کتاب صوتییک

اعتماد به نفس از هیچ نشأت نمی‌گیرد. [اعتماد به نفس] نتیجهٔ چیزی‌ست.......نتیجه ساعت‌ها و روزها و هفته‌ها و سال‌ها کار مداوم و تعهد است. راجر استاوبک، بازیکن فوتبال و بازرگان @ketabsoti1 Telegram: @gdavood Instagram: @gdavood

یکی دیگر از انگاره‌های اشتباه در رابطه با قانون اعداد بزرگ این است که احتمال وقوع یک رویداد را بیشتر یا کمتر می‌دانند، به دلیل این که به تازگی رخ داده یا رخ نداده. این تصور که شانس یک رویداد بسته به رخدادهای اخیر آن رویداد با احتمالی ثابت افزایش یا کاهش می‌یابد مغالطة قمار باز نامیده می‌شود.  مثلاً اگر مردی در 100 پرتاب اول 44 شیر بیاورد، این سکه یک دفعه طوری تغییر نمی‌کند که از این به بعد به نفع خط‌ها بچرخد و عقب ماندگی­ اش را جبران کند! دلیل چنین تصورات و دیدگاه‌هایی مانند این که "شانسش ته کشیده" یا " دیگه موقع بردشه" همین است. چنین اتفاقی نمی‌افتد. فقط برای این که بدانید، می‌گویم قرار نیست بعد از یک دور برد یا یک دوره خوش شانسی دچار بدبیاری شوید و یک دوره بدبیاری متاسفانه به این معنا نیست که شانس بهتری در انتظار شماست. با این حال مغالطة قمار باز، نه در سطح خودآگاه بلکه در سطح ناخودآگاه، روی تعداد زیادی از مردم، بیشتر از آنچه فکرش را بکنید اثر می‌گذارد. مردم انتظار دارند بعد از بدشانسی خوش شانسی بیاورند یا نگران هستند که بعد از خوش شانسی بدشانسی به­شان رو کند. یادم می‌آید چند سال پیش در سفری دریایی، در بحر مردی فرو رفته بودم که عرق ریزان با تمام سرعتی که دوست داشت دلار از دستگاه قمار بگیرد دلارها را به دستگاه می‌داد. همراهش که دید من به آن‌ها چشم دوخته ام انگار که از چیزی قطعی خبر بدهد، گفت: "دیگه وقتشه که ببره." وسوسه شدم که بگویم نه، وقتش نیست، اما در عوض راهم را گرفتم و رفتم. خب با تمام این اوصاف بگذارید بگویم که مغالطة قمار باز توهم قدرتمندی است. @ketabsoti1 Telegram: @gdavood Instagram: @gdavood

۹۹٪ آسیب در ذهن شما، به‌ وسیلهٔ شما و افکارتان ایجاد می‌شود. ۱٪ آسیب به وسیلهٔ واقعیت، آنچه حقیقتاً رخ می‌دهد و نتیجه، ایجاد می‌گردد. از کتاب "میلیونر جذابِ خوشحال" اثر استیون بارتلت. @ketabsoti1 Telegram: @gdavood Instagram: @gdavood

#دکلمه  🎙 #داروگ از: #نیما_یوشیج با صدای: #احمد_شاملو خشک آمد کشتگاه من در جوار کشت همسایه. گرچه می گویند: «می گریند روی ساحل نزدیک سوگواران در میان سوگواران.» قاصد روزان ابری، داروگ! کی می رسد باران؟ بر بساطی که بساطی نیست در درون کومه ی تاریک من که ذره ای با آن نشاطی نیست و جدار دنده های نی به دیوار اطاقم دارد از خشکیش می ترکد چون دل یاران که در هجران یاران قاصد روزان ابری، داروگ! کی می رسد باران دارْوَگ: درواقع دار+وگ که معنی قورباغه درختی میدهد و مازندرانی ها اعتقاد دارند هر گاه داروگ بخواند باران می بارد. @ketabsoti1 Telegram: @gdavood Instagram: @gdavood

مرا می‌باید که در این خمِ راه در انتظاری تاب‌سوز سایه‌گاهی به چوب و سنگ برآرم، چرا که سرانجام امید از سفری به‌دیرانجامیده باز می‌آید. به زمانی اما ای دریغ! که مرا بامی بر سر نیست نه گلیمی به زیرِ پای. از تابِ خورشید تفتیدن را سبویی نیست تا آب اش دهم، و برآسودنِ از خستگی را بالینی نه که بنشانم اش. مسافرِ چشم‌به‌راهی‌های من بی‌گاهان از راه بخواهد رسید. ای همه‌ی امیدها مرا به برآوردنِ این بام نیرویی دهید! ••••••••••••••• {چهار سرود براى آيدا} سروده ى : يكم.. سرودِ مردِ سرگردان ٢٩ ارديبهشتِ١٣٤٢ از دفتر: آيدا در آينه @ketabsoti1 Telegram: @gdavood Instagram: @gdavood

