ردِ نور

می‌تونم با اطمینان بگم که ما این روزها زنده نیستیم؛ مُرده هم نیستیم؛ ما ایرانی هستیم، و ایرانی‌بودن این روزها به همین اندازه دردناکه.

کنکوری نیستم، ولی زندگی هر روز داره ازم تست میگیره.

‏زندگی خیلی داره سفت، سخت، غمگین و پیچیده پیش میره.

از بین چیزهایی که از دست دادم بیشتر از همه دلم برای خودم تنگ شده.

You & Me

من چقدر ساده بودم و بقیه چقدر کُنجدی.

نوشته بود؛ به چاي دعوتت کنم یا به باقي عمرم؟!

من از عادی شدن می‌ترسم.‌ عادی شدن ترس، اضطراب، دلتنگی، عشق، آدم‌ها. از عادی شدن تموم چیزهای خوب یا بد می‌ترسم. آدم نباید اونقدر به خوبی‌ها عادت کنه که دیگه قدرشون رو ندونه و نباید اونقدر به بدی‌ها عادت کنه که دیگه از نظرش بد و زشت نباشن.

زورم به خودم نمی‌رسید، رفتم اتاق‌تکونی کردم.

بهم گفت "با هرکسی که حرف می‌زنی، رد عمیق و قشنگی روی روحش جا می‌ذاری که باعث می‌شه طرف مقابل، نتونه هرگز فراموشت کنه."

انگار از خودم جا موندم، وسطِ این‌همه دویدن برای زندگی.

شعور، قشنگ‌ترین جزئیاتِ یه آدمه.

من از ناامیدی نمی‌ترسم؛ از اون امیدی می‌ترسم که چشمامو روی واقعیت ببنده و مجبورم کنه خودمو گول بزنم.

باور کن بهت برمی‌گرده اون نوری که تابوندی به تاریکیِ کسی.

ریشه‌ها هم قبل از شکوفه زدن، مدت‌ها توی تاریکی می‌مونن.

بذار چیزی که مال توئه، خودش به سمتت بیاد.

منی که تمام کرد، آن منی که شروع کرد نبودم؛ چون در طول این مسیر، من هزاران‌بار مُردم و این، نسخه‌ی هزارویکم من است.