𝑾𝒉𝒐 𝒄𝒂𝒓𝒆𝒔

          ᴘʀᴇᴍɪᴜᴍ ⇢ ʜᴡᴀɴɢ ʜʏᴜɴᴊɪɴ  ᴇᴍᴏᴊɪ ᴘᴀᴄᴋ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌

        ᴊᴏɪɴ ᴄʜᴀɴɴᴇʟ  ⇢  https://t.me/Bambi_eri

و در آخر، او در مقابل خدایی که تمام عمرش به وجودش خندیده بود، زانو زد؛ از ترس نه، از ایمان نه، نه حتی برای رستگاری؛ فقط برای طلب بخشش. زانو زد چون دیگر چیزی از آن غرور لعنتی برایش باقی نمانده بود که به آن چنگ بزند. چون فرشته‌اش را از او گرفته بودند و تازه، درست در همان لحظه‌ای که دیگر هیچ امیدی برایش نمانده بود، فهمید آدمی که تمام عمر خدا را انکار کرده، می‌تواند یک روز برای نجات تنها چیزی که دوست دارد، پیش پای همان خدایی بیفتد که وجودش را مسخره می‌کرد. دست‌هایش می‌لرزید و پیشانی‌اش روی سنگ سرد محراب بود، اما لب‌هایش حتی یک کلمه‌ی مقدس هم نمی‌گفتند. هیچ دعایی بلد نبود؛ هیچ ایمانی نداشت که به آن پناه ببرد. فقط با صدایی گرفته و شکسته، میان هق‌هق‌های خفه‌اش، زیر لب تکرار می‌کرد: «پسش بده وگرنه جهنم رو برای تمام موجوداتت می‌سازم.» انگار داشت با خدا معامله می‌کرد؛ با خدایی که هیچ‌وقت قبولش نداشت و حالا برای اولین بار، به درگاهش التماس می‌کرد. تمام کفر سال‌های عمرش را یک‌جا جلوی محراب ریخته بود و در ازایش فقط یک چیز می‌خواست؛ فرشته‌ای که دیگر در آغوشش نبود، دستی که دیگر گرمایش را حس نمی‌کرد و صدایی که حالا سکوتش داشت او را از درون می‌کشت. خون روی انگشت‌هایش خشک شده بود، اشک روی گونه‌هایش سرد شده بود و قلبش چنان وحشیانه به قفسه‌ی سینه‌اش می‌کوبید که انگار می‌خواست استخوان‌هایش را بشکند و از این بدن درمانده فرار کند. او برای اولین بار زانو زده بود، اما نه در برابر خدا؛ در برابر عشقی که برایش از خدا هم مقدس‌تر شده بود. عشقی که تمام مرزهای میان ایمان و کفر را در ذهنش سوزانده بود. و شاید این، بی‌رحمانه‌ترین شکل ایمان بود؛ اینکه شیطانی که هیچ‌وقت به بهشت باور نداشت، برای پس گرفتن فرشته‌ی خودش حاضر شود تا تمام جهنم را به آتش بکشد، حتی اگر خودش اولین کسی باشد که در آن بسوزد.

و در پایان او در مقابل خدایی که بهش اعتقاد نداشت زانو زد چون عاشق فرشته اش شده بود.

پارک سونگهون، کاپیتان تیم هاکی، یک دفعه‌ای از تیم میره. دست بچشو میگیره، شهر رو ترک میکنه و تو جایی ساکت و آروم ساکن میشه که غمش رو فراموش کنه. اما چرا شبا وقتی از پنجرش به بیرون زل میزد، فقط اتاق خواب همسایه‌ی جذابش، جونگسونگ، به چشمش میومد؟