مفهوم اصیل تقیه در مدرس اهل بیت(ع) توضیح داد: معنای اصیل تقیه، وقایه و خویشتن‌داری در اظهار رفتار و گفتارهایی است که فاقد ویژگی اقناع‌کنندگی عام است. بنابراین فرد مومن و متدین حق ندارد باورهای ایمانی خود را تا زمانی که نتوانسته آنها را به زبان بین الاذهانی تبدیل نماید، به مثابه «امر عمومی» تلقی کرده و بر دیگران عرضه و تحمیل کند. از نگاه آموزه تقیه، چنین رویکردی در تعاملات اجتماعی به خودی خود نامشروع و مردود است و آن گاه که به نام دین و اهل بیت (سلام الله علیهم) انجام پذیرد، بر زشتی آن افزوده می شود. به گفته قائم مقامی، انبوهی از روایات از اهل بیت وجود دارد که پیام اصلی آن تاکید بر ضرورت تعامل با دیگران در چارچوب ظرفیت‌های ادراکی و فهم آنان است و اینکه حضور در جامعه و در نسبت با دیگران قرار گرفتن فقط بر اساس قواعد فهم بين الاذهانی و افکار عمومی، مشروع و مجاز است. تفکیک روایات بین حوزه خصوصی و عرصه عمومی وی توضیح داد: در این روایات که می‌توان آنها را در زمره برجسته ترین آموزه‌های اجتماعی اهل بیت (ع) دانست، در روزگاری که هنوز هیچ درکی از حوزه خصوصی و عرصه عمومی وجود نداشت، به زیبایی و وضوح میان این دو عرصه تفکیک شده و با یادآوری اینکه عمل هرکس مربوط به خودش است، در عین حال که بر حق فردی برای عمل بر اساس باورها و دلبستگی‌های ایمانی تاکید می‌کنند، لازمه حضور در عرصه عمومی و تعاملات اجتماعی را التزام به قواعد و روش‌های بين الاذهانی می‌دانند که بنیاد اخلاق و زندگی اجتماعی را تشکیل می‌دهد. لذا هر کس با هر باوری باید ببیند رفتار و سخنش چه نتیجه ای نه تنها بر مخاطب خاص خود، بلکه بر مخاطبان عمومی می‌گذارد و با علم به آثار و نتایج تصمیم بگیرد و رفتار کند. بر همین اساس به نظر می‌رسد تقسیم بندی‌های رایج تقیه به «خاص و عام» یا «مداراتی و ضرری» و... که بعضا در متون فقهی آمده، همگی ناشی از خلط مصداق به مفهوم است و «تقیه» درواقع یک مفهوم بیشتر ندارد که آن هم مستقیما در ارتباط با «تفاهم پذیری» شکل می‌گیرد و همه اقسام تقیه که در متون و تفسیرهای فقهی آمده، به یک قسم که همان «تقیه مداراتی و تفاهمی» است برمی‌گردند. ایشان با اشاره به حادثه عاشورا تاکید کرد: اگر به خودی خود روشنگری و ابراز عقیده برای ترس از جان جایز نبود، چرا سیدالشهدا اینگونه سخن گفت و رفتار کرد؟ اتفاقا در شرایطی، تقیه ایجاب می‌کند که برای حفظ دین و جلوگیری از جابجایی و تحریف معیارهای دینی و جلوگیری از اختلال در مجاری فهم و داوری عمومی نسبت به دین، خطر را بپذیری و اقدام نمایی و چه بسا در شرایطی هم ایجاب می‌کند که گرچه خطری متوجه ما نیست، از اظهار برخی سخنان و رفتارها حتی اگر خودمان بر اساس ملاک‌های ثبوتی به آنها باور داریم و آنها را حق و درست می‌دانیم، تا زمانی که امکان اقناع جامعه و هم‌ادراکی وجود ندارد، برای حفظ انسجام و جلوگیری از ایجاد تفرقه و انشقاق در جامعه ، خودداری کنیم . کسانی که به اسم ائمه موجب انزجار مردم از دین می‌شوند، هدف دشمنان را عملی می‌کنند

