ec_Sharif

روزتون عاااالی ✨🌱🥂

"سحرگاهی" با هنرمندی "رضا انسان با همراهی گروه خسروان". دَف، یکی از سازهای کوبه‌ای در موسیقی ایرانی است که شامل حلقه‌ای چوبی است که پوست نازکی بر آن کشیده‌اند و با ضربه‌های انگشت می‌نوازند. این ساز از سازهای ضربی ایرانی شبیه به دایره ولی بزرگ‌تر از آن و با صدای بم‌تر است. چنان‌که از کتاب‌های موسیقی و نوشته‌ها و اشعار برمی‌آید، در دوره اسلامی ایران، این ساز برای پشتیبانی از ساز و حفظ وزن به کار می‌رفته و رکن اصلی مجالس عیش و طرب و محافل اهل ذوق و عرفان بوده که قوالان هم با خواندن سرود و ترانه آن را به کار می‌بردند. در کتاب‌های لغت در معنی دف یا دایره می‌نویسند: آن چنبری است از چوب که بر روی آن پوست کشند و بر چنبر آن حلقه‌ها آویزند. در قدیم برای آنکه طنین بهتری داشته باشد روی دف پوست آهو می‌کشیدند. در قدیم دف یا دایره کوچک را که چنبر آن از روی و برنج ساخته می‌شد خمک یا خمبک می‌گفتند. به دست زدن با وزن و به‌اصطلاح بشکن زدن هم خمک یا خمبک می‌گفتند. تقدیم با عشق به شما دوستان 🙏🏼🌹👇🏼👇🏼👇🏼👇🏼

روزهاتون عالی 🙏🏼🌹

چشم هایت را ببند و گوش کن

ما برای سال جدید ، یک دفتر دویست برگ و یک تقویم خوشگل می خواهیم. دفتر دویست برگ مربوط می شود به شکرگزاری و دعا و مناجات ، و سررسید مربوط می شود به برنامه ریزی. دفتر دویست برگ رسما می شود چهارصد برگه ی پشت و رو، که ۳۶۵ روز سال را پوشش می دهد. حالا چه جوری با این ها کار کنیم؟ خیلی ساده و شیک. مثلا فرض کنید امروز یکم فروردین ۱۴۰۱ هست.ساعت ده شب. دفتر دویست برگ خوشگل را بر می داریم،در کاغذ سمت راست یک صفحه کامل شکرگزاری می کنیم. هر چیزی که اون روز از نعمت خدا، حسش کردیم و فهمیدیمش.مثلا خدایا شکرت بایت دست هایم که می نویسند. خدایا شکرت که می بینم.خدایا شکرت ناهار امروز چقدر خوشمزه بود، و همین طور ادامه می دهیم. یک صفحه که نوشتیم وتموم شد.در صفحه ی مقابلش با خدا صحبت می کنیم، چیزهایی که دوست داریم ومی خواهیم به ما بدهد را برایش می نویسیم.اگر موضوعی اذیتمان کرده برایش می نویسیم و ازش کمک می خواهیم و برای دیگران اصلا تعریف نمی کنیم.خواسته هایمان را می گوییم حتی اگر کوچک بود،مثلا خدایا من فلان کمربند را می خواهم لطفا بهم عطا کن، یا مثلا فلان گوشواره را می خواهم لطفا به من عطا کن. خدایا من دلم می خواهد لطف کنی و فلان مسافرت بروم. آخرش هم تاریخ می زنیم و قربون صدقه ی خدا و امضا. فردا مجدد همین طور، فقط شکرگزاری ها و خواسته هامون متفاوت هست.هر روز نعمت های جدیدی به چشممون می آدکه بهش بی توجه بودیم و در روز های آینده ، همون خواسته های روزهای قلبمون، می شن شکر گزاری روزهای الانمون. و در سررسید، قرار نیست خیلی شلوغ کاری کنیم، فقط شب به شب پنج تا ده دقیقه وقت می گذاریم و کارهای روز بعد که می بایست انجام بدهیم را می نویسیم. ساعت و این ها هم نمی خواد بزنی، این که بنویسیم خب ساعت شش بیدار می شوم،ساعت شش و سی صبحانه، هفت تا نه مطالعه بر روی کارم و ... . من بارها امتحان کردم، بر روی من که جواب نداده است. ‌چند روز بعد بی خیالش شدم. فکر کنم شماهم این مدلی انجام داده باشید ومثل من تجربه ی مشابه داشته باشید.اصلا ساعت نزنید،سختش هم نکنید، فقط پنج شش مورد تاحداکثر ده تا کار را بنویسیم که می بایدانجام بدهیم بدون ساعت وسختی.مهم اینه که صبح که بیدار می شویم حالمان خوب باشد ، یک نیم نگاهی هم به کارهای نوشته شده بیاندازیم و تمام. خودش اتوماتیک وار پیش می رود. خلاصه امیدوارم سال عاااالی برای هر کدوممون رقم بخوره وخدا بهترین ها را نصیبمون کنه. راستی هر موقع دفتر دویست برگ و سر رسید را خریدی، عکسش را برایم بفرست، خیلی خیلی خوشحال می شوم. ممنون که وقت گذاشتی و خواندی . روزت عااااالی🙏🏼🌹🌹🌹

