FeTeM Ar| ردِ فا

آیا گالری گردی رو ادامه بدم یا خیر؟😚

رفتیم قم که برای آجی خوشگله جهیزیه بخریم🥰

فسق و فجور با مامی🤭❤️

ماهی حشو ایوان رو امتحان کنیدددد

رفتم خون دادم❤️

از عید🤓

عکس ها برای الان نیست🥰

تولد عید شما مبارک زادروزت پرتکرار زیبا❤️

سلام🤭 با شلوار مامان دوزی اومدم خدمتتون.

تبدیل بشین به آدمی که اصلا نمیشه باهاش درگیر شد❤️

امروز روزِ مقداری درس رسیدگی به خود و گشت و گذاره🤓

مثکه توس داشتینا🤓🤝

ناقلاها پرایوت شیر کردین🤓🤝

به نظرم این شعر قشنگیه، گاهی تنهایی، نشونه‌ی جلوتر بودن از زمانه نیست؛ فقط نشونه‌ی اینه که هنوز آدم‌های هم‌فرکانس خودمون رو پیدا نکردیم. اینکه حس می‌کنی دغدغه‌هات با اطرافیانت فرق داره، تجربه‌ایه که خیلی‌ها دارنش. ولی این لزوماً به این معنی نیست که هیچ‌کس مثل من نیست معمولاً آدم‌های شبیه ما تعدادشون کمتره یا هنوز مسیرمون به هم نخورده. به نظرم به جای اینکه دنبال علتِ «متفاوت بودن» باشی ، شاید بهتر باشه دنبال فضاها و آدم‌هایی بگردی که دغدغه‌هاشون به تو نزدیک‌تره. خیلی وقت‌ها مشکل، تنها بودن نیست؛ در محیط نامتناسب بودن است. مثلا من همیشه ادم دورم زیاد بوده اما نخواستم ارتباط بگیرم باهاشون چرا؟ چون در طول زندگیم حرفی جز ورزش، درس و زندگی شخصی خودم نداشتم و خب گاهی دیگران از دیدن موفقیت تو خیلی خوشحال نمیشن ولی هیچوقت احساس نکردم ادم تنهایی هستم چون به وفور دیدم ادم ها گاهی باید نبینن نشنون خوشحالی تورو❤️

به نظرت این شعر میتونه درست باشه؟ باید بکشد عذاب تنهایی را مردی که ز عصر خود فراتر باشد گاهی حس میکنم دغدغه خیلی از آدما رو اصلا درک نمیکنم اونا هم همین طور و فقط منم که جدا افتادم چون هر جا چشم می چرخونم کسی مثل خودم نیست هر چی سعی کردم ریشه یابی کنم علت این تنهایی رو پیداش نکردم

تنهایی‌ای که گفتی کاملاً قابل درکه. سلف‌لاو نیاز ما به دوست داشته شدن رو از بین نمیبره ؛ ما آدما ذاتاً به ارتباط، محبت و دیده شدن نیاز داریم. فرقش اینه که وقتی خودت هوای خودت رو داری، دیگه از سرِ کمبود به هر رابطه‌ای چنگ نمی‌زنی و ارزش خودت رو وابسته به تأیید دیگران نمی‌کنی. اما این به معنی بی‌نیاز بودن از عشق، دوستی یا یک آدم صمیمی نیست. اینکه گاهی دلت بخواد یکی از بیرون هم دوستت داشته باشه، کاملاً طبیعی و انسانیه. فقط یادت باشه تا وقتی اون آدم وارد زندگیت نشده، خودت اولین کسی باش که کنار خودت می‌ایسته؛ نه جایگزین همه آدم‌ها، بلکه امن‌ترین تکیه‌گاه خودت. من یه زمانی فکر میکردم خیلی خودم رو دوس دارم اما مدام خوشحالی، امنیت، عشق، شفقت و همه وجودم رو توی خوشحالی و رفاه دیگران میدیدم جوری که میگفتم اکر بقیه خوشحال باشن راحت باشن بهشون خوش بگذره منم بهم خوش خواهد گذشت. اما الان اگر حتی یک دوست هم نداشته باشم احساس قشنگی با خودم دارم. و این تنهاییه یه نقطه عطفه، تمام ادم ها تنهات میذارن تا به خودت رسیدکی کنی و این فرصت رو غنیمت بشمر اونوقت متوجه خواهی شد که چقدر ادم ها بی ریا و مهربون به سمتت میان❤️

خیلی حرفایی که زدی عالی بودن فقط اینکه من خیلی سعی میکنم با خودم راحت باشم هوای خودمو داشته باشم ولی گاهی وقتا مخصوصا وقتی میرم توی جامعه واقعا قلبم یه حالی میشه که واقعا کسی نیست که از بیرون منو دوست داشته باشه هر چقدر هم که میخوام خودم هوای خودمو داشته باشم گاهی این تنهاییِ بیرونی مچمو میگیره اینجوریم که حتی یه دوست صمیمی هم نباید داشته باشم؟

زندگی، صحنه یکتای هنرمندی ماست هرکسی نغمه خود خواند و از صحنه رود. صحنه پیوسته کجاست، خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد❤️

یه شعری همیشه توی ذهنمه و میخونمش و مدام توی ذهنم طی روز تکرارش میکنم:

در نهایت عزیز من شاید این صحبت ها یکم برات سنگین باشه چون من خودم داره میشه دو سال که توی این مسیر خودشناسی و آگاهی قرار گرفتم به لطف پروردگار اما بشنو، ببین، و هر سوالی داشته باشی من در حد توانم جواب میده. چون دوست دارم با شما به شاتراک بزارم چون از پاکی قلبتون آگاهم و حس خوب بهم میدین. سلف لاو رو‌به معنای خودخواهی نگیرین و اول عاشق خودتون باشین.