🔒 𝖲 𝗍𝗈 𝗍𝗁𝖾 𝖭
Open in Telegram
anon 💭 ' @officeaonebot
Show moreThe country is not specifiedThe category is not specified
339
Subscribers
No data24 hours
+27 days
+430 days
Posts Archive
Repost from 𝖼𝗋ı𝗆𝗌𝗈𝗇 𝗆𝗈𝗈𝖽🔒
الو فور کنید بهتون آهنگا ته ثغثی بودنو براتون بفرستم 🙂لیمیت:10
04 Aug, 12:52
04 Aug, ~13:05
Repost from kitty 's owner
t.me/kurumelo (ˆ꜆ . ̫ . ). ̫ . ꜀ˆ)
04 Aug, 12:43
05 Aug, ~10:37
من عاشقشم خیلی دوستش دارم خیلی زیاد متنش ی جوری بود انگار زندگیش کردم وایب باشگاه و روزمره خودمو میداد 😭😭😭🙂
04 Aug, 12:24
05 Aug, ~04:42
Repost from 𝖦𝖺𝗆𝖾 𝖮𝗏𝖾𝗋
«منم هنوز یادمه تو از آمپول بیشتر از امتحان شیمی میترسیدی.» «الانم میترسم.» خندید. این بار واقعاً خندید... و عجیبترین بخشش این بود که با دیدن همون خنده... برای چند ثانیه کاملاً یادم رفت اصلاً چرا توی بیمارستانم، شاید... تابستون امسال قرار نبود فقط با باشگاه و گیم بگذره.
04 Aug, 12:24
05 Aug, ~04:42
Repost from 𝖦𝖺𝗆𝖾 𝖮𝗏𝖾𝗋
Heartbeat ⸼
یه سؤال. شما تا حالا انقدر کم خوابیدین که موقع راه رفتن حس کنین مغزتون داره با تأخیر کار میکنه؟ نه؟ پس خوش به حالتون. من تقریباً یه ماه بود که برنامهی زندگیم این شده بود؛ صبحا باشگاه، ظهر یه کم استراحت، شبم «فقط یه دست دیگه» بازی میکردم و اون یه دست، آخرش ساعت چهار یا پنج صبح تموم میشد. بعد فرداش دوباره انگار هیچ اتفاقی نیفتاده باشه میرفتم باشگاه. میدونم. لازم نیست چیزی بگین. الان خودمم میفهمم چقدر ایدهی احمقانهای بوده. اون روز هم مثل همیشه تمرینم تموم شد. حوله رو انداختم روی شونهم، هندزفریمو گذاشتم توی گوشم و زدم بیرون. هوا گرم بود، ولی نه اونقدری که اذیتکننده باشه. از اون عصرای تابستونی که آدم دلش میخواد آروم آروم قدم بزنه و هیچ کاری نکنه. راستش اگه اون روز به خودم میگفتم تاکسی بگیر، احتمالاً الان این خاطره رو تعریف نمیکردم. ولی خب... پول تاکسی؟ نه عزیزم. پا دارم! راه میرم!! هنوز دو تا خیابون بیشتر نرفته بودم که یه حس عجیبی اومد سراغم، اول فکر کردم قندم افتاده. یه بطری آب از کیفم درآوردم و چند قلپ خوردم. «اوکی... بهتر میشه.» نشد برعکس قدمام سنگینتر شد... همهچی یه جوری تار میشد، بعد دوباره واضح انگاری تو چشمهام افترپارتی راه انداخته باشن. سرمو تکون دادم. «فقط برس خونه...» همین فقط برسم خونه بعدش خواب فقط خواب قول میدم ولی بدنم انگار برنامهی دیگهای داشت و نمیخواست بخاطر من بهمش بزنه آخرین چیزی که یادمه، صدای بوق یه ماشین بود که پشت سر هم زده میشد. بعد... هیچی؟ ... اولین چیزی که حس کردم، بوی الکل بود بعد صدای بوق منظم یه دستگاه بعد یه بالش خیلی نرم چند بار پلک زدم سقف سفید ... نه... لطفاً نگین بیمارستان سرمو آروم چرخوندم آره:) بیمارستان خب... عالیه!! مامانم بفهمه از خجالت خودم میمیرم ورزشکار مملکت بخاطر کم خوابی راهی بیمارستان شد خواستم بلند بشم که یه صدای آروم باعث شد دوباره روی تخت ولو بشم. «آروم... هنوز نباید بلند شی.» چشمامو سمت صدا چرخوندم. یه خانم دکتر کنار تخت ایستاده بود و داشت پروندهمو نگاه میکرد. موهاش جمع شده بود، روپوش سفید پوشیده بود و ماسک نصف صورتشو گرفته بود. زیر لب گفتم: «فقط یه کم خوابم میومد... لازم نبود این همه خرج رو دستم بذارین.» یه خندهی خیلی کوتاه کرد. «یه کم؟» صدای آشنایی داشت. خیلی آشنا... انقدر آشنا که اخمام خودبهخود توی هم رفت. خانم دکتر پرونده رو بست. بعد خیلی عادی ماسکشو پایین کشید. ... ... نه. نه دیگه. شوخیه. حتماً خوابم. دوباره چشمامو بستم. تا سه شمردم. یک... دو... سه... دوباره بازشون کردم. هنوز خودش بود. همون چشمها. همون خال کوچیک کنار لبش. همون آدمی که سه سال دبیرستان هر روز میدیدمش و هر روز به خودم میگفتم «فردا بهش میگم.» و هیچوقت اون فردا نرسید. «...راین؟» چند ثانیه فقط نگام کرد. بعد یه لبخند خیلی آروم زد. «سلام.» نه ببینین. این انصاف نیست. از بین این همه بیمارستان. از بین این همه دکتر. از بین این همه آدم. دقیقاً باید کسی معاینهم میکرد که یه زمانی رسماً نصف مغزم درگیرش بود؟ این کائنات یه کینهای از من داره که هنوز دلیلشو نمیدونم باید باهاشون یه میز گرد بزارم. پرونده رو گذاشت کنار تخت. «فشارت خیلی پایین اومده بود. کمآبی بدن، کمخوابی و فشار تمرین هم مزید بر علت شده.» همینطور که حرف میزد، فشارسنج رو دور دستم بست. «چند ساعت میخوابی؟» به سقف نگاه کردم. «خب...» «عدد.» «چهار ساعت؟» بدون اینکه حتی نگام کنه گفت: «دروغ.» اخمام رفت بالا. «از کجا فهمیدی؟» این بار سرشو بلند کرد. «هنوزم وقتی دروغ میگی، آخر جملهت حالت سؤال میگیره.» ... لعنتی. یادش مونده بود. همهی این سالها گذشته بود... ولی هنوز اون عادت مسخرهی من یادش مونده بود. خواستم بحثو عوض کنم. «فکر نمیکردم دکتر بشی.» سرنگ رو آماده میکرد و گفت: «منم فکر نمیکردم یه روز تو رو به خاطر کمخوابی بستری کنم.» «بستری؟» بالاخره این بار مستقیم نگام کرد. «آره.» «یعنی نمیتونم برم خونه؟» «نه.» «ولی حالم خوبه.» «پنج دقیقه پیش هم فکر میکردی حالت خوبه. بعد وسط خیابون بیهوش شدی.» وقتی اینجوری میگفت، یکم حق باهاش بود. فقط یکم. همین موقع پرستار در زد و وارد اتاق شد. چند تا برگه روی میز گذاشت و رفت، راین مشغول نوشتن شد. چند دقیقه فقط صدای خودکارش میومد. نمیدونم چرا... ولی دلم نمیخواست از اتاق بره. یه لحظه بیاختیار گفتم: «هنوز قهوه تلخ میخوری؟» نوک خودکارش روی برگه ایستاد. خیلی آروم سرشو بلند کرد. «هنوز یادت مونده؟» لبمو گاز گرفتم. ای بابا. قرار نبود بلند بگمش. یه خندهی کوتاه کردم. «خب... بعضی چیزا یاد آدم میمونه.» چند ثانیه فقط نگام کرد. از اون نگاههایی که انگار هزار تا حرف پشتش قایم شده. بعد خیلی آروم گفت:
04 Aug, 12:24
05 Aug, ~04:42
Repost from คู่.𝗂𝗇𝖽𝖾︩︪𝗑
🍙 : sһᥱ ᥕᥲs ᥒᥱ᥎ᥱr ȷᥙs𝗍 ᥲᥒ᥆𝗍һᥱr gіrᥣ 🤩🤩
04 Aug, 12:19
05 Aug, ~10:37