ﮔﻮﺵ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻡ ! ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺑﻨﺪﻡ ! ﺯﺑﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﮔﺎﺯ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻡ ! ﻭﻟﯽ ﺣﺮﯾﻒ ﺍﻓﮑﺎﺭﻡ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﻡ ! ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭﺩﻧﺎﮎ ﺍﺳﺖ ﻓﻬﻤﯿﺪﻥ !!!... ﺧﻮﺵ ﺑﺤﺎﻝ ﻋﺮﻭﺳﮏ ﺁﻭﯾﺰﺍﻥ ﺑﻪ ﺁﯾﻨﻪ ﻣﺎﺷﯿﻦ، ﺗﻤﺎﻡ ﭘﺴﺘﯽ ﺑﻠﻨﺪﯼ ﺯﻧﺪﮔﯿﺶ ﺭﺍ ﻓﻘﻂ ﻣﯿﺮﻗﺼﺪ !!!... ﮐﺎﺵ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺯ ﺁﺧﺮ ﺑﻪ ﺍﻭﻝ ﺑﻮﺩ .. ﭘﯿﺮ ﺑﺪﻧﯿﺎ ﻣﯽ ﺁﻣﺪﯾﻢ .. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺭﺧﺪﺍﺩ ﯾﮏ ﻋﺸﻖ ﺟﻮﺍﻥ ﻣﯿﺸﺪﯾﻢ.. ﺳﭙﺲ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻣﯽ ﺷﺪﯾﻢ ﻭﺩﺭ ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺒﯽتاریک ، ﺑﺎ ﻧﻮﺍﺯﺵ ﻫﺎﯼ ﻣﺎﺩﺭ ﺁﺭﺍﻡ ﻣﯿﻤﺮﺩﯾﻢ ... @ketabsoti1 Telegram: @gdavood Instagram: @gdavood

نود و نه درصد تمام شکست‌ها از افرادی نشأت می‌گیرد که عادت بهانه‌تراشی دارند. جورج واشتنگتن کارور. @ketabsoti1 Telegram: @gdavood Instagram: @gdavood

از هر دقیقهٔ تمرین متنفر بودم، اما به خودم گفتم: تسلیم نشو. الان عذاب بکش و بقیهٔ زندگی‌ات را به عنوان یک قهرمان زندگی کن. محمد علی کلی، بوکسور @ketabsoti1 Telegram: @gdavood Instagram: @gdavood

بزرگ‌ترین ثروت، فقدان تمناها و تمایلات است. سنکای جوان. @ketabsoti1 Telegram: @gdavood Instagram: @gdavood

در مدرسه می‌آموزیم که اشتباهات بد هستند و به‌ خاطر اشتباه کردن، مجازات می‌شویم. با این‌ وجود، اگر به روشی که انسان‌ها طراحی شده‌اند تا بیاموزند، نگاه کنید؛ ما با اشتباه‌ کردن می آموزیم. ما راه رفتن را از طریق زمین‌‌ خوردن یاد می‌گیریم. اگر هیچ‌گاه زمین نمی‌خوردیم، هیچ‌گاه راه نمی‌رفتیم. افرادی که از شکست اجتناب می‌کنند، از موفقیت نیز اجتناب می‌کنند. رابرت کیوساکی @ketabsoti1 Telegram: @gdavood Instagram: @gdavood

به هنگام اوج‌گیری احساسات، تصمیم‌گیری سقوط می‌کند. استیون بارتلت @ketabsoti1 Telegram: @gdavood Instagram: @gdavood

