‌ ‌ ‌code lyoko

آن شـب، دیـواࢪه‌ای فـࢪو ࢪیـخـت؛ دیـواࢪه‌ای ڪہ تـپنـده‌هـای جـان‌بـخـش ڪالبـدی ࢪا دࢪ خـود نڪَاه داشـتـہ بـود. فـࢪو ࢪیـخـت و ویـࢪانـہ‌ای ࢪا دࢪ سیـنـہ‌ای پـہـن ڪࢪد، ڪہ حـتـے ڪَذࢪ سـالیـان سـال نیـز آن آواࢪه‌هـا ࢪا جـمـع نـمـےڪࢪد؛ ویـࢪانـہ‌ای سـاخـتـہ شـده ز خـون و نـفـس و زنـدڪَانـے، ویـࢪانـہ‌ای ڪہ اڪسیـژن و سپـیـدیِ ࢪیـہ‌هـا ࢪا، بـہ خـاڪ و تیـࢪڪَی بـدل ڪࢪد. تـا آن سحـࢪڪَھـے ڪہ عـطـࢪ حـضـوࢪت میـان آن سپـیـدیِ تیـࢪه شـده ڪَشـت. ࢪھڪَذࢪی ڪہ بـے آنڪہ سـودای آبـاد ڪࢪدن دࢪ سـࢪ داشـتـہ بـاشـد، قـدم دࢪ ھمـان خـاڪستـࢪ ڪَذاشـت؛ ࢪھڪَذࢪی ڪہ مـاندڪَاࢪ شـد و نـہ بـا معـجـزه، بـلڪہ بـا صبـوࢪیِ حـضـوࢪ؛ آجـࢪ بـہ آجـࢪِ فـࢪوࢪیـخـتـہ دࢪ آن ویـࢪانـہ ࢪا از میـان غبـاࢪ بـࢪداشـت و آنـچـہ ࢪا ڪہ زمـان ز تـࢪمـیمـش نـاتـوان مـانـده بـود ࢪا، بـاࢪ دڪَࢪ بـا زنـدڪَانـے آشـنـا ڪࢪد. و آن تپـنـده، ڪہ ڪَمـان مـےڪࢪد ھـنـࢪ خـویـش ࢪا ز یـاد بـࢪده اسـت، بـاࢪ دڪَࢪ ࢪیـتـم زنـدڪَے ࢪا بـہ خـاطـࢪ آوࢪد؛ الـبـتـہ نـہ چـون ڪَذشـتـہ، بـلڪہ آࢪام‌تـࢪ، عمـیـق‌تـࢪ و ایـن بـاࢪ، بـا امـیـد.

⋆｡𝓁𝑜𝓋𝑒 𝓂𝑒𝓂𝑜𝓇𝒾𝑒𝓈 ₊˚⊹♡ #𝐏𝐢𝐜

#𝒌𝒂𝒓𝒅 #𝑩𝒂𝒄𝒌𝑻𝒐𝑳𝒊𝒇𝒆 ࿐

هیونجین از مهمانی‌های اشرافی متنفر بود. با این حال، اون شب در یکی از مجلل‌ترین عمارت‌های سئول ایستاده بود؛ میان لوسترهای کریستالی، لباس‌های گران‌قیمت و آدم‌هایی که بیشتر از اینکه لبخند بزنند، نقش بازی می‌کردن در حالی که به دنبال راهی برای فرار از جمعیت می‌گشت، صدایی آشنا به گوشش رسید "می‌دونستم اینجا پیدات می‌کنم" هیونجین برگشت فلیکس با کت مشکی سفارشی و همون لبخند مغرورش روبه‌روش ایستاده بود. "و از کجا مطمئن بودی؟" "چون تو هم به اندازه من از این مهمونیا متنفری" هیونجین خندید و همراهش به سمت میز رفت اما درست قبل از نشستن، متوجه کارت روی صندلی کناری خودش شد لی فلیکس. هیونجین ابرویی بالا انداخت "این کار تو بود؟" فلیکس بی‌تفاوت شانه بالا انداخت "شاید" "فکر کنم زیادی مطمئن بودی که میام" "نه" فلیکس لبخند کمرنگی زد "فقط دلم نمی‌خواست شخص دیگه‌ای کنارم بشینه" برای چند ثانیه سکوت بینشون نشست و برای اولین بار اون شب، هیونجین احساس کرد شاید اون صندلی تنها چیزی نبود که فلیکس از قبل برای اون کنار گذاشته بود.

𝖯𝖺𝗋𝗍 𝟪