ویرانه‌نشین

خدایا بابت همه‌چیز ممنونم جز آخوند و گرما.

من و شنبه هیچ‌وقت به تفاهم نمی‌رسیم.

همه‌چی تحت کنترله؛ فقط کنترل دست من نیست.

امروز اولین قدم رو برای مسیری برداشتم که مدت‌ها بود بهش فکر می‌کردم. می‌خوام کوتاهی مو یاد بگیرم. نمی‌گم نمی‌ترسم؛ اتفاقاً خیلی هم استرس دارم و هزار تا فکر توی سرمه، ولی تصمیم گرفتم این بار نذارم ترسم بهم غلبه کنه. امروز با بابا رفتیم و وسایل کارم رو خریدیم. وقتی وسایل دستم بود، بیشتر از هر چیز به این فکر می‌کردم که باید موفق بشم؛ نه فقط برای خودم، بلکه برای اینکه یه روز بتونم جواب زحمت‌ها، حمایت و اعتمادی که بابا بهم کرده رو با موفقیتم بدم. فقط امیدوارم روزی نرسه که از اعتمادش خجالت‌زده بشم.

هرچی بزرگ‌تر می‌شی، بیشتر می‌فهمی تنهایی از آدم‌های نصفه‌نیمه خیلی امن‌تره.

آدمی که ارزش تو رو بدونه، هیچ‌وقت مجبورت نمی‌کنه برای حداقل‌ها التماس کنی.

بی‌احترامی فقط با داد زدن و فحش دادن نیست؛ با دیر جواب دادن، بی‌تفاوت بودن و اهمیت ندادن هم اتفاق می‌افته.

‏بسه دیگه، دلم زود تاریک شدن و هوای ابری و بارون و بوت و سرما و هودی و قهوه گرم می‌خواد.

دختر بودن خیلی گرونه دیگه از پسش بر نمیام.

راستش این فصل از زندگیم رو دوست ندارم. کاش می‌شد چندسال برم جلو. البته با شناختی که از خودم دارم، قطعاً اون‌موقع هم یه چیزی هست که بخوام راجع بهش غر بزنم و شکایت کنم. انگار فقط موضوع شکایت عوض می‌شه، نه خودِ شکایت.

دلم خیلی برای آهنگ‌های چاوشی تنگ شده؛ اما گوششون نمی‌دم. چون آدمی که پشت اون صداست، دیگه قابل احترام نیست.

من اصلا جنبه‌ی شب بیدار موندن رو ندارم. انقدر به گذشته و آینده و مشکلات ریز و درشت فکر می‌کنم که دیگه به مرحله‌ای می‌رسم که سرم رو بکوبم به دیوار.

معذرت‌خواهی واقعی، با تغییر رفتار ثابت می‌شه؛ نه با حرف.