بخشی از سخنان روز عاشورا (۳) عدالت حاکم، بالاتر از پایبندی او به احکام فردی شریعت ایشان اهمیت عدالت در رفتار حاکم را بالاتر از پایبندی او به احکام فردی شریعت دانست و افزود: در روایات ما برای جامعه، حاکمی که در زندگی شخصی و فردی خود به احکام شرعی پایبندی ندارد، اما در تعامل با جامعه و حقوق عمومی به عدالت رفتار می‌کند، بی تردید بر حاکمی که پایبند احکام فردی در شریعت است، اما عدالت اثباتی/اقناعی ندارد و اکثریت جامعه رفتار او را ظالمانه تشخیص می‌دهند، تقدم و ترجیح قطعی دارد. این استاد حوزه و دانشگاه در خاتمه، عاشورا را یک نماد کامل و منسجم از رفتار توحیدی انسان کامل عنوان کرد و افزود: سیدالشهدا به مثابه توحید تجسم یافته، بالاترین حد شمول پذیری را نسبت به همه انسانها داشت و تلاش کرد حتی کسانی که بر او شمشیر کشیده بودند را مورد دستگیری و مشمول مهر و رحمت خود قرار دهد و کسانی که می‌خواهند حسینی باشند، باید همچون مولای خود بر سعه صدر و «شمول پذیری جمعی» خود بیافزایند، نه آن که با رفتار و سخن خود، هر روز موجب دین گریزی و خروج بخش قابل توجهی از جامعه از دین شوند و روز به روز از شمول و فراگیری دایره دینداران بکاهند.  #آیت‌الله_قائم_مقامی #آیت‌الله_سیدعباس_حسینی_قائم_مقامی #محرم #عاشورا #امر_به_معروف #الهیات_توحیدی #الهیات_ایمانی #تقیه #عدالت @DarsGoftarHa

بخشی از سخنان روز عاشورا(۲) کسانی که به اسم ائمه موجب انزجار مردم از دین می‌شوند، هدف دشمنان را عملی می‌کنند! آیت‌الله قائم مقامی با اشاره به روایات مستند متعددی از اهل بیت(ع) در این حوزه افزود: روایات ما می‌گوید باید با مردم متناسب با عقل جمعی و مطابق با عرف و ذهنیت عمومی جامعه سخن گفته شود و مبادا مطالبی بیان شود که با هنجارها و عرف عقلایی سازگار نیست و موجب فاصله گرفتن مردم از دین شود. حتی در روایاتی کسانی که به نام ائمه( ع) با ذکر برخی مطالب خلاف عرف و خارج از فهم عمومی جامعه، موجب می‌شوند مردم از دین منزجر و متنفر شوند، مورد نفرین قرار گرفته و از آنان در حکم قاتلان اهل بیت (ع) نام برده شده است، چرا که ائمه به اقتضای وظیفه توحیدی خود در اولین گام، همدلی و تالیف قلوب را بر هر امر دیگری مقدم می‌دانند و کسانی که به اسم آنها موجب تفرق، دین گریزی، بیزاری و انزجار مردم از دین و مفاهیم مقدس می‌شوند، در واقع در تقابل و ستیز با هدف و رسالت اهل بیت (ع) قرار دارند و ناخواسته همان هدف دشمنان را عملی می‌کنند. این استاد خارج فقه و اصول ادامه داد: متاسفانه برخی از امامان جمعه و صاحبان تریبون در این دوره، طوری سخن می‌گویند و رفتار می‌کنند که موجب انزجار و فاصله گرفتن و دین گریزی بخش بزرگی از جامعه شده است، که شاید این افراد در ذهن خود گمان کنند که معارف اسلامی را بیان می‌کنند، اما در واقعیت با عدم رعایت اصل تقیه به مفهومی که در آموزه‌های اهل بیت آمده، مرتکب گناهی بزرگ در حوزه عمومی می‌شوند. عدالت مدنظر فقه، چیزی است که مردم بفهمند. ایشان با اشاره به تفکیک «عدالت ثبوتی و اثباتی» از یکدیگر در فقه و