چرا حکومت متزلزل ناصرالدین شاه قاجار، پنجاه سال دوام آورد ؟! 📌به مناسبت سالروز ترور او ✍️قاسم خرمی ناصرالدین شاه، شاید تنها شاهِ تاریخ ایران باشد که یک دینار دارایی و یک وجب ملک و تیول نداشت. چرا که می گفت «کل ایران مال من است»! واقعیت هم چنین بود؛  او اگر چه هیچ ثروت ثبتی و سند ملکی نداشت اما در غارت و چپاول تمام شاهزادگان و تیولداران شریک و سهیم بود دیروز مصادف بود با  روز قتل قبله عالم، سلطان صاحبقران، ظل الله ایران و شاه شهید، ناصرالدین شاه قاجار؛ که ۵۰ سال وقت ایران را گرفت و اگر به تیر غیب میرزا رضای کرمانی گرفتار نمی شد، این استعداد را داشت تا در میان تعظیم و تکریم غلامان و امیران و والیان، چندین دهه دیگر هم، کج دار و مریز، حکومت کند در نگاه اغلب ما، ناصرالدین شاه، فردی ابله، فرومایه و فاسدی است که کار اصلی اش وطن فروشی و نخبه کشی و ساخت و پاخت با روس و انگلیس، و اوج دنائتش قتل امیر کبیر مظلوم بود. اما از کنار این پرسش هم نمی توان گذشت که اگر او چنین بود (که واقعا هم بود)، چگونه توانست ۵۰ سال بر ایران حکومت کند؟ واقعیت این است که ناصرالدین شاه، برخلاف تصویری که از او غالب شده است، انسان ناآگاه و بی خبری نبود و در قیاس با شاهان قاجار حتی یک سر و گردن هم در آشنایی با اوضاع جهان و ظرایف عرصه سیاست ایران، از آنها بالاتر بود. همه هنرهای زمانه از شعر، نقاشی، خطاطی و خطابه خوانی گرفته تا تیراندازی، سوارکاری، نویسندگی و دلربایی را در خود داشت، الا یک هنر؛ «هنر حکمرانی و حکمروایی»! او بیش از چگونه حکومت کردن، «چگونه در قدرت ماندن» را بلد بود و این هنر سیاه را به بهترین شکل و با بدترین روش به کار بست. با لطایف الحیلی خودش را در دل توده ها و چشم نخبگان فرو کرد و همه را فریب داد تا خودش بی رقیب بماند. همین سخن به ظاهر ساده و فریبا که «من از این دنیا ملک و املاکی ندارم»!  چه می دانید که او را چقدر درچشم رعیت بی خبر، به غایت عزیز کرده بود. در باره محبوبیت ناصرالدین شاه در میان توده های مردم همین بس که بدانید در ملاقات‌های عمومی  فرصتی بود تا همگان بتوانند او را ببینند.مردم  فرسنگ ها راه می پیمودند و صف می بستند  تا از فاصله دور برای پادشاه قوی شوکت ایران دستی تکان دهند و یا  اگر مجالی افتاد، عریضه ای جان نثارانه تقدیم غلامان او کنند! بااینحال در ۴۵ سال اول سلطنت او یعنی از ۱۲۲۷  تا  ۱۲۶۷  شمسی، حدود ۱۶۹ مورد شورش و ناآرامی در کشور به ثبت رسید به عبارتی، هر ۸ ماه یک بار، با یک بحران معیشتی و امنیتی از جنس شورش نان مواجه بود که هر کدام از آن بحران ها می توانست کل موجویت یک کشور را نابود کند، اما او توانست با هوش سیاه خود و استفاده از نیروی بخشی از ملت، علیه بخش دیگر ملت، در نهایت همه را سرکوب کند. هنر ناصرالدین شاه، فقط بازی با احساسات توده ها نبود، او حتی نخبگان بزرگ مثل میرزا تقی خان امیرکبیر و  میرزا حسین خان سپهسالار را هم فریب داد. علمایی در حد سید جمال الدین اسد آبادی را هم بلاتکلیف گذاشت. به امیرکبیر می گفت دنیای بدون امیر برای من جهنم است و سه سال بعد با چنان مخفی کاری و سرعت و شناعتی او را از سر راه برداشت که همگان انگشت به دهان ماندند. در مکاتبات اداری بعد از مرگ امیر کبیر، در کمتر موردی با نام و نشانی از میرزا تقی خان برخورد می کنید و در معدود متون تاریخی از او با نام « آن ملعون»! یاد شده است. اکنون از آن مرد بی نظیر، جز یک پرتره عکس مشکوک، چیزی باقی نمانده و شاید اگر پژوهش فریدون آدمیت و انتشار کتاب «امیر کبیر و ایران» نبود، برای ما هم او همچنان ناشناخته می ماند میرزاحسین خان سپهسالار، بیست سال بعد از مرگ امیرکبیر به صدر اعظمی رسید. آنهم زمانی که کشور به خاطر خشکسالی، زلزله، وبا و بی تدبیری شاه در اوج فلاکت بود. ناصرالدین شاه از صدراعظم جوان خواست که برای نجات مملکت هر کاری که می تواند بکند و  اطمینان داد که هرکس مقابل برنامه و نظم جدید دولت بایستد «اگرچه پسرمان باشد واجب­الدفع می­دانیم».  اما به محض اینکه اصلاحات میرزاحسین خان، موقعیت متنفذین دربار را به خطر انداخت ناصرالدین شاه، سپهسالار را عزل کرد و برای اینکه حق این دولتمرد اصلاحگر را کف دستش گذاشته باشد به او گفت که من فرد علیلی چون یوسف خان مستشارالدوله را به این سبب جایگزین تو کردم که بفهمی این مملکت را من حفظ کرده ام نه اقدامات اصلاحی تو! گذاشتن انسانهای کوچک به جای آدم های بزرگ، اشتباه تاریخی بود که شاه قاجار می خواست دوباره بیازماید! با کنار زدن سپهسالار رشته امور از دست او خارج شد و سلسله بحران ها، به انقلاب مشروطیت کشیده شد... @ketabsoti1 Telegram: @gdavood Instagram: @gdavood