امروز یک شنبه ۱۵ اسفند ۱۴۰۰

آگاه باشید که دوستان خدا نه ترسی بر ایشان است و نه اندوهگین می شوند.✨یعنی وقتی خودتو از دوستان خدا می دونی ومطمئن صاحب و ولی تو هست، تو هر شرایطی تو هر مسیری که بردت شک نکنی و بگی خدایا من بهت اطمینان دارم و می دونم بهترین را برایم رقم می زنی، حق نداری تو ترس بمونی، حق نداری تو ناراحتی بمونی. چیزی که خدا برات می خواد درست کنه را خودت تنهایی نمی تونی درستش کنی، بسپار به خودش و وران باش بگذار مسیرشو پیش ببره و فقط از مسیر و منظره ها لذت ببر🙏🏼🌹

امشب کمی بی خوابم و امیدوارم حرف هایی که دراین حال وهوابرایت می نویسم، کمک کندتا به آرزویی برسی و زندگی زیباتر و شادتری داشته باشی.حداقل از چیزهایی که تجربه کردم و فکرمی کنم می تواند کمکت کند.ممکن است درآرزوی یک عشق یا همسرباشی، در آرزوی یک شغل یا خانه یا مسافرت یاهرچیزی که دوستش داری. به نظرم دنیابسیارشگفت آوراست و کافی است یک لحظه چشمانت را ببندی و فکر کنی که داری از دور به کره ی زمین نگاه می کنی؛چه می بینی؟کره ای در حال چرخ به دور خود و چرخان در فضا،در فضایی که اصلا نمی دانی تهش کجاست؟چطور ممکن است آدم بتواند آرامش داشته باشد، در حالی که برجسمی سوار است که با سرعت می چرخد و در فضایی نامعلوم پرتاب شده است؟!شگفت آوره نه؟همه ی دنیا همینه و آدم به آرامش نمی رسه مگر این که درک کنه خدایی هست که داره ازش محافظت می کنه.ازکهکشان بگیر تا مورچه های باغچه ی دورافتاده.این را گفتم تا بتوانی بهتر درکش کنی.خدایی که صبح به صبح روزی نهنگ های دریا، گنجشک های روی درخت سر کوچه،روزی شیرنوزاد تازه چشم به جهان گشوده، مار جنگل های آمازون، خرس های قطبی و و ‌همه را تقسیم می کند. آن خواسته را برای خدا بگو و ازش درخواست کن، باقی اش بازی اطمینان و ایمان و صبر است. اگر دلت می خواد برایش نامه بنویس. نامه ات را می خواند، یا آن چیز را به تو می دهد، یا بهترش را برایت رقم می زند. اما مهم ترین چیز این است که در مسیری که انتخاب کرده بی تابی نکنی، حتی اگر ازمسیری که تو انتظارش را داشتی نرفت. مطمئن بودن بهش خیلی خیلی مهمه، این که بدونی هر اتفاقی که بعد از دعایی که کردی افتاد،حتی اگر ظاهرش ترسناک یا از نظرت ناراحت کننده بود،بگی خدایامن به تو اطمینان دارم و می دونم آخرش به نفعم هست.هرجا ترسیدی یا ناامید شدی یا خسته یا بی تاب شدی یا نمی دونستی چی کارکنی تو این شرایط باهاش حرف بزن. ازش کمک بخواه، دو تا چیز مهمه: یک این که بهش مطمئن مطمئن باشی، دو اقدام . یعنی اون چیزی که بلدی و فکر می کنی درسته را اقدام کنی و نتیجه را به خدا بسپاری.هی نشین معادله بچین و حساب کتاب کن، چون قرار نیست تو حلش کنی، راه حل های خدا هم لزوما با حساب و کتاب ما نمی خونه، اون هزاران مسیر برای رسیدن بلده، پس مسیر خودتو هی بهش گوشزد نکن.و امیدوار به رحمتش باش، یادمون باشه کاسه ی برعکس زیر خروجی سد هم قرارش بدی، هیچی بدست نمی آره، آدم بی اطمینان به خدا هم همین جوریه. نگو دعا کردم پس چرا هیچی نشد؟ ببین بعد از این که امشب دعا کردی؟ فردا مطمئن و خوشحال بودی، یا این که همچنان همون حال و هوای دیروز را داری؟ بخواه ازش و بهش اعتمادکن، همین

بامداد ۱۰ بهمن ۱۴۰۰