آموزه‌های دینی افزود: وقتی ما از لزوم عادل بودن امثال امام جماعت، قاضی، عضو شورای نگهبان و هر مسئولیت دیگری که در ارتباط با امر عمومی و حقوق مردم قرار دارد صحبت می‌کنیم، هرگز این صرفا به معنای «عدالت ثبوتی» یعنی عدالت در نفس الامر نیست؛ عدالت ثبوتی، یک موضوع درونی است و کسی جز خداوند به آن دسترسی و آگاهی ندارد و عدالت مد نظر فقه و شریعت در حوزه عمومی، عدالت اثباتی و اقناعی است؛ یعنی عدالتی که در حوزه داوری عرف و افکار عمومی جامعه باشد و مورد تصدیق و اقناع شدگی قرار گیرد. وی ادامه داد: وقتی کسی در یک تریبون عمومی به فردی که امکان دفاع از خود را ندارد، اتهامی متوجه می‌کند، عدالت اثباتی او مخدوش می‌شود، هرچند آن اتهام درست هم باشد و خود این فرد هم در نظر خودش آن را با ملاک عدالت ثبوتی و درونی سازگار بداند، ولی این به تنهایی هرگز برای توجیه مشروعیت چنین سخنان و اتهاماتی کافی نیست. بنابراین هر گوینده و صاحب تریبون یا هر قاضی و فرد مسئولی، متناسب با جایگاهی که در ارتباط با مردم و حقوق عمومی دارد، باید به این نکته مهم توجه داشته باشد که اگر اکثریت جامعه از سخن یا رفتارش تصور ظلم، دروغ یا تهمت کند، این با عدالت اثباتی و اقناعی که مورد نظر فقه و دین است، ناسازگار است. حفظ نظامات اجتماعی، بالاتر از اجرای احکام شریعت  آیت‌الله قائم مقامی، با اشاره به مقوله حکومت افزود: اینکه گاه پرسش می‌شود که آیا ما در اسلام وظیفه ای برای ایجاد حکومت دینی داریم یا خیر؟ این فرع بر «حق جامعه» است، همه فقهای متقدم و معاصر بزرگ شیعه از منظر دینی، حقوق مردم و حفظ امر جامعه و نظامات اجتماعی را بالاترین وظيفه و در صدر واجبات دینی برشمرده‌اند و حتی فقیهان بزرگی چون شهید ثانی و شیخ انصاری(ره) حفظ نظامات اجتماعی که تامین کننده حقوق افراد جامعه است را بالاتر از اجرای احکام شریعت عنوان کرده‌اند و فقیه بزرگی همچون محقق نائینی مقدم بر واجبات شرعی از «واجبات نظامیه» یعنی اموری که تضمین و تامین کننده ساختارهای اجتماعی و حقوقی جامعه است، سخن گفته است.  یعنی «حفظ انسجام و هویت اجتماعی» مهمترین مساله در رویکرد توحیدی اسلام و شریعت اسلامی است و هر اقدامی که حتی به اسم دین، منجر به تفرق و انشقاق جامعه شود، از نظر شرع مجاز نیست.  در واقع اهمیت «امر جامعه» ناشی از نگرش توحیدی و غلبه و اشراف «امر توحیدی» بر همه اجزای دین و ایمان دینی است.  لذا می‌بینیم در قرآن از زبان‌ هارون خطاب به موسی(ع)، علت عدم مقابله در برابر گوساله پرستی بنی‌اسرائیل، جلوگیری از تفرق در جامعه بیان می‌شود و حضرت امیر(ع) نیز بعد از به دست گرفتن حکومت با وجود برخورداری از قدرت، از پاره‌ای اصلاحات دینی و شرعی و تصحیح انحرافاتی که پس از پیامبر در حوزه احکام شریعت رخ داده بود، به دلیل تبعات آن در ایجاد انشقاق اجتماعی چشم پوشیدند.  با این وصف، چگونه می‌توان پذیرفت برخی افراد با نام «امر به معروف» و به نام ترویج و اجرای یک حکم شرعی که ملاک آن اهمیت بسیار کمتری از توحید دارد، موجب چنددستگی جامعه شوند؟!

