هنرنگاران

#یاد_ها | درگذشت بهرام بیضایی زمین زیرِ پایم سست است وقتی او بر آن راه نمی‌رود هوا برایم تنگ است وقتی او در کنارم نفس نمی‌کشد آسمانم رنگی ندارد وقتی چشمان آسمانی‌اش به آن نمی‌نگرد کوه‌‌ها مظهر هیچ‌اند وقتی ایستادگی‌اش جایی ندارد جهانم خالی‌ست وقتی صدایم نمی‌کند عشق تنها واژه‌ای‌ست وقتی نیست که نثارش کنم وطنم نامی‌ست وقتی او از آن نمی‌نویسد راه‌ها به بیراهه می‌روند وقتی به او نمی‌رسند زندگی‌ام باری‌ست بر دوش وقتی با او نمی‌گذرد…

استاد بزرگ، بهرام بیضایی عزیز، امروز در هشتاد و هفتمین زادروز خویش درگذشتند. یادش جاودان.

🖋 مژده شمسایی [ پُست همسر استاد بهرام بیضایی، فیس بوک ]

🔻بیانیه دانشگاه استنفورد به مناسبت درگذشت بهرام بیضایی 🔹گروه ایرانشناسی دانشگاه استنفورد درگذشت فخر ادب و هنر ایران، استاد و همکار برجسته‌ی ما در ۱۵ سال اخیر، بهرام بیضایی را به اطلاع همگان می‌رساند. 🔹او‌ درست در روز تولد هشتادو هفت‌سالگی‌اش درگذشت: پنجم‌ دی، که به احترامِ زادروزش (و درگذشتِ اکبر رادی) روزِ نمایشنامه‌نویس نامیده شده؛ پنج سال پس از تلاش حماسی و درخشانش برای تکمیل متن «داش‌آکل به‌گفته‌ی مرجان». 🔹بارها گفته بود موطن و مسلک او عالم فرهنگ است. عشقی عظیم به ایران داشت و به‌رغم تنگ‌نظری‌ها علیه او و خانواده‌اش لحظه‌ای از برکشیدن و پاس داشتن میراث فرهنگی ایران دست نکشید. دانشگاه ما بزودی جلسه‌ای در بزرگداشت زندگی و آثار این هنرمند بی‌بدیلِ ایران‌دوست و ایران‌شناس برگزار خواهد کرد. 🔹گروه ایرانشناسی دانشگاه استانفورد به‌ویژه سپاسگزار مژده شمسایی است که بی‌همدلی‌ و همراهی‌ او زندگی بیضایی در این سالها از لونی دیگر می‌بود. 🔹به قول شاهنامه که بیضایی عمری در آن زیست، اگر مرگ داد است بیداد چیست.