Hidden Vibes :)
Open in Telegram
Show more
The country is not specifiedThe category is not specified
364
Subscribers
-324 hours
-17 days
+2830 days
Posts Archive
اشکها یکی پس از دیگری بر گونههایش سرازیر میشدند؛ گویی خودِ آسمان نیز برای دو روحی میگریست که چنان عمیق یکدیگر را دوست میداشتند که تابِ وداع نداشتند. شاید این آخرین بوسهشان بود. شاید، در بازیِ بیرحمانهی سرنوشت، این آخرین لحظهای بود که او میتوانست در کنار مردی باشد که تمامِ دنیایش شده بود. انگشتانش با لطافت میان موهای نقرهای-سفیدِ مرد لغزیدند و او را نوازش کردند؛ گویی میخواست تکتکِ جزئیاتِ وجودِ او را به خاطر بسپارد—تمامِ لطافتها و تکتکِ لحظاتِ گذرا که زیر سرانگشتانش حس میشد. چشمانِ قهوهایاش لبریز شد و اشکها همچون رودی مهارناپذیر بر صورتش جاری گشتند. با این حال، او همچنان به بوسیدنِ مرد ادامه میداد؛ بارها و بارها، چنانکه گویی هر بوسه، دعایی خاموش بود که از کائنات تمنا میکرد او را حفظ کند. بغضی دردناک گلویش را فشرد. قلبش از عشقی چنان عمیق به درد آمده بود که تحملش دشوار مینمود. نمیخواست او را رها کند. نمیتوانست دنیایی را تصور کند که در آن، صدای خندهی مرد دیگر به گوشش نرسد، آغوشش دیگر پناهگاهِ او نباشد و لبهایش دیگر با لبهای او تلاقی نکند. او عشقِ زندگیاش بود؛ تنها کسی که دنیا را اندکی کمتر بیرحم جلوه داده بود، تنها روحی که به خود اجازه داده بود بیهیچ قید و شرطی دوستش بدارد. نخستین عشقش؛ نخستین مردی که توانسته بود عمیقترین و شکنندهترین زوایای قلبش را لمس کند. و اکنون، در حالی که اشکهایش با بوسههایشان درمیآمیخت، او را چنان در آغوش گرفته بود که گویی عشق به تنهایی میتواند او را در کنارش نگه دارد. گویی اگر تنها کمی بیشتر او را میبوسید، شاید دنیا بر او رحم میآورد. گویی، دستکم برای همین یک بار، عشق میتوانست مانع از آن شود که این وداع، به جداییِ ابدی بدل گردد.
27 Oct, 11:40
صحبت از سین زدن شد باید بگم زود سین زدن رو از ایسان یاد بگیرید
27 Oct, 11:40
27 Oct, ~11:45