بخشی از سخنان روز عاشورا(۱) کسانی که مردم را به نام ائمه(ع) از دین منزجر می‌کنند، در حکم قاتلان اهل بیت(ع) هستند! آیت‌الله سید عباس حسینی قائم مقامی، در مراسم عزاداری ظهر عاشورا گفت: در مَدرَس اهل بیت(ع)، تاکید فراوانی بر سخن و رفتار سازگار با عرف عمومی‌شده و حتی این تعبیر را در روایات داریم که:  «کسانی که با سخن و رفتار خود با نام ائمه، موجب تنفر و انزجار مردم از دین می‌شوند، حکم قاتل اهل بیت را دارند.» آیت‌الله قائم مقامی، با طرح موضوع «تقیه» به عنوان یکی از خصوصیات برجسته و ممتاز مکتب تشیع افزود:  «تقیه» یکی از امتیازات درخشان مکتب اهل بیت است که در روایات اهمیت آن به عنوان نُه جزء از ده جزء دین و بلکه همه دین برشمرده شده است، اما متاسفانه در فهم رایج تاریخی، تصور درستی از تقیه در بخش بزرگی از متدینین و حتی متفقهان و سخنگویان دینی وجود ندارد و معمولا تقیه را به معنای رفتار برآمده از ترس و عدم اظهار عقاید برای مصونیت از ضرر و انگیزه‌های مصلحت جویانه تلقی می‌کنند و به همین دلیل در شرایطی که بر حسب ظاهر شیعیان از قدرت برخوردارند یا احیانا قدرت سیاسی از ظواهر و نمادهای دینی حمایت کند، تقیه را فاقد موضوع می‌دانند و بسا معطوف به همین قدرت، به خود اجازه می‌دهند یا حتی وظیفه خود می‌دانند که فارغ از خواست، اراده و فهم عمومی و پیامدهای اجتماعی، مطالبی را بیان کنند و یا رفتارهایی داشته باشند که فقط مبتنی بر «منطق درونی» است و افکار عمومی با آن همراهی و هم ادراکی ندارد. این استاد حوزه و دانشگاه در ادامه با تشریح مفهوم اصیل تقیه در مدرس اهل بیت(ع) توضیح داد:  معنای اصیل «تقیه»، وقایه و خویشتن‌داری در اظهار رفتار و گفتارهایی است که فاقد ویژگی اقناع‌کنندگی عام است.  بنابراین فرد مومن و متدین حق ندارد باورهای ایمانی خود را تا زمانی که نتوانسته آنها را به زبان بین الاذهانی تبدیل نماید، به مثابه «امر عمومی» تلقی کرده و بر دیگران عرضه و تحمیل کند.  از نگاه آموزه تقیه، چنین رویکردی در تعاملات اجتماعی به خودی خود نامشروع و مردود است و آن گاه که به نام دین و اهل بیت (سلام‌الله علیهم) انجام پذیرد، بر زشتی آن افزوده می شود. به گفته قائم مقامی، انبوهی از روایات از اهل بیت وجود دارد که پیام اصلی آن تاکید بر ضرورت تعامل با دیگران در چارچوب ظرفیت‌های ادراکی و فهم آنان است و اینکه حضور در جامعه و در نسبت با دیگران قرار گرفتن فقط بر اساس قواعد فهم بين الاذهانی و افکار عمومی، مشروع و مجاز است. تفکیک روایات بین حوزه خصوصی و عرصه عمومی وی توضیح داد: در این روایات که می‌توان آنها را در زمره برجسته‌ترین آموزه‌های اجتماعی اهل بیت (ع) دانست، در روزگاری که هنوز هیچ درکی از حوزه خصوصی و عرصه عمومی وجود نداشت، به زیبایی و وضوح میان این دو عرصه تفکیک شده و با یادآوری اینکه عمل هرکس مربوط به خودش است، در عین حال که بر حق فردی برای عمل بر اساس باورها و دلبستگی‌های ایمانی تاکید می‌کنند و لازمه حضور در عرصه عمومی و تعاملات اجتماعی را التزام به قواعد و روش‌های بين الاذهانی می‌دانند که بنیاد اخلاق و زندگی اجتماعی را تشکیل می‌دهد.  لذا هر کس با هر باوری باید ببیند رفتار و سخنش چه نتیجه ای نه تنها بر مخاطب خاص خود، بلکه بر مخاطبان عمومی می‌گذارد و با علم به آثار و نتایج تصمیم بگیرد و رفتار کند. بر همین اساس به نظر می‌رسد تقسیم بندی‌های رایج تقیه به «خاص و عام» یا «مداراتی و ضروری» و... که بعضا در متون فقهی آمده، همگی ناشی از خَلط مصداق به مفهوم است و «تقیه» در واقع یک مفهوم بیشتر ندارد که آن هم مستقیما در ارتباط با «تفاهم پذیری» شکل می‌گیرد و همه اقسام تقیه که در متون و تفسیرهای فقهی آمده، به یک قسم که همان «تقیه مداراتی و تفاهمی» است برمی‌گردند. ایشان با اشاره به حادثه عاشورا تاکید کرد: اگر به خودی خود روشنگری و ابراز عقیده برای ترس از جان جایز نبود، چرا سیدالشهدا اینگونه سخن گفت و رفتار کرد؟  اتفاقا در شرایطی، تقیه ایجاب می‌کند که برای حفظ دین و جلوگیری از جابجایی و تحریف معیارهای دینی و جلوگیری از اختلال در مجاری فهم و داوری عمومی نسبت به دین، خطر را بپذیری و اقدام نمایی و چه بسا در شرایطی هم ایجاب می‌کند که گرچه خطری متوجه ما نیست، از اظهار برخی سخنان و رفتارها (حتی اگر خودمان بر اساس ملاک‌های ثبوتی به آنها باور داریم و آنها را حق و درست می‌دانیم)، تا زمانی که امکان اقناع جامعه و هم‌ادراکی وجود ندارد، برای حفظ انسجام و جلوگیری از ایجاد تفرقه و انشقاق در جامعه، خودداری کنیم.

استاد قائم مقامی: کسانی که مردم را به نام ائمه(ع) از دین منزجر می‌کنند، در حکم کسانی یاد شده که گویی اهل بیت(ع) را کشته اند | خبرگزاری بین المللی شفقنا https://fa.shafaqna.com/news/1622452

استاد قائم مقامی: کسانی که مردم را به نام ائمه(ع) از دین منزجر می‌کنند، در حکم کسانی یاد شده که گویی اهل بیت(ع) را کشته اند | خبرگزاری بین المللی شفقنا https://fa.shafaqna.com/news/1622452

📔چراغی دیگر، همزمان‌با شب شام غریبان؛ ششمین نشست از سلسله نشست‌های خانه اندیشمندان علوم انسانی به مناسبت ایام شهادت سیدالشهدا (علیه السلام) در سال ۱۴۰۲ سخنرانان: #استاد_سید_عباس_قائم_مقامی چالش ایمان و توحید؛ در میانه ی دین و مدرنیسم #دکتر_مریم_غنی_زاده_بافقی ساختارهای قاتل امام با تاکید بر ساختار خانواده 🔹همراه با شعرخوانی: #استاد_سهیل_محمودی                    🔹مرثیه سرایی ذاکر اهل بیت: #حاج_رضا_سلسبیل 🗓 جمعه 6 مرداد 1402 ساعت 20 🏡خیابان استاد نجات الهی، بوستان ورشو، سالن فردوسی خانه اندیشمندان علوم انسانی 🔹ورود برای عموم آزاد است 💢خانه اندیشمندان علوم انسانی💢 🆔 @iranianhht

📔چراغی دیگر، همزمان‌با شب شام غریبان؛ ششمین نشست از سلسله نشست‌های خانه اندیشمندان علوم انسانی به مناسبت ایام شهادت سیدالشهدا (علیه السلام) در سال ۱۴۰۲ سخنرانان: #استاد_سید_عباس_قائم_مقامی چالش ایمان و توحید؛ در میانه ی دین و مدرنیسم #دکتر_مریم_غنی_زاده_بافقی ساختارهای قاتل امام با تاکید بر ساختار خانواده 🔹همراه با شعرخوانی: #استاد_سهیل_محمودی                    🔹مرثیه سرایی ذاکر اهل بیت: #حاج_رضا_سلسبیل 🗓 جمعه 6 مرداد 1402 ساعت 20 🏡خیابان استاد نجات الهی، بوستان ورشو، سالن فردوسی خانه اندیشمندان علوم انسانی 🔹ورود برای عموم آزاد است 💢خانه اندیشمندان علوم انسانی💢 🆔 @iranianhht

آتش زدن قرآن محکوم است، اما باید در ارتداد عملی تردید کرد. (۲) آیت‌الله قائم مقامی واقعه عاشورا را جدی ترین صحنه رویارویی عینی «الهیات ایمانی» امویان در برابر «الهیات توحیدی» اهل بیت دانست و افزود: بسیاری از کسانی که اباعبدالله الحسین و یارانش را کشتند و اهل بیت پیامبر را به اسارت گرفتند، به گواهی روایات ائمه و مستندات قطعی تاریخی از ایمان قوی دینی برخوردار بودند و با قصد قربت به خدا این جنایت بزرگ را انجام دادند. لذا ایمان دینی اگر تحت کنترل و در ذیل معیار توحید نباشد، به انحراف کشیده شده و آلوده به شرک می‌شود و به تعبیر قرآن کریم محصول چنین ایمانی بسیار تلخ و زشت خواهد بود : «بِئْسَمَا يَأْمُرُكُمْ بِهِ إِيمَانُكُمْ». ایشان تفاوت سپاه امام حسین(ع) و سپاه عمر سعد را در مقوله توحید دانست و افزود: هر دوسوی واقعه عاشورا، ایمان دینی قوی داشتند، اما ایمان سپاه اباعبدالله ایمان توحیدی و ایمان سپاه کوفه، ایمان دینی شرک‌آلود بود. قائم مقامی دست زدن به خشونت و ظلم ورزی علیه مردم، کینه توزی، عدم نقدپذیری و بی‏نیازی از رأی و نظر دیگران، مطلق گرایی و قساوت را از نشانه های عملی و اخلاقی ایمان شرک آلود دانست و افزود: در تاریخ می‌بینیم که در سپاه امیرمومنان(ع) یا سپاه امام حسین(ع)، اثری از این نشانه ها نیست؛ اما سپاه اموی آکنده از این نشانه هاست، بنابراین اگر در عملکرد امروز اینگونه نشانه ها را دیدیم، باید مراقب باشیم که به نام امام حسین(ع)، رفتار دشمنان اباعبدالله را مرتکب نشویم. #آیت‌الله_سیدعباس_حسینی_قائم_مقامی #محرم #عزاداری_شب_ششم_محرم #الهیات_توحیدی #الهیات_ایمانی #قرآن_سوزی #هولوکاست @DarsGoftarHa کانال رسمی آیت‌الله قائم مقامی

آتش زدن قرآن محکوم است، اما باید در ارتداد عملی تردید کرد. (۱) اگرچه اقدام برخی دولتهای غربی در صدور مجوز برای آتش زدن قرآن، اشتباهی غیرقابل چشم‏پوشی و جسارتی بزرگ به مسلمانان جهان است، اما از نظر فردی نمی‌توان به سادگی احکامی ‌چون ارتداد و سب‌النبی را صادر کرد. آیت‌الله سید عباس حسینی قائم مقامی در مراسم عزاداری شب ششم ماه محرم با بیان این مطلب افزود: قرآن قطع نظر از محتوای قدسی آن، دست کم به عنوان یک «نماد و متن مقدس» برای بیش از یک و نیم میلیارد انسان در جهان، باید مورد احترام همه دولت‌ها و نظام بین الملل قرار گیرد و براین اساس، صدور مجوز قرآن سوزی فارغ از دیدگاه اسلامی، یک جنایت و جسارت علیه آزادی اندیشه، آزادی بیان و نقض اصل کرامت و احترام به عقاید انسانهاست. وی با بیان اینکه وقتی دولت‌های غربی انتظار دارند هولوکاست به عنوان «نماد اقدام نژادپرستانه» از سوی همه دولتها و افراد مورد محکومیت قرار گیرد و مخالفت با آن را برنمی‌تابند، چگونه به قرآن سوزی که یادآور کتاب سوزی رژیم نازیستی و فاشیستی خالق هولوکاست است، مجوز می‌دهند؟ قائم مقامی با اشاره به لزوم تفکیک بین جنبه فردی و دولتی این نوع اقدام تصریح کرد: اینکه گاه می‌بینیم مواردی به عنوان مصداق ارتداد یا سب‌النبی مطرح شده و حکم کیفری در مورد آن صادر می شود، ادعایی است که حتی در چارچوب مبانی فقه سنتی نیز نیاز به بررسی دارد و به نظر نمی‏رسد در عصر فعلی با توجه به شرایط پیچیده جامعه امروز بتوان مصادیقی را برای عناوینی نظیر ارتداد و سب‌النبی تعیین کرد. این استاد علوم اسلامی یکی از لوازم تحقق عنوان «ارتداد و سب‌النبی» را شناخت واقعی از اسلام و پیامبر اسلام (ص) دانست و افزود: در عصر حاضر که دوره تکثر و تنوع تفسیرها و روایتهاست، چگونه می‌توان اطمینان داشت فرد متهم به ارتداد، به شناخت واقعی از اسلام رسیده است؟ ایشان موانع رسیدن به این نتیجه را در روایت‌های متعدد، متفاوت و گاه متناقض از اسلام و پیامبر اکرم دانست و ادامه داد: زمانی که ما قرائتهای بسیار متفاوت و بسا متناقض و تحریف شده ای از اسلام به جامعه ارائه می‌دهیم یا رفتار بسیاری از ما سخنگویان و منتسبان به دین در تضاد قطعی با سیره و سنت پیامبر(ص) و آموزه های وحیانی قرار دارد، چگونه می‌توانیم مطمئن باشیم مسلمانی که به اصطلاح بریده است، تحت تاثیر این تحریف‌ها و تناقض ها قرار نگرفته باشد؟ در واقع آنچه او نفی می‌کند، قرائتی منسوخ و تحریف شده از اسلام است. وی عملکرد نهادهای منتسب به دین نظیر برخی مراکز قدرت و گروه‌هایی از روحانیت را در تخریب نگاه افراد بویژه نسل جوان نسبت به دین موثر برشمرد و افزود: در واقع بسیاری از افرادی که از دین بریده و خارج شده‌اند، از خدا و پیامبرش نبریده‌اند، بلکه از عملکرد غلط ما به نام دین و اسلام، منزجر شده‌اند و قطعا نمی توان این افراد را مصداق مرتد یا ساب النبی دانست. بلکه اگر قرار به صدور حکم باشد، قطعا سب و هتک عملی شنیع‌تر از سب قولی است و بسیاری از ما مدعیان دینداری برای محکومیت، مستحق‌تر از چند جوانی هستیم که تمام مجرا و منبع آگاهی‌شان از اسلام و پیامبر، افعال و سخنان ماست که چهره ای واژگونه از اسلام و پیامبر ارائه می‌دهد. قائم مقامی ریشه این تحریف و تناقض را در عدم ارائه قرائت صحیح از دین و عدم تفکیک اصل توحید از ایمان دانست و ادامه داد: وقتی ایمان دینی به صورت مطلق جایگزین توحید به عنوان معیار اصلی اسلام می‌شود، هرگونه انحرافی می‌تواند در ساحت دین رخ دهد و در این صورت ایمان غیر توحیدی آفریننده و برانگیزنده بزرگترین جنایت‌ها علیه بشریت به نام دین و خدا خواهد شد. به گفته او، یکی از بزرگترین و بلکه مهم‌ترین آموزه بی نظیر و استثنائی أهل بیت( ع) در راستای حفظ اصالت دین و وحی الهی، تاکید بر ضرورت تفکیک امر ایمانی از امر توحیدی است و اینکه امر ایمانی می‌تواند آلوده به شرک گردد، به طوری که امام صادق (ع) رویارویی تاریخی دو مکتب و گفتمان علوی و اموی را بر اساس همین تفاوت «الهیات ایمانی» و «الهیات توحیدی» تبیین می‌نماید.

آیت الله قائم مقامی: مجوز برای آتش زدن قرآن جسارتی بزرگ به مسلمانان جهان است/ از نظر فردی نمی‌توان به سادگی احکامی ‌چون ارتداد و سب‌النبی را صادر کرد. اگرچه اقدام برخی دولتهای غربی در صدور مجوز برای آتش زدن قرآن، اشتباهی غیرقابل چشم‌پوشی و جسارتی بزرگ به مسلمانان جهان است، اما از نظر فردی نمی‌توان به سادگی احکامی ‌چون ارتداد و سب‌النبی را صادر کرد. به گزارش خبرنگار جماران، آیت‌الله سید عباس حسینی قائم مقامی در مراسم عزاداری شب ششم ماه محرم با بیان این مطلب افزود: قرآن قطع نظر از محتوای قدسی آن، دست کم به عنوان یک «نماد و متن مقدس» برای بیش از یک و نیم میلیارد انسان در جهان، باید مورد احترام همه دولت‌ها و نظام بین الملل قرار گیرد و بر این اساس، صدور مجوز قرآن سوزی فارغ از دیدگاه اسلامی، یک جنایت و جسارت علیه آزادی اندیشه، آزادی بیان و نقض اصل کرامت و احترام به عقاید انسانهاست. متن کامل خبر 👇👇 https://www.jamaran.news/fa/tiny/news-1601932

اطلاعیه‌ی مراسم ماه محرم ۱۴۰۲ ■درس‌گفتارهای: عاشورا، چالش امر توحیدی و امر ایمانی #آیت_الله_سید_عباس_حسینی_قائم_مقامی ● از: یک‌شنبه ۱ مرداد ۱۴۰۲ ساعت: ۲۱‌ 🚩 آدرس: تهران، چهارراه لشگر، خ معیری، نرسیده به میدان منیریه، خ صداقت، خ پیران‌عقل، بن‌بست صداقت، حسینیه بیت‌الاحزان فاطمه (س) 📌 پخش زنده در اینستاگرام: https://instagram.com/ghaemmaghami.ir?igshid=YmMyMTA2M2Y= 🆔 https://t.me/DarsGoftarHa

لینک پست فهرست شرحی بر دعای عرفه: https://t.me/DarsGoftarHa/430