اگر کسی از کلمات پر طمطراق و مفاهیم بزرگ، بسیار بهره می‌برد؛ احتمالا نمی‌داند که از چه صحبت می‌کند. من فکر می‌کنم که باهوش‌ترین افراد می‌توانند چیزها را برای بچه‌ها توضیح دهند. اگر نمی‌توانید آن را برای یک بچه توضیح دهید، آن را نمی‌دانید. ناوال راویکانت، کارآفرین هندی-آمریکایی @ketabsoti1

هر روز، چیزی بخوانید که هیچکس نمی‌خواند به چیزی بیاندیشید که هیچکس نمی‌اندیشد. کاری انجام دهید که هیچکس برای انجام آن، به اندازهٔ کافی ابله نیست. همراهی مدام با دیگران، برای ذهن خوب نیست. کریستوفر مورلی، روزنامه‌نگار آمریکایی. @ketabsoti1

سخت کار کردن برای چیزی که برات مهم نیست میشه استرس و برای چیزی که عاشقشی میشه اشتیاق ! @ketabsoti1 Telegram: @gdavood Instagram: @gdavood

دقیقه ۵۷ بازی فوتبال منچسترسیتی و لایپزیش بود. ارلینگ هالند که فقط ۲۲ سال سن داره، گل ششم منچستر و گل پنجم خودش رو زد و رسید به رکورد لیونل مسی (رکورد بیش‌ترین تعداد گل زده در یک بازی لیگ قهرمانان اروپا). همه منتظر بودن تا هالند گل ششم خودش رو بزنه و از مسی که برنده ۷ توپ طلا و جام جهانی و... هست عبور کنه. اما اتفاق عجیبی افتاد. گواردیولا، سرمربی منچستر سیتی، هالند رو تعویض کرد و نذاشت که بیشتر گل بزنه! هالند هم ناراحت و عصبی از زمین بیرون رفت. بعد بازی از گواردیولا پرسیدن: «چرا این کارو کردی؟ هالند فقط یک قدم دیگه تا زدن رکورد فاصله داشت.» گواردیولا گفت: «هالند بازیکن فوق‌العاده‌ایه. نمی‌خوام تو سن کم به ته فوتبال برسه و زندگی براش پوچ بشه. اون باید انگیزه‌ای برای تلاش کردن داشته باشه» گواردیولا خیلی هوشمندانه عمل کرد. آدم باید همیشه انگیزه‌ای برای تلاش کردن داشته باشه و سعی نکنه زود به تهش برسه. گاهی وقتا لازمه آدم سرعتو کم کنه تا دیرتر و با لذت بیشتر به مقصد برسه. بعضی از ماها گاهی وقتا دچار خود برتربینی کاذب می‌شیم، انگیزه‌ای برای ادامه دادن نداریم و احساس پوچی می‌کنیم چون زود به بعضی چیزا رسیدیم. @ketabsoti1 Telegram: @gdavood Instagram: @gdavood

#آلبر_کامو اگر اینقدر زود از دنیا نمی‌رفت ما احتمالا یک رمان تمام عیار فوتبالی از او داشتیم. او عاشق فوتبال بود، دروازبان بود و در تیم دانشگاه الجزایر بازی می‌ کرد. آنهایی که بازی‌های او را دیده بودند می‌گفتند، کامو یک بازیکن فرز و دریبل زن بوده اما چرا او دروازبان شد؟ مادربزرگش فوتبال را برایش قدغن کرده تا کفش‌هایش را خراب نکند. کاموها آدم‌های خیلی فقیری‌اند. مادربزرگ آلبر کفش‌های بزرگی برایش خریده. او شب به شب کفی کفش‌ها را کنترل می‌کند. هر وقت آثار استهلاک جدیدی در آنها کشف کند، آلبر تنبیه می‌شود، به ناچار این شیفته فوتبال درون دروازه ایستاد تا کمتر کفش‌هایش را خراب کند. البته پاتریک مک کارتی می‌گوید دروازبان نسبت به تیم بیگانه‌تر و یگانه‌تر است و او این وجهه نمادین را در شخصیت دروازبان دوست داشته است. در ویدیوی بالا آلبر کامو، برنده نوبل ادبیات ۱۹۵۷به تماشای مسابقه فوتبال موناکو و راسینگ نشسته. خبرنگار از او دربارۀ ضعف دروازه‌بان می‌پرسد و کامو می‌گوید باید خودت توی دروازه باشی تا بفهمی! @ketabsoti1 Telegram: @gdavood Instagram: @